fotofereza pozaustrojowa

Fotofereza pozaustrojowa (ECP – Extracorporeal Photopheresis) to zaawansowana procedura terapeutyczna polegająca na pobraniu krwi pacjenta, oddzieleniu komórek jednojądrzastych (leukocytów), a następnie ich naświetlaniu promieniowaniem UVA w obecności fotouczulacza (najczęściej 8-metoksypsoralenu). Po naświetleniu komórki są ponownie podawane pacjentowi.

Mechanizm działania fotoferezy pozaustrojowej opiera się na indukcji apoptozy w naświetlonych leukocytach oraz modulacji odpowiedzi immunologicznej organizmu. Procedura prowadzi do stymulacji limfocytów T regulatorowych, które hamują nieprawidłowe reakcje immunologiczne, jednocześnie nie powodując ogólnoustrojowej immunosupresji.

Główne wskazania do fotoferezy pozaustrojowej obejmują chłoniaka T-komórkowego skóry (CTCL), szczególnie zespół Sézary’ego, chorobę przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), odrzucanie przeszczepu narządów (zwłaszcza serca i płuc), a także wybrane choroby autoimmunologiczne, takie jak twardzina układowa czy pęcherzyca zwykła. W ostatnich latach zakres zastosowań ECP systematycznie się poszerza.

Fotofereza pozaustrojowa jest procedurą dobrze tolerowaną przez pacjentów, z niewielką ilością działań niepożądanych, które obejmują głównie przejściową gorączkę, bóle głowy czy hipotensję. Szczególną zaletą tej metody jest selektywna immunomodulacja bez zwiększania ryzyka infekcji, charakterystycznego dla konwencjonalnej immunosupresji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl