rozszczep niesyndromiczny

Rozszczep niesyndromiczny (nazywany także izolowanym) to wada rozwojowa twarzoczaszki, która występuje bez towarzyszących objawów zespołu genetycznego. Stanowi około 70% wszystkich przypadków rozszczepu wargi i/lub podniebienia. W przeciwieństwie do rozszczepu syndromicznego, który jest częścią złożonego zespołu wad, rozszczep niesyndromiczny występuje jako pojedyncza anomalia anatomiczna.

Etiologia rozszczepu niesyndromicznego ma charakter wieloczynnikowy, obejmując interakcję czynników genetycznych i środowiskowych. Badania wykazały związek z mutacjami w genach IRF6, MSX1, FOXE1, PAX9 oraz TGFB3. Czynniki ryzyka środowiskowego obejmują palenie tytoniu przez matkę, niedobór kwasu foliowego, ekspozycję na niektóre leki (m.in. fenytoina, kwas walproinowy) oraz alkohol w okresie ciąży.

Diagnostyka rozszczepu niesyndromicznego opiera się na badaniu klinicznym oraz wykluczeniu objawów towarzyszących sugerujących zespół genetyczny. Nowoczesne techniki obrazowania, w tym USG prenatalne, umożliwiają wczesne wykrycie wady. Leczenie wymaga podejścia interdyscyplinarnego z udziałem chirurga szczękowo-twarzowego, ortodonty, logopedy, audiologa i psychologa. Protokoły chirurgiczne obejmują zazwyczaj zamknięcie wargi między 3-6 miesiącem życia oraz podniebienia między 9-18 miesiącem.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl