parakeratoza
Parakeratoza jest patologicznym procesem w naskórku, charakteryzującym się nieprawidłowym rogowaceniem komórek. W przeciwieństwie do normalnego rogowacenia (ortokeratoza), w parakeratozie jądra komórkowe nie ulegają degradacji i pozostają widoczne w warstwie rogowej naskórka.
W warunkach fizjologicznych, keratynocyty podczas migracji z warstwy podstawnej do rogowej tracą jądra komórkowe. W parakeratozie ten proces jest zaburzony, co powoduje obecność jąder w warstwie rogowej. Zjawisko to jest często związane z przyspieszonym cyklem komórkowym naskórka (hiperproliferacją) i może wskazywać na stan zapalny skóry.
Parakeratoza występuje w wielu dermatozach, takich jak łuszczyca, liszaj płaski, choroby zapalne skóry oraz niektóre infekcje. Jest istotnym markerem diagnostycznym w badaniach histopatologicznych, pomagającym w różnicowaniu wielu chorób skóry. Może również towarzyszyć stanom przednowotworowym i nowotworowym naskórka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Patofizjologia i mechanizm
Uchyłek Zenkera (ZD) to uchyłek rzekomy, powstający w tylnej ścianie gardła dolnego, tuż powyżej górnego zwieracza przełyku (UES), w obszarze anatomicznej słabości zwanym trójkątem Killiana. Patogeneza ZD opiera się na dysfunkcji mięśnia pierścienno-gardłowego (cricopharyngeus), która prowadzi do nieprawidłowego rozkurczu UES podczas połykania, skutkując zwiększonym ciśnieniem wewnątrzświatłowym w gardle dolnym. To ciśnienie powoduje uwypuklenie błony śluzowej i podśluzowej przez trójkąt Killiana, tworząc uchyłek ciśnieniowy (pulsion diverticulum). Manometria wykazuje zwiększone napięcie spoczynkowe mięśnia, niewystarczające rozluźnienie oraz brak koordynacji między skurczem gardła a rozkurczem zwieracza. Histologicznie obserwuje się zwłóknienie i zastępowanie włókien mięśniowych tkanką łączną włóknistą i tłuszczową, co zmniejsza podatność mięśnia. Uchyłek Zenkera występuje najczęściej u osób w wieku 70-90 lat, a czynniki predysponujące obejmują choroby przełyku (np. achalazję), refluks żołądkowo-przełykowy (GERD) oraz zaburzenia motoryki przełyku.
achalazja, błona śluzowa i podśluzowa, dysfagia, gardło dolne, górny zwieracz przełyku, mięsień pierścienno-gardłowy, parakeratoza, przepuklina rozworu przełykowego, rak płaskonabłonkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni gardła, teoria okluzji, trójkąt Killiana, uchyłek rzekomy, uchyłek Zenkera, zaburzenia motoryki przełyku, zwłóknienie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, to wczesna postać raka skóry ograniczona do naskórka, bez naciekania skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako czerwone, łuszczące się, dobrze odgraniczone zmiany, najczęściej na obszarach eksponowanych na UV. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, dermoskopii (obserwacja łuszczącej powierzchni, charakterystycznych naczyń kłębuszkowatych i zmian barwnikowych) oraz przede wszystkim biopsji skóry (shave, punch lub wycinkowa), która pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Histopatologia wykazuje pełną dysplazję naskórka z atypią keratynocytów, hiperkeratozę, parakeratozę i brak naciekania błony podstawnej. Immunohistochemia (markery PCNA, CK10, CK14, p16, p53, Ki-67, p27) wspomaga diagnostykę różnicową, zwłaszcza z chorobą Pageta. Nowoczesne metody obrazowania in vivo, takie jak mikroskopia konfokalna refleksyjna (RCM), pozwalają na ocenę zmian na poziomie komórkowym bez biopsji, szczególnie przydatne w postaci barwnikowej i monitorowaniu leczenia.
akantoza, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, błona podstawna, choroba Bowena, choroba Pageta, cytokeratyna, dermoskopia, dysplazja naskórka, figura mitotyczna, hiperkeratoza, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, keratynocyt, łuszczyca, mikroskopia konfokalna refleksyjna, parakeratoza, powierzchowny rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy in situ, rogowacenie słoneczne, wyprysk - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież – Diagnostyka i diagnoza
Łupież to powszechna dermatoza skóry głowy, charakteryzująca się obecnością białych lub szarych łusek oraz świądem. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, obejmującym ocenę skóry głowy pod kątem łuszczenia, zaczerwienienia i podrażnienia, z podziałem skóry na kwadranty dla precyzyjnej oceny nasilenia zmian. Kluczowe jest różnicowanie łupieżu od innych dermatoz, takich jak łuszczyca (srebrzyste łuski), egzema (zaczerwienienie i stan zapalny), grzybica skóry głowy (tinea capitis) oraz sucha skóra głowy. W razie wątpliwości lub opornych objawów wskazane jest wykonanie biopsji skóry głowy, która może wykazać hiperplazję naskórka, parakeratozę, obecność drożdżaków Malassezia oraz ogniskową spongiozę. Diagnostyka mikrobiologiczna, w tym badania PCR, pozwala na identyfikację mikrobiomu, jednak obecność Malassezia nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem łupieżu.
badanie histologiczne, badanie kliniczne, badanie mikrobiologiczne, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, cyklopiroks, diagnostyka różnicowa, drożdżak Malassezia, dysfagia, gruczoł łojowy, grzybica skóry głowy, hiperplazja naskórka, itrakonazol, ketokonazol, kortykosteroid, kwas salicylowy, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, łuszczyca skóry głowy, morfologia krwi, niedobór odporności, olejek z drzewa herbacianego, parakeratoza, pirytionian cynku, siarczek selenu, terbinafina, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermatitis – Diagnostyka i diagnoza
Neurodermatitis (lichen simplex chronicus) to przewlekła dermatoza charakteryzująca się intensywnym świądem i cyklem drapania, prowadzącym do lichenifikacji skóry. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, obejmującym ocenę charakterystycznych, dobrze odgraniczonych, zliszajowaconych blaszek z hiperpigmentacją, lokalizujących się najczęściej na karku, kostkach, owłosionej skórze głowy, okolicy łonowej, sromie, mosznie oraz wyprostnych powierzchniach przedramion. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić wyprysk, łuszczycę, liszaj płaski, prurigo nodularis oraz chłoniaka skóry. W razie wątpliwości wskazane są badania dodatkowe, takie jak biopsja skóry (w celu potwierdzenia histopatologicznego: hiperkeratoza, parakeratoza, hipergranuloza, akantoza, spongioza, papilomatoza), wymaz, testy płatkowe, badania mykologiczne oraz oznaczenie poziomu IgE, często podwyższonego u pacjentów atopowych.
akantoza, alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie mykologiczne, biopsja skóry, chłoniak skóry, choroba atopowa, dermoskopia, hipergranuloza, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, immunoglobulina E, intensywny świąd, lichen simplex chronicus, lichenifikacja skóry, liszaj amyloidowy, liszaj płaski, liszaj prosty przewlekły, liszaj twardzinowy, łuszczyca, neurodermatitis, parakeratoza, poziom IgE, prurigo nodularis, rak brodawkujący, rak płaskonabłonkowy, spongioza, świerzbiączka guzkowa, teledermatologia, test płatkowy, wyprysk, wyprysk kontaktowy, wyprysk pieniążkowaty, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Modzele i pęcherze – Patofizjologia i mechanizm
Modzele i pęcherze to zmiany hiperkeratotyczne powstające w wyniku przewlekłego ucisku i tarcia, prowadzące do nadmiernego rogowacenia naskórka (hiperkeratozy). Patogeneza obejmuje proliferację keratynocytów, uwalnianie cytokin i zmiany w strukturze skóry, takie jak akantoza i parakeratoza. Modzele (calluses) to rozległe, nieostro odgraniczone obszary hiperkeratozy, najczęściej na podeszwach stóp, natomiast pęcherze (corns) to ograniczone zmiany z centralnym stożkowatym rdzeniem keratynowym, powodującym ból i stan zapalny, lokalizujące się zwykle na wierzchniej stronie palców. Kluczową rolę w patogenezie odgrywają wyniosłości kostne, deformacje stóp (np. palce młotkowate, haluksy) oraz nieprawidłowa biomechanika chodu, które zwiększają nacisk na skórę. Czynniki zewnętrzne, takie jak nieodpowiednie obuwie i wysoka aktywność fizyczna, nasilają procesy powstawania tych zmian.
akantoza, cukrzyca, cytokina, hiperkeratoza, infekcja kości, keratosis punctata, keratynocyt, modzel i pęcherz, modzel podeszwowy, owrzodzenie, palec młoteczkowaty, palec młotkowaty, palec szponiasty, paluch koślawy, parakeratoza, płaskostopie, reumatoidalne zapalenie stawów, rogowacenie naskórka, stan zapalny, tkanka kostna, tkanka włóknista, twardzina układowa, udar mózgu, warstwa rogowa, warstwa ziarnista, zgorzel - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy – Patofizjologia i mechanizm
Łupież różowy (Pityriasis rosea) jest ostrą, samoograniczającą się dermatozą o podłożu wirusowym, związaną z reaktywacją latentnego zakażenia HHV-6 i HHV-7. Choroba charakteryzuje się występowaniem blaszki macierzystej (herald patch) oraz wtórnej wysypki rumieniowo-złuszczającej. Diagnostyka molekularna potwierdza obecność DNA HHV-6/7 w osoczu i PBMC, a także ekspresję antygenów wirusowych w zmianach skórnych. Patogeneza opiera się na aktywacji odporności komórkowej, zwłaszcza limfocytów T CD4+, oraz wzroście cytokin prozapalnych, takich jak IL-17, IL-22, IL-36, IFN-γ i VEGF. Szczególnie IL-36 koreluje z nasileniem choroby i może stanowić biomarker aktywności. Istotną rolę odgrywają receptory Toll-podobne (TLR 3, 7, 8, 9), które rozpoznają wirusowe kwasy nukleinowe i inicjują odpowiedź immunologiczną, prowadząc do charakterystycznych objawów klinicznych.
akantoza, blaszka macierzysta, Chlamydia pneumoniae, cytokina prozapalna, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eozynofil, immunosupresja, interferon gamma, interleukina 36, interleukina-17, interleukina-22, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, komórki Langerhansa, komórki NK, Legionella pneumophila, limfocyt B, limfocyt T CD4+, łupież różowy, mechanizm autoimmunologiczny, mycoplasma pneumoniae, naciek limfocytarny, parakeratoza, półpasiec, promieniowanie ultrafioletowe, receptor Toll-podobny, SARS-CoV-2, wirus herpes - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza aktyniczna (solar keratoza) – Epidemiologia
Rogowacenie słoneczne (actinic keratosis, AK) to powszechne zmiany dysplastyczne naskórka u osób o jasnej karnacji, przewlekle eksponowanych na promieniowanie UV, stanowiące istotny problem zdrowia publicznego. Częstość występowania AK jest zróżnicowana geograficznie, sięgając od 11-25% w populacjach półkuli północnej do 40-60% w Australii u osób powyżej 40. roku życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek (częstość wzrasta do ponad 90% u osób >80 lat, OR do 41,5 powyżej 70 lat), płeć męską (OR 1,7-3,9), jasną karnację (fototypy I i II Fitzpatricka), lokalizację geograficzną bliżej równika, immunosupresję oraz historię wcześniejszych nowotworów skóry. AK lokalizuje się głównie na twarzy, skórze głowy, ramionach i grzbietach dłoni. Roczne tempo progresji AK do raka kolczystokomórkowego (SCC) wynosi około 0,24% na zmianę, a obecność ≥10 zmian AK wiąże się z 14% ryzykiem rozwoju SCC w ciągu 5 lat. AK jest markerem rogowacenia polowego, zwiększającego ryzyko inwazyjnego SCC, zwłaszcza u pacjentów immunosupresyjnych, np. biorców przeszczepów narządów.
AIDS, białaczka, biopsja diagnostyczna, biorca przeszczepu, czerniak, dermatoskopia, dysplazja naskórka, elastoza skórna, fototyp skóry, immunosupresja, lek immunosupresyjny, mikroskopia konfokalna, nieczerniakowy rak skóry, oparzenie słoneczne, parakeratoza, promieniowanie UV, przerzut, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie polowe, rogowacenie słoneczne - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Leczenie
Choroba Bowena, będąca przedinwazyjnym rakiem kolczystokomórkowym skóry, charakteryzuje się pełnościenną dysplazją naskórka z parakeratozą, akantazą oraz pleomorfizmem keratynocytów. Ryzyko progresji do inwazyjnego raka kolczystokomórkowego wynosi 3-5%. W terapii stosuje się różnorodne metody, w tym chirurgiczne wycięcie z marginesem 5 mm (wskaźnik całkowitej resekcji 94,4%), chirurgię mikrograficzną Mohsa, łyżeczkowanie z elektrokoagulacją (nawroty do 20%), miejscowe leczenie 5% 5-fluorouracylem (mediana wskaźnika wyleczenia 80-90%), imikwimodem 5% (wskaźnik wyleczenia 73-93%), terapię fotodynamiczną (PDT) z wskaźnikiem odpowiedzi klinicznej 88-100%, krioterapię ciekłym azotem (czas ekspozycji 10-12 sekund, wskaźnik niepowodzeń do 30%), radioterapię oraz leczenie laserowe. Wybór metody zależy od lokalizacji, wielkości zmian, stanu pacjenta oraz oczekiwanego efektu kosmetycznego. Chirurgia pozostaje złotym standardem ze skutecznością 100% i najniższym wskaźnikiem nawrotów, natomiast PDT i terapie miejscowe oferują dobre efekty kosmetyczne i są preferowane u pacjentów z przeciwwskazaniami do zabiegów inwazyjnych.
5-fluorouracyl, chirurgia mikrograficzna Mohsa, chirurgiczne wycięcie, choroba Bowena, dysplazja naskórka, hiperchromatyzm jądrowy, imikwimod, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, keratynocyty, krioterapia, laser CO2, leczenie laserowe, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, miejscowa chemioterapia, modyfikator odpowiedzi immunologicznej, parakeratoza, pleomorfizm, progresja nowotworu, promieniowanie ultrafioletowe, radioterapia rentgenowska, rak kolczystokomórkowy in situ, różnicowanie komórek, terapia fotodynamiczna, wskaźnik wyleczenia, współczynnik ochrony przeciwsłonecznej - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki płciowe (condyloma acuminatum) są wywołane przez HPV, głównie typy 6 i 11, i diagnozowane przede wszystkim na podstawie badania klinicznego obejmującego ocenę narządów płciowych i odbytu. U kobiet badanie rozszerza się o ocenę pochwy i szyjki macicy, często z wykorzystaniem kolposkopii i cytologii. Dodatkowe metody diagnostyczne to próba z kwasem octowym (3-5%), anoskopia, uretroskopia oraz dermatoskopia. Biopsja jest wskazana przy atypowym wyglądzie zmian, braku odpowiedzi na leczenie, u pacjentów z immunosupresją lub wysokim ryzykiem nowotworu. Histopatologicznie obserwuje się hiperkeratozę, parakeratozę i zmiany jądrowe charakterystyczne dla HPV. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. mięczak zakaźny, kłykciny płaskie, dermatozy i zmiany nowotworowe, co jest kluczowe dla właściwego leczenia.
anoskopia, badanie cytologiczne, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie kliniczne, biopsja, brodawka płciowa, chlamydioza, condyloma acuminatum, dermatoskopia, gruczoł łojowy, hiperkeratoza, HPV, kiła, kłykcina kończysta, kłykcina płaska, kolposkopia, łuszczyca, mięczak zakaźny, nowotwór złośliwy, opryszczka narządów płciowych, Pap test, parakeratoza, perłowa grudka prącia, rak szyjki macicy, rogowacenie łojotokowe, rzeżączka, szyjka macicy, test DNA HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki i kurzajki to zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV, diagnozowane głównie na podstawie badania klinicznego, uwzględniającego lokalizację, liczbę, wzorzec rozmieszczenia, wygląd oraz zaburzenia linii skórnych (dermatoglifów). Charakterystycznym objawem jest obecność czarnych punktów – zakrzepniętych naczyń włosowatych – widocznych po zeskrobaniu warstwy rogowej. Dermatoskopia umożliwia wizualizację naczyń i struktur brodawkowatych, co pomaga w różnicowaniu z innymi zmianami, np. rogowaceniem łojotokowym. Biopsja skóry, choć rzadko stosowana, jest wskazana przy atypowym wyglądzie, szybkim wzroście, braku odpowiedzi na leczenie lub u pacjentów z immunosupresją, pozwalając na wykluczenie raka kolczystokomórkowego. W obrazie histopatologicznym dominują hiperkeratoza, akantoza, papillomatoza, koilocyty oraz rozszerzone naczynia włosowate, co potwierdza zakażenie HPV.
akantoza, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skórna, brodawki i kurzajki, brodawki podeszwowe, czerniak złośliwy, dermatoskopia, genotypowanie HPV, hipergranuloza, hiperkeratoza, hybrydyzacja Southern blot, koilocyty, papillomatoza, parakeratoza, rak brodawkujący, rak kolczystokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, rogowacenie łojotokowe, test acetowhite, test z kwasem octowym, wirus brodawczaka ludzkiego, zakrzepnięte naczynia włosowate, zanokcica - Leksykon chorób i schorzeń
Ichtyoza – Diagnostyka i diagnoza
Ichtyoza to grupa rzadkich, genetycznych zaburzeń rogowacenia skóry, charakteryzujących się nadmiernym nagromadzeniem zrogowaciałych komórek naskórka, co skutkuje suchą, łuszczącą się skórą o wyglądzie rybiej łuski. Diagnostyka ichtyozy wymaga podejścia multidyscyplinarnego, obejmującego ocenę kliniczną, badania histopatologiczne oraz genetyczne. Typowe formy to ichtyoza pospolita (mutacje w genie FLG, objawy pojawiają się między 3 a 12 miesiącem życia, histologicznie hiperkeratoza i zmniejszona warstwa ziarnista), ichtyoza związana z chromosomem X (deleje lub mutacje w genie STS, objawy od urodzenia, nieregularne zmętnienia rogówki, pogrubiona warstwa rogowa bez parakeratozy) oraz ichtyoza lamelarna (mutacje w genach TGM1, ALOX12B, ALOXE3, NIPAL4, CYP4F22, ABCA12, masywna ortohiperkeratoza i parakeratoza). Diagnostyka molekularna, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), umożliwia identyfikację mutacji w ponad 30 genach, co pozwala na precyzyjną klasyfikację i poradnictwo genetyczne.
akantoza, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie mikroskopowe, biopsja kosmówki, biopsja skóry, chłoniak T-komórkowy, choroba Hodgkina, czerwienica prawdziwa, delecja genu, diagnostyka molekularna, diagnostyka prenatalna, ektropion, filagryna, hiperkeratoza, ichtyoza, ichtyoza epidermolityczna, ichtyoza Harlekin, ichtyoza lamelarna, ichtyoza nabyta, ichtyoza pospolita, mutacja genowa, parakeratoza, pęcherzowe oddzielanie naskórka, płyn owodniowy, poradnictwo genetyczne, przeznaskórkowa utrata wody, sekwencjonowanie nowej generacji, sekwencjonowanie Sangera, sulfataza steroidowa, szpiczak mnogi, terapia genowa, transglutaminaza 1, warstwa ziarnista, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Bowena, będąca przedinwazyjną postacią raka kolczystokomórkowego skóry (SCC in situ), ogranicza się do naskórka i nie daje przerzutów, jednak nieleczona może przekształcić się w inwazyjnego raka w około 3-5% przypadków. Klinicznie manifestuje się jako dobrze odgraniczona, rumieniowa, łuszcząca się plama, często na obszarach eksponowanych na UV, co może utrudniać różnicowanie z łuszczycą czy wypryskiem. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i potwierdzeniu histopatologicznym, które wykazuje pełną grubość dysplazji naskórka, parakeratozę, akantozę oraz cechy atypii keratynocytów. W przypadku podejrzenia transformacji w raka inwazyjnego (np. krwawienie, owrzodzenie, guz) wskazane jest szybkie skierowanie do onkologa w ramach 2-tygodniowej ścieżki diagnostycznej.
5-fluorouracyl, ablacja laserowa, akantoza, badanie dermatologiczne, biopsja skóry, bliznowacenie, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, czerniak, dermatolog, dysplazja naskórka, hiperchromatyzm jądrowy, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, imiquimod, keratynocyt, krioterapia, modyfikator odpowiedzi immunologicznej, nawrót choroby, owrzodzenie, parakeratoza, pleomorfizm, radioterapia, radioterapia rentgenowska, rak kolczystokomórkowy in situ, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, śródnaskórkowy rak kolczystokomórkowy, terapia fotodynamiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Diagnostyka i diagnoza
Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną dermatozą diagnozowaną głównie na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego, obejmującego dobrze odgraniczone, rumieniowe i łuszczące się zmiany skórne, często lokalizujące się na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy oraz okolicy lędźwiowej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym skóry, paznokci (gdzie zmiany występują u 40-50% pacjentów) oraz owłosionej skóry głowy, z wykorzystaniem dermatoskopii i ewentualnie biopsji skóry w przypadkach nietypowych. Biopsja wykazuje typowe cechy histopatologiczne, takie jak akantoza, parakeratoza, mikroropnie Munro oraz naciek limfocytarny. Ocena nasilenia choroby odbywa się za pomocą skal PASI (0-72), BSA, PGA, DLQI oraz NAPSI, co pozwala na klasyfikację łuszczycy jako łagodnej (60% pacjentów), umiarkowanej (30%) lub ciężkiej (10%) i jest kluczowe dla wyboru terapii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. wyprysk, liszaj płaski, grzybicę i toczeń rumieniowaty, a u pacjentów o ciemniejszym fototypie skóry zmiany mogą mieć atypowe zabarwienie, co utrudnia rozpoznanie.
akantoza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, biopsja skóry, biopsja sztancowa, chłoniak T-komórkowy, czynnik reumatoidalny, dactylitis, dermatoskop, DLQI, grzybica skóry, hiperkeratoza podpaznokciowa, kortykosteroid, kryteria CASPAR, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczyca, łuszczyca paznokci, łuszczycowe zapalenie stawów, objaw Köbnera, onycholiza, parakeratoza, rezonans magnetyczny, rumień, toczeń rumieniowaty, wyprysk, zapalna choroba skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Amorolfina 50 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne amorolfiny chlorowodorku, substancji czynnej lakieru do paznokci Undofen Amorolfina (50 mg/ml), obejmowały ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego na różnych gatunkach zwierząt. LD50 różniły się w zależności od drogi podania i gatunku: u myszy dożylnie 130 mg/kg, dootrzewnowo 200 mg/kg, doustnie 2500 mg/kg; u szczurów dootrzewnowo 450 mg/kg, doustnie 1900 mg/kg, na skórę >2000 mg/kg. Wielokrotne podawanie amorolfiny (do 60 mg/kg/dobę przez 13 tygodni i do 40 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wykazało objawy toksyczności przy najwyższych dawkach, takie jak zmiany skórne, błon śluzowych, zaćma oraz hepatotoksyczność (rozrost dróg żółciowych, przekrwienie, zwłóknienie wątroby u psów), jednak nie stwierdzono bezpośredniego wpływu na śmiertelność poza pojedynczym przypadkiem u psa. Badania reprodukcyjne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność, choć dawka 35 mg/kg/dobę opóźniała rozwój płodu u szczurów, a teratogenność nie została potwierdzona u szczurów, natomiast u królików dawki 10 mg/kg doustnie i 8 mg/kg dopochwowo wykazały działanie embriotoksyczne bez teratogenności.
amorolfina chlorowodorek, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, LD50, mutagenność, opatrunek okluzyjny, parakeratoza, podrażnienie skóry, rozrost dróg żółciowych, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność, zaćma, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry, zmiany skórne, zmiany wątrobowe, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza aktyniczna (solar keratoza) – Diagnostyka i diagnoza
Rogowacenie słoneczne (actinic keratosis) to stan przedrakowy skóry, manifestujący się szorstkimi, łuszczącymi się zmianami na obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, takich jak twarz, uszy, przedramiona czy skóra głowy. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, dermoskopii (czułość 98,7%, swoistość 95%) oraz w razie potrzeby biopsji skóry, szczególnie przy zmianach >1 cm, owrzodzeniach, szybkim wzroście lub podejrzeniu transformacji w raka kolczystokomórkowego (SCC). Histopatologia wykazuje dysplazję keratynocytów, parakeratozę i elaztozę słoneczną. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak mikroskopia konfokalna refleksyjna (czułość 79-100%, swoistość 78-100%), OCT i HFUS, wspomagają ocenę pola kanceryzacji i monitorowanie leczenia.
badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie skóry, biopsja skóry, choroba Bowena, dermoskopia, diagnostyka fluorescencyjna, elastoza słoneczna, immunosupresja, lentigo maligna, mikroskopia konfokalna, optyczna tomografia koherencyjna, parakeratoza, pole kanceryzacji, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy, rak kolczystokomórkowy in situ, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, rogowiak kolczystokomórkowy, stan przedrakowy, ultrasonografia wysokiej częstotliwości, xeroderma pigmentosum - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy – Diagnostyka i diagnoza
Łupież różowy (pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza, charakteryzująca się początkowo pojawieniem się blaszki macierzystej o średnicy 2-5 cm, z rumieniowym, łuszczącym się obwodem i jaśniejszym środkiem, lokalizującej się głównie na tułowiu (w 90% przypadków). Po 1-2 tygodniach rozwija się uogólniona wysypka plamisto-grudkowa, z mniejszymi zmianami ułożonymi wzdłuż linii Langera, przypominającymi choinkę, obejmująca tułów i proksymalne części kończyn. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, wspomagana dermatoskopią, która wykazuje żółtawe tło, obwodowe łuszczenie typu „collarette” oraz nieregularne rozmieszczenie punktowych naczyń. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. kiłę wtórną (testy RPR/VDRL), grzybicę (test KOH, posiew), łuszczycę kropelkową, liszaj płaski oraz inne dermatozy o podobnym obrazie klinicznym.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, blaszka macierzysta, chłoniak skórny z komórek T, dermatolog, diagnostyka różnicowa, grzybica skóry gładkiej, kiła wtórna, linie Langera, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca kropelkowa, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, parakeratoza, posiew grzybniczy, spongioza, test HIV, test KOH, test RPR, toczeń rumieniowaty podostry skórny, wyprysk pieniążkowaty, wysypka plamisto-grudkowa