wada wrodzona twarzoczaszki
Wady wrodzone twarzoczaszki to grupa zaburzeń rozwojowych obejmujących nieprawidłowości w strukturze i funkcji kości oraz tkanek miękkich twarzy i czaszki. Mogą one dotyczyć różnych elementów anatomicznych, w tym podniebienia, wargi, szczęki, żuchwy, oczodołów, nosa i uszu.
Najczęstsze wady wrodzone twarzoczaszki to rozszczep wargi i/lub podniebienia, który występuje z częstością około 1 na 700 żywych urodzeń. Inne istotne klinicznie wady obejmują kraniosynostozy (przedwczesne zarośnięcie szwów czaszkowych), zespół Crouzona, zespół Aperta, zespół Treachera Collinsa, hemifacjalną mikrosomię oraz sekwencję Pierre’a Robina.
Etiologia wad wrodzonych twarzoczaszki jest złożona i obejmuje czynniki genetyczne (mutacje genowe, aberracje chromosomowe), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny, alkohol, niektóre leki, infekcje wewnątrzmaciczne) oraz interakcje między tymi czynnikami. Część wad występuje w ramach zespołów wad wrodzonych lub chorób genetycznych.
Diagnostyka wad twarzoczaszki opiera się na badaniu klinicznym, obrazowaniu (USG prenatalne, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badaniach genetycznych. Leczenie wymaga podejścia wielospecjalistycznego, obejmującego chirurgię szczękowo-twarzową, neurochirurgię, ortodoncję, logopedię, audiologię i psychologię.
Wczesna interwencja ma kluczowe znaczenie dla poprawy wyników funkcjonalnych i estetycznych. Nowoczesne techniki chirurgiczne, w tym chirurgia prenatalna w wybranych przypadkach, oraz kompleksowa opieka wielospecjalistyczna znacząco poprawiają rokowanie i jakość życia pacjentów z wadami wrodzonymi twarzoczaszki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Leczenie
Rozszczep wargi i podniebienia, występujący u około 1 na 700 noworodków, wymaga wieloetapowego leczenia chirurgicznego rozpoczynającego się w okresie niemowlęcym. Operacja korekcyjna wargi wykonywana jest zwykle między 3 a 6 miesiącem życia, trwa 2-4 godziny i polega na zamknięciu szczeliny oraz rekonstrukcji mięśnia okrężnego ust. Korekcja podniebienia przeprowadzana jest między 9 a 18 miesiącem życia (najczęściej około 12 miesiąca), trwa 3-4 godziny i ma na celu przywrócenie bariery między jamą ustną a nosową, co jest kluczowe dla prawidłowego rozwoju mowy. Po zabiegach konieczna jest hospitalizacja odpowiednio 1 doby po operacji wargi oraz 2-3 dni po operacji podniebienia w celu monitorowania obrzęku i drożności dróg oddechowych. Dodatkowe procedury, takie jak korekcja przetoki podniebiennej, faryngoplastyka (u 10-15% pacjentów), przeszczep kości wyrostka zębodołowego (7-9 rok życia) oraz operacje szczęki i nosa, są dostosowywane indywidualnie do potrzeb pacjenta.
aparat słuchowy, chirurg kraniofacjalny, chirurg szczękowo-twarzowy, ćwiczenie artykulacyjne, drenaż ucha środkowego, drenik wentylacyjny, faryngoplastyka, funkcja podniebienno-gardłowa, leczenie ortodontyczne, metoda diagnostyczna, mięsień okrężny ust, obrzęk pooperacyjny, operacja rozszczepu podniebienia, płytka podniebienna, przeszczep kości wyrostka zębodołowego, przetoka podniebienna, rozszczep wargi i podniebienia, rynoplastyka, terapia logopedyczna, wada wrodzona twarzoczaszki, wysiękowe zapalenie ucha, zespół interdyscyplinarny, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rozszczep wargi i podniebienia, występujący u około 1 na 700 noworodków, jest wadą wrodzoną twarzoczaszki wynikającą z nieprawidłowego zrośnięcia tkanek miękkich i kostnych w okresie płodowym. Może manifestować się jako rozszczep wargi (cheiloschisis) lub podniebienia (palatoschisis), często współistniejąc z innymi wadami wrodzonymi. Wada ta powoduje trudności w karmieniu, oddychaniu, mowie i słuchu, co wymaga wielospecjalistycznej opieki od narodzin do dorosłości. Karmienie noworodków z rozszczepem podniebienia wymaga stosowania specjalistycznych butelek i smoczków, karmienia w pozycji pionowej (>60°), częstego odbijania powietrza oraz monitorowania masy ciała. Operacje korekcyjne wykonuje się zwykle między 3-6 miesiącem życia dla wargi i 9-12 miesiącem dla podniebienia, a pooperacyjna pielęgnacja rany obejmuje oczyszczanie roztworem soli fizjologicznej, monitorowanie linii szwów i stosowanie maści antybiotykowych.
aspiracja wydzieliny, badanie przesiewowe słuchu, drenaż ucha środkowego, higiena jamy ustnej, infekcja ucha środkowego, leczenie ortodontyczne, obturacja dróg oddechowych, podniebienie miękkie, podniebienie twarde, poradnictwo genetyczne, refluks nosowo-gardłowy, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rurka tympanostomijne, wada serca, wada wrodzona twarzoczaszki, wodogłowie, wypełnienie włośniczkowe, wysięk ucha środkowego, zabieg chirurgiczny, zespół wielospecjalistyczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atossa 8 mg
W praktyce klinicznej stosowanie ondansetronu (produkt leczniczy ATOSSA, 8 mg ondansetronu w postaci dwuwodnego chlorowodorku) u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczególnej ostrożności. Kobiety te powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji (>99% skuteczności) podczas terapii oraz przez 2 dni po jej zakończeniu. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę, gdyż ondansetron jest przeciwwskazany w I trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko wad wrodzonych twarzoczaszki. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko względne 1,24 (95% CI 1,03-1,48) wad twarzoczaszki, co przekłada się na 3 dodatkowe przypadki na 10 000 leczonych kobiet. Wyniki badań dotyczące wad serca są niespójne, a zgłoszenia przypadków wad wrodzonych po wprowadzeniu leku do obrotu nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie związku przyczynowego. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na rozrodczość ani szkodliwości dla płodu przy dawkach odpowiadających 6- i 24-krotności maksymalnej dawki u ludzi (24 mg/dobę).
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Objawy
Rozszczep wargi i podniebienia to powszechne wady wrodzone twarzoczaszki, powstające w okresie prenatalnym wskutek nieprawidłowego zrośnięcia tkanek. Mogą występować izolowanie lub łącznie, z różnym stopniem nasilenia, wpływając na funkcje takie jak karmienie, mowa i słuch. Rozszczep wargi jest zwykle widoczny po urodzeniu lub diagnozowany prenatalnie około 20 tygodnia ciąży. Rozszczep podniebienia, w tym podśluzówkowy, może być trudniejszy do wykrycia, objawiając się m.in. trudnościami w karmieniu, refluksem nosowym oraz zaburzeniami mowy (hipernazalność, trudności artykulacyjne). U niemowląt obserwuje się m.in. brak możliwości wytworzenia podciśnienia ssania, zmęczenie podczas karmienia i słaby przyrost masy ciała. Około 20% dzieci po operacji podniebienia wymaga dodatkowych zabiegów chirurgicznych w celu poprawy funkcji mowy.
badanie USG, błona śluzowa, hipernazalność, izolowany rozszczep podniebienia, leczenie ortodontyczne, mowa nosowa, niewydolność podniebienno-gardłowa, odwodnienie, podniebienie twarde, problemy z karmieniem, rozszczep jednostronny, rozszczep obustronny, rozszczep podśluzówkowy, rozszczep wargi i podniebienia, rozszczepiony języczek, terapia mowy, trudność w połykaniu, ucho wysiękowe, wada wrodzona twarzoczaszki, wada zgryzu, wyrostek zębodołowy, zapalenie ucha środkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Etiologia i przyczyny
Rozszczep wargi i podniebienia (CL/P) to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca u około 1 na 700 noworodków. Powstaje w wyniku nieprawidłowego zrośnięcia się wyrostków twarzowych między 4 a 12 tygodniem ciąży. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne (odpowiedzialne za 20-50% przypadków), jak i środowiskowe. Ryzyko wystąpienia CL/P u potomstwa wzrasta w rodzinach z historią rozszczepu, np. do 2-8% jeśli jeden z rodziców jest dotknięty, a do 17% gdy rozszczep występuje u rodzica i dziecka. Kluczowe geny zaangażowane w patogenezę to m.in. IRF6 (odpowiadający za około 12% niesyndromicznych przypadków), TGFA, SHH, BMP4, FGF10 oraz geny związane z epigenetyką, jak PHF8, którego aktywność zależy od poziomu tlenu. W około 15-30% przypadków rozszczep jest elementem zespołów genetycznych, takich jak zespół CHARGE, DiGeorge’a, Waardenburga czy Pierre’a Robina.
antagonista kwasu foliowego, czynnik genetyczny, czynnik środowiskowy, demetylaza lizyny histonowej, izolowany rozszczep podniebienia, izotretynoina, kortyzol, kwas walproinowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwtrądzikowy, niedobór kwasu foliowego, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi i podniebienia, rozszczep wargi z rozszczepem podniebienia, rozwój płodu, ścieżka sonic hedgehog, Sekwencja Pierre’a Robina, transformujący czynnik wzrostu alfa, wada wrodzona twarzoczaszki, wyrostek podniebienny, wyrostek szczękowy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół genetyczny, zespół Stickler, zespół van der Woude, zespół velocardiofacial, zespół Waardenburga - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Patofizjologia i mechanizm
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca z częstością około 1 na 700 żywych urodzeń. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe, które zakłócają precyzyjną koordynację procesów embriogenezy, takich jak migracja komórek grzebienia nerwowego, różnicowanie, proliferacja i apoptoza. Embriologicznie rozszczep powstaje w wyniku nieprawidłowej fuzji wyrostków twarzowych, w tym wyniosłości czołowo-nosowej, szczękowych i żuchwowych, co prowadzi do przerwania ciągłości wargi i podniebienia pierwotnego oraz wtórnego. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w patogenezę obejmują TGF-β (w tym TGF-β3), Sonic hedgehog (Shh), Msx1, IRF6, PDGF, TBX1, VEGF-A oraz szlak WNT. Mutacje w ponad 300 genach zostały powiązane z rozszczepem, a interakcje gen-gen i gen-środowisko, takie jak ekspozycja na leki teratogenne, palenie, niedobór kwasu foliowego czy hipoksja, znacząco wpływają na ryzyko wystąpienia wady.
apoptoza, białko morfogenetyczne kości, czynnik regulacyjny interferonu, dysfunkcja podniebienno-gardłowa, embriogeneza, faryngoplastyka, hipernazalność, komórki grzebienia nerwowego, leczenie ortodontyczne, mowa hiponazalna, naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu, niewydolność podniebienno-gardłowa, płytkopochodny czynnik wzrostu, podśluzówkowy rozszczep podniebienia, przodozgryz, rozszczep podniebienia pierwotnego, rozszczep wargi i podniebienia, Sonic Hedgehog, terapia mowy, tkanka mezenchymalna, transferowy RNA, transformujący czynnik wzrostu beta, wada wrodzona twarzoczaszki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Stosowanie ondansetronu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i dokładnego poinformowania pacjentek o potencjalnych zagrożeniach. Ondansetron Kabi w formie roztworu do wstrzykiwań może wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz laktację. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania leku w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na zwiększone ryzyko wad wrodzonych twarzoczaszki u płodu, potwierdzone badaniem kohortowym obejmującym 1,8 miliona kobiet, które wykazało wzrost ryzyka o 24% (skorygowane ryzyko względne 1,24; 95% CI 1,03-1,48), co przekłada się na 3 dodatkowe przypadki na 10 000 leczonych kobiet. Dane dotyczące wad serca są niejednoznaczne, a badania na zwierzętach nie potwierdzają toksyczności reprodukcyjnej, jednak nie można ich bezpośrednio ekstrapolować na ludzi. Ponadto, ondansetron przenika do mleka, co wymaga przerwania karmienia piersią na czas terapii oraz uwzględnienia okresu eliminacji leku przed jego wznowieniem.
antykoncepcja, badanie epidemiologiczne, badanie kohortowe, deformacja twarzoczaszki, ekspozycja płodu, eliminacja leku, karmienie piersią, ondansetron, płodność, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko względne, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, wada wrodzona serca, wada wrodzona twarzoczaszki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml
Ondansetron Kabi jest przeciwwskazany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko teratogenne, zwłaszcza deformacji twarzoczaszki u płodu. Badanie kohortowe obejmujące 1,8 miliona kobiet wykazało zwiększone ryzyko wad wrodzonych twarzoczaszki z dodatkowymi 3 przypadkami na 10 000 leczonych oraz skorygowane ryzyko względne 1,24 (95% CI 1,03-1,48). Wyniki badań dotyczących wad serca są niejednoznaczne, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii, a stosowanie ondansetronu w ciąży należy unikać, szczególnie w pierwszym trymestrze.
badanie epidemiologiczne, badanie kohortowe, deformacja twarzoczaszki, karmienie piersią, ondansetron, Ondansetron Kabi, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, ryzyko względne, skuteczna metoda antykoncepcji, terapia ondansetronem, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona serca, wada wrodzona twarzoczaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Diagnostyka i diagnoza
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca z częstością około 1:700 żywych urodzeń. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym (USG), gdzie rozszczep wargi jest wykrywalny od 13. tygodnia ciąży, a dokładniejsza ocena możliwa jest od 20. tygodnia, z wykrywalnością sięgającą 81% przypadków. Techniki 3D USG zwiększają precyzję diagnozy, zwłaszcza przy jednoczesnym rozszczepie wargi i podniebienia (wykrywalność około 91%). Diagnostyka izolowanego rozszczepu podniebienia jest znacznie trudniejsza, z wykrywalnością około 7%, ze względu na ograniczenia w uwidocznieniu jamy ustnej płodu. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na badaniu fizykalnym, które powinno być wykonane w ciągu 48 godzin, z uwzględnieniem trudniejszych do wykrycia form, takich jak rozszczep podśluzówkowy. Kompleksowa diagnostyka obejmuje konsultacje genetyczne, badania audiologiczne oraz ocenę funkcji mowy i podniebienia, co pozwala na identyfikację towarzyszących zaburzeń i planowanie dalszego postępowania.
amniocenteza, badanie fizykalne noworodka, badanie ultrasonograficzne, dysfunkcja podniebienno-gardłowa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, izolowany rozszczep podniebienia, nazofaryngoskopia, ocena genetyczna, rezonans magnetyczny, rozszczep jednostronny, rozszczep obustronny, rozszczep podśluzówkowy, rozszczep wargi i podniebienia, sekwencjonowanie całego eksonu, wada wrodzona twarzoczaszki, wysiękowe zapalenie ucha środkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Diagnostyka i diagnoza
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca z częstością około 1 na 700-1000 żywych urodzeń. Diagnostyka prenatalna, głównie za pomocą ultrasonografii 2D, 3D i 4D, pozwala na wykrycie około 81% przypadków rozszczepu wargi już około 20. tygodnia ciąży, a nawet od 13. tygodnia, natomiast izolowany rozszczep podniebienia jest trudniejszy do zdiagnozowania prenatalnie ze względu na ograniczenia obrazowania wnętrza jamy ustnej płodu. W przypadku podejrzenia rozszczepu zalecane są dodatkowe badania, takie jak amniocenteza, MRI prenatalne oraz konsultacje genetyczne, zwłaszcza w kontekście zespołów genetycznych (np. zespół Pierre’a Robina, Sticklera, van der Woude, DiGeorge’a). Po urodzeniu rozszczep wargi jest zwykle rozpoznawany na podstawie badania fizykalnego, natomiast rozszczep podniebienia wymaga dokładnej oceny jamy ustnej noworodka, w tym uwzględnienia trudnych do wykrycia form podśluzówkowych.
amniocenteza, audiometria, badanie audiologiczne, badanie ultrasonograficzne, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, endoskopia, funkcja podniebienno-gardłowa, izolowany rozszczep podniebienia, konsultacja genetyczna, nasofiberoskopia, niewydolność podniebienno-gardłowa, rozszczep podśluzówkowy, rozszczep wargi i podniebienia, rozszczepiony języczek, technika FISH, tympanometria, ultrasonografia 3D i 4D, USG anatomiczne, wada wrodzona twarzoczaszki, wideofluoroskopia, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zespół DiGeorge’a, zespół Pierre’a Robina, zespół Stickler, zespół van der Woude - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Patofizjologia i mechanizm
Rozszczep wargi i podniebienia jest jedną z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, o złożonej etiologii wieloczynnikowej, obejmującej zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Embriologicznie, wada wynika z nieprawidłowej fuzji wyrostków twarzowych i płytek podniebiennych w okresie 4-8 tygodnia ciąży, co prowadzi do utrzymania otwartej przestrzeni między nimi. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w patogenezę to m.in. TGF-β, BMP, Sonic Hedgehog (SHH), WNT oraz czynniki transkrypcyjne takie jak Msx1, IRF6 i TBX1. Utrata funkcji receptorów, np. TgfR3, czy zaburzenia w splicingu tRNA (np. gen DDX1) wpływają na proliferację, migrację i różnicowanie komórek, co skutkuje rozszczepem. Czynniki ryzyka środowiskowe to m.in. palenie tytoniu, cukrzyca, niedobory kwasu foliowego (witamin B6 i B12), ekspozycja na teratogeny oraz alkohol w ciąży. Suplementacja kwasu foliowego przed ciążą wykazuje działanie ochronne.
angiogeneza, apoptoza, białko morfogenetyczne kości, cząsteczka adhezji komórkowej, czynnik regulacyjny interferonu, czynnik transkrypcyjny, czynnik wzrostu fibroblastów, komórki grzebienia nerwowego, kostnienie, łuk skrzelowy, mowa hiponazalna, naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu, płytka podniebienna, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek, różnicowanie komórkowe, rozszczep podniebienia pierwotnego, rozszczep wargi i podniebienia, stres oksydacyjny, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnalizacyjny, transferowy RNA, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, transformujący czynnik wzrostu beta, wada wrodzona twarzoczaszki, wolne rodniki - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca u około 1 na 700 noworodków w USA, zróżnicowana etnicznie. Wada ta prowadzi do zaburzeń anatomicznych, które wpływają na karmienie, oddychanie, mowę, słuch oraz rozwój zębów. Kompleksowa opieka wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, w którym pielęgniarka pełni rolę koordynatora i wsparcia dla rodziny. Kluczowe aspekty opieki pielęgniarskiej obejmują ocenę stanu dziecka, zapobieganie aspiracji, utrzymanie drożności dróg oddechowych, kontrolę bólu, zapobieganie infekcjom oraz edukację rodziców w zakresie technik karmienia (np. stosowanie specjalistycznych butelek Ross lub Mead Johnson, karmienie w pozycji pionowej pod kątem 60-80°) i pielęgnacji pooperacyjnej. Monitorowanie przyrostu masy ciała, ocena rozwoju mowy i słuchu oraz wsparcie psychospołeczne są integralną częścią długoterminowej opieki.
aspekt psychospołeczny, diagnoza pielęgniarska, drenik wentylacyjny, drożność dróg oddechowych, infekcja ucha środkowego, nadtlenek wodoru, niedrożność dróg oddechowych, nieefektywny wzorzec oddychania, niefarmakologiczne łagodzenie bólu, ocena pielęgniarska, odsysanie wydzieliny, opieka wielodyscyplinarna, pielęgnacja rany pooperacyjnej, przeszczep kości wyrostka zębodołowego, rozejście się rany, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, ryzyko aspiracji, saturacja tlenem, sinica, wada wrodzona twarzoczaszki, wzorzec oddychania, zaburzenie słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zarządzanie bólem - Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ondansetron, antagonista receptora 5-HT3, jest szeroko stosowany w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. W grupie kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć ciążę, a pacjentki aktywne seksualnie powinny stosować antykoncepcję o skuteczności >99% podczas leczenia i przez 2 dni po jego zakończeniu. Dane epidemiologiczne wskazują na potencjalne zwiększone ryzyko wad wrodzonych twarzoczaszki przy stosowaniu ondansetronu w pierwszym trymestrze ciąży, z ryzykiem względnym 1,24 (95% CI 1,03-1,48) i 3 dodatkowymi przypadkami na 10 000 leczonych kobiet. Brak jest jednoznacznych dowodów na zwiększone ryzyko wad serca u płodów. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na rozrodczość przy dawkach do 24 mg/dobę (odpowiednik 6-24-krotności maksymalnej dawki u ludzi).
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, badanie kohortowe, badanie reprodukcji, deformacja twarzoczaszki, laktacja, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, ondansetron, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, przenikanie do mleka ludzkiego, radioterapia, skorygowane ryzyko względne, skuteczna antykoncepcja, toksyczny wpływ na rozrodczość, wada wrodzona serca, wada wrodzona twarzoczaszki, wiek rozrodczy, wymioty pooperacyjne