biodostępność ambroksolu
Biodostępność ambroksolu odnosi się do stopnia, w jakim substancja czynna zostaje wchłonięta z podanej dawki leku i staje się dostępna w krążeniu ogólnoustrojowym. Ambroksol, pochodna bromheksyny, jest mukolitykiem stosowanym w leczeniu schorzeń układu oddechowego związanych z nieprawidłową sekrecją śluzu i zaburzeniami jego transportu.
Po podaniu doustnym ambroksol wykazuje wysoką biodostępność, oscylującą w granicach 70-80%. Lek szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1-2 godzinach. Warto zaznaczyć, że pokarm może nieznacznie opóźniać wchłanianie, ale nie wpływa istotnie na całkowitą biodostępność substancji.
Ambroksol ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie poprzez procesy glukuronidacji, a jego metabolity są wydalane przede wszystkim przez nerki. Okres półtrwania ambroksolu w fazie eliminacji wynosi około 7-12 godzin, co uzasadnia dawkowanie 2-3 razy na dobę. Biodostępność ambroksolu może być zmodyfikowana u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, co należy uwzględnić podczas ustalania schematu dawkowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Entus Max 30 mg/5 ml
Ambroksol chlorowodorek, substancja czynna leku Entus Max, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Ambroksol zwiększa przenikanie do tkanki płucnej antybiotyków takich jak amoksycyklina, erytromycyna, ampicylina, doksycyklina oraz cefuroksym, co prowadzi do nasilenia ich działania przeciwbakteryjnego (poziom istotności: wysoki). Jednoczesne stosowanie z teofiliną może nasilać efekt mukolityczny ambroksolu (poziom istotności: średni), natomiast kojarzenie z lekami przeciwkaszlowymi jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zalegania wydzieliny w drogach oddechowych (poziom istotności: wysoki). Ponadto, obecność alkoholu etylowego w preparacie (1,68 mg/5 ml) wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką lub uzależnionych od alkoholu, gdyż alkohol może nasilać działania niepożądane i wpływać na metabolizm ambroksolu (poziom istotności: średni).
ambroksol chlorowodorek, amoksycyklina, ampicylina, biodostępność ambroksolu, cefuroksym, dehydrogenaza alkoholowa, doksycyklina, działanie mukolityczne, działanie przeczyszczające, efekt mukolityczny, erytromycyna, farmaceuta kliniczny, glikol propylenowy, interakcja lekowa, kwas benzoesowy, lek przeciwkaszlowy, odruch kaszlowy, przenikanie antybiotyków, sorbitol, substancja mukolityczna, teofilina, zaleganie wydzieliny, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Entus Max 30 mg/5 ml
Entus Max to syrop zawierający ambroksolu chlorowodorek w stężeniu 30 mg/5 ml, wykazujący działanie mukolityczne poprzez ułatwienie oczyszczania dróg oddechowych i odkrztuszania wydzieliny. Preparat zawiera również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak alkohol etylowy (1,68 mg/5 ml), glikol propylenowy (149,35 mg/5 ml), kwas benzoesowy (10 mg/5 ml) oraz sorbitol ciekły (1742,2 mg/5 ml). Syrop jest formułowany z dodatkiem glicerolu, sacharyny sodowej, hydroksyetylocelulozy, aromatu pomarańczowego oraz lewomentolu, co zapewnia odpowiednie właściwości fizykochemiczne, stabilność i akceptowalność sensoryczną produktu.
alkohol etylowy, ambroksolu chlorowodorek, biodostępność ambroksolu, działanie mukolityczne, glikol propylenowy, hydroksyetyloceluloza, kwas benzoesowy, lewomentol, niezgodność farmaceutyczna, oczyszczanie dróg oddechowych, odkrztuszanie wydzieliny, postać farmaceutyczna, sacharyna sodowa, sorbitol ciekły, substancje pomocnicze o znanym działaniu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambroksol Hasco 30 mg/5 ml
Ambroksol chlorowodorek w dawce 30 mg/5 ml podawany doustnie w formie syropu charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest w ciągu 1-2,5 godziny dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz około 6,5 godziny dla postaci o opóźnionym uwalnianiu. Biodostępność wynosi 79%, a obecność posiłku nie wpływa na wchłanianie leku. Ambroksol wykazuje dużą objętość dystrybucji (552 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, zwłaszcza do tkanki płucnej, co jest kluczowe dla jego działania mukolitycznego.
ambroksol chlorowodorek, biodostępność ambroksolu, CYP3A4, dystrybucja do tkanek, działanie mukolityczne, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, glukuronidacja, indeks terapeutyczny, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas dibromoantranilowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać o natychmiastowym uwalnianiu, postać o opóźnionym uwalnianiu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby