Less Invasive Surfactant Administration
Less Invasive Surfactant Administration (LISA) to małoinwazyjna technika podawania surfaktantu stosowana u wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania (RDS). Metoda ta polega na wprowadzeniu cienkiego cewnika do tchawicy podczas oddychania spontanicznego, bez konieczności intubacji, co minimalizuje ryzyko uszkodzenia płuc.
LISA stanowi alternatywę dla tradycyjnej metody podawania surfaktantu poprzez intubację dotchawiczą i wentylację mechaniczną. Technika ta umożliwia podanie surfaktantu przy zachowaniu oddychania spontanicznego wspieranego nieinwazyjną wentylacją dodatnim ciśnieniem (CPAP), co znacząco redukuje ryzyko powikłań związanych z wentylacją mechaniczną.
Liczne badania kliniczne wykazały, że stosowanie LISA zmniejsza częstość występowania przewlekłej choroby płuc (dysplazji oskrzelowo-płucnej), skraca czas tlenoterapii oraz redukuje śmiertelność wcześniaków. Metoda ta jest obecnie rekomendowana przez europejskie wytyczne jako preferowany sposób podawania surfaktantu u spontanicznie oddychających wcześniaków z RDS.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Właściwości farmakodynamiczne
Białka powierzchniowe SP-C stanowią kluczowy składnik naturalnego surfaktantu płucnego, obecnego w preparacie Curosurf, który zawiera 80 mg poractantu alfa (około 74 mg fosfolipidów i 0,9 mg hydrofobowych protein, w tym SP-B i SP-C) na 1 ml zawiesiny. SP-C odpowiadają za redukcję napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych, co stabilizuje ich strukturę i zapobiega kolapsowi podczas wydechu, umożliwiając prawidłową wymianę gazową. Niedobór tych białek jest istotnym czynnikiem patogenetycznym zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków, prowadzącym do ostrej niewydolności oddechowej i powikłań układu oddechowego oraz nerwowego.
białko powierzchniowe SP-C, białko SP-B, Curosurf, dysplazja oskrzelowo-płucna, dystrybucja leku, fosfolipid, histerektomia, leczenie substytucyjne, Less Invasive Surfactant Administration, mechanika oddychania, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, objętość oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność oddechowa, pęcherzyk płucny, podatność płuc, poractant alfa, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania, zgłębnik dotchawiczy - Leksykon substancji czynnych
Poraktant alfa – Właściwości farmakodynamiczne
Poraktant alfa, naturalny surfaktant płucny pochodzenia świńskiego, stosowany jest w terapii substytucyjnej niedoboru endogennego surfaktantu, szczególnie u wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania (RDS). Preparat Curosurf zawiera 80 mg substancji czynnej w 1 ml, w tym około 74 mg fosfolipidów (głównie fosfatydylocholiny stanowiącej 70%) oraz 0,9 mg hydrofobowych protein SP-B i SP-C. Surfaktant ten zmniejsza napięcie powierzchniowe w pęcherzykach płucnych, co stabilizuje je, zapobiega ich zapadaniu po wydechu oraz umożliwia prawidłową wymianę gazową. Niedobór surfaktantu prowadzi do ostrej niewydolności oddechowej, będącej główną przyczyną śmiertelności i powikłań u wcześniaków.
Curosurf, drogi oddechowe, dysplazja oskrzelowo-płucna, fosfatydylocholina, fosfolipidy z płuc świni, Less Invasive Surfactant Administration, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, niedobór endogennego surfaktantu, pęcherzyk płucny, podatność płuc, poraktant alfa, proteiny powierzchniowe SP-B i SP-C, rozprężanie płuc, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, wymiana gazowa, zespół błon szklistych, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon substancji czynnych
Fosfatydylocholina – Dawkowanie i sposób podawania
Fosfatydylocholina, stanowiąca około 70% fosfolipidów naturalnego surfaktantu poractantu alfa, jest kluczowym składnikiem preparatu Curosurf, zawierającego około 74 mg/ml fosfatydylocholiny oraz 1% hydrofobowych białek powierzchniowych SP-B i SP-C. W leczeniu zespołu zapalśnięcia płuc (RDS) u noworodków zaleca się podanie dawki początkowej 100-200 mg/kg mc. (1,25-2,5 ml/kg mc.) dotchawiczo, z możliwością podania dawek dodatkowych 100 mg/kg mc. (1,25 ml/kg mc.) co najmniej co 12 godzin, nie przekraczając łącznie 300-400 mg/kg mc. W profilaktyce RDS dawkę 100-200 mg/kg mc. należy podać jak najszybciej po urodzeniu (optymalnie w ciągu 15 minut), z kolejnymi dawkami 100 mg/kg mc. podawanymi 6-12 godzin po pierwszej dawce, a następnie co 12 godzin, jeśli wymagana jest wentylacja mechaniczna. Preparat powinien być stosowany wyłącznie przez doświadczony personel medyczny, pod stałym monitorowaniem parametrów oddechowych i hemodynamicznych noworodka.