niedobór endogennego surfaktantu

Niedobór endogennego surfaktantu to stan patologiczny, w którym dochodzi do zmniejszenia ilości lub jakości surfaktantu produkowanego przez pneumocyty typu II w pęcherzykach płucnych. Surfaktant płucny jest kompleksem lipidowo-białkowym, który obniża napięcie powierzchniowe na granicy powietrze-ciecz w pęcherzykach płucnych, zapobiegając ich zapadaniu się podczas wydechu.

Niedobór surfaktantu jest główną przyczyną zespołu zaburzeń oddychania u noworodków (RDS), szczególnie u wcześniaków urodzonych przed 34. tygodniem ciąży, gdy produkcja surfaktantu jest jeszcze niewystarczająca. Stan ten prowadzi do zwiększonego napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych, niedodmy, zwiększonego wysiłku oddechowego i hipoksemii.

Diagnostyka niedoboru surfaktantu obejmuje badania obrazowe klatki piersiowej, ocenę gazometrii krwi tętniczej oraz badania dojrzałości płuc płodu. Leczenie polega na podawaniu egzogennego surfaktantu metodą dotchawiczą, wspomaganiu oddechowym oraz terapii prenatalnej kortykosteroidami u kobiet zagrożonych przedwczesnym porodem w celu przyspieszenia dojrzewania płuc płodu.

Poza wcześniactwem, niedobór surfaktantu może wystąpić w przebiegu innych stanów patologicznych, takich jak zespół aspiracji smółki, zapalenie płuc, sepsa, a także u dorosłych z ostrym zespołem niewydolności oddechowej (ARDS). Wczesne rozpoznanie i leczenie niedoboru surfaktantu znacząco zmniejszyło śmiertelność noworodków z zespołem zaburzeń oddychania.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl