hyperacusis

Hyperacusis to zaburzenie słuchu polegające na nadwrażliwości na dźwięki o normalnym natężeniu, które przez osoby dotknięte tym schorzeniem są odbierane jako nieprzyjemnie głośne lub bolesne. Jest to stan, w którym centralny układ nerwowy nieprawidłowo przetwarza dźwięki, powodując dyskomfort lub ból nawet przy ekspozycji na dźwięki o umiarkowanym natężeniu.

Etiologia hyperacusis obejmuje m.in. uraz akustyczny, choroby neurologiczne (stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona), urazy głowy, zespół Ramsaya Hunta, zespół Williamsa, a także stany takie jak migrena, depresja czy zespół stresu pourazowego. Często współwystępuje z szumami usznymi (tinnitus) i może być jednym z objawów uszkodzenia drogi słuchowej.

Diagnostyka hyperacusis opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniach audiologicznych z wykorzystaniem audiometrii tonalnej, audiometrii impedancyjnej oraz badań nadprogowych. Ważna jest również ocena progu dyskomfortu słuchowego (LDL – Loudness Discomfort Level), który u pacjentów z hyperacusis jest znacząco obniżony.

Leczenie obejmuje głównie terapię dźwiękową (np. terapia habituacyjna szumów usznych – TRT), poradnictwo psychologiczne oraz w niektórych przypadkach farmakoterapię towarzyszących zaburzeń psychicznych. W procesie terapeutycznym kluczową rolę odgrywa stopniowe przyzwyczajanie pacjenta do dźwięków poprzez kontrolowaną ekspozycję na bodźce akustyczne o wzrastającej intensywności.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl