małżowina uszna
Małżowina uszna (łac. auricula) stanowi zewnętrzną, widoczną część ucha, zbudowaną głównie z elastycznej chrząstki pokrytej skórą. Jest to struktura lejkowata, której główną funkcją jest zbieranie fal dźwiękowych i kierowanie ich do przewodu słuchowego zewnętrznego.
Pod względem anatomicznym małżowina uszna składa się z kilku charakterystycznych elementów: obrąbka (helix), przeciwobrąbka (anthelix), grobelki (tragus), przeciwgrobelki (antitragus) oraz płatka usznego (lobulus auriculae), który jako jedyny pozbawiony jest chrząstki. Unaczynienie małżowiny pochodzi głównie z tętnicy skroniowej powierzchownej i tętnicy usznej tylnej.
Unerwienie czuciowe małżowiny usznej zapewniają: nerw uszno-skroniowy (gałąź nerwu żuchwowego), nerw uszny wielki (gałąź splotu szyjnego) oraz gałęzie nerwu błędnego i nerwu potylicznego mniejszego. Różnice w kształcie i wielkości małżowin usznych są cechami indywidualnymi i mogą mieć znaczenie w medycynie sądowej oraz genetyce klinicznej.
W praktyce klinicznej małżowina uszna może być miejscem występowania różnych patologii, takich jak zapalenie chrząstki (perichondritis), różnego rodzaju nowotwory skóry, a także wady wrodzone, np. mikrocja (niedorozwój małżowiny) czy macrocja (przerost małżowiny). W diagnostyce chorób ogólnoustrojowych istotne znaczenie mają zmiany w wyglądzie małżowiny, np. guzki Heberdena w przebiegu dny moczanowej czy charakterystyczne zmiany w chorobie Harady.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból ucha – Zapobieganie i profilaktyka
Ból ucha, szczególnie powszechny u dzieci, wymaga kompleksowej profilaktyki obejmującej szczepienia, higienę oraz odpowiednie nawyki żywieniowe. Szczepionki przeciwko pneumokokom (PCV13), grypie oraz Haemophilus influenzae typu B znacząco redukują ryzyko zapalenia ucha środkowego, które stanowi około 50% przypadków. Karmienie piersią do co najmniej 6-12 miesiąca życia dostarcza przeciwciał chroniących przed infekcjami, a właściwe techniki karmienia butelką (pozycja pionowa ≥30°) zapobiegają refluksowi płynów do ucha środkowego. Unikanie ekspozycji na dym tytoniowy oraz zanieczyszczenia powietrza, a także skrupulatna higiena rąk i ograniczenie kontaktu z osobami chorymi, są kluczowe w zmniejszaniu ryzyka infekcji. Ponadto, ograniczenie stosowania smoczka po 6. miesiącu życia oraz kontrola alergii (stosowanie leków przeciwalergicznych i aerozoli donosowych) wspomagają profilaktykę bólu ucha.
adenoid, błona bębenkowa, ból ucha, drenik wentylacyjny, Haemophilus influenzae typu B, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja ucha środkowego, irygacja nosa, karmienie piersią, małżowina uszna, migdałek gardłowy, nosogardło, otitis externa, otolaryngolog, pneumokok, przeciwciało, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewód słuchowy, Streptococcus pneumoniae, szczepionka przeciwko grypie, szczepionka przeciwko pneumokokom, trąbka Eustachiusza, ucho lotnicze, ucho pływaka, ucho środkowe, ucho zewnętrzne, woskowina, zakażenie ucha, zapalenie ucha, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zatyczka do uszu - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej o etiologii bakteryjnej lub grzybiczej, manifestujący się zaczerwienieniem, obrzękiem, złuszczaniem naskórka oraz obecnością wysięku. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym z użyciem otoskopu, gdzie obserwuje się charakterystyczną bolesność przy poruszaniu małżowiną uszną oraz stopień niedrożności kanału słuchowego (łagodne, umiarkowane, ciężkie). W niepowikłanych przypadkach rutynowe badania mikrobiologiczne nie są konieczne, jednak przy nawracających, ciężkich lub przewlekłych infekcjach wskazane jest pobranie wydzieliny do posiewu celem identyfikacji patogenu i oceny wrażliwości na antybiotyki. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zapalenie ucha środkowego, egzemy, łuszczycę oraz złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, które wymaga dodatkowych badań obrazowych (MRI, CT) w celu oceny zajęcia kości i tkanek otaczających.
antybiotyk, badanie fizykalne, badanie otoskopowe, błona bębenkowa, kanał słuchowy zewnętrzny, kontaktowe zapalenie skóry, krople do uszu, laryngolog, łuszczyca, małżowina uszna, otorynolaryngologia, otoskop, płyn wysiękowy, rezonans magnetyczny, środek przeciwgrzybiczny, steroid, tamponada, tomografia komputerowa, ucho pływaka, zapalenie kości i szpiku, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Dawkowanie i sposób podawania
Acetonid fluocynolonu w stężeniu 0,25 mg/ml, stosowany w połączeniu z cyprofloksacyną (preparaty Ciprotic, Cetraxal Plus), jest wskazany w leczeniu ostrego zapalenia ucha zewnętrznego oraz ostrego zapalenia ucha środkowego u pacjentów z drenażem wentylacyjnym (rurkami tympanostomijnymi). Dawkowanie u dorosłych, osób starszych oraz dzieci powyżej 6 miesiąca życia wynosi 6-8 kropli do zewnętrznego przewodu słuchowego co 12 godzin przez 7 dni. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Preparaty nie są zalecane u dzieci poniżej 6 miesiąca życia. W przypadku Cetraxal Plus, pojemnik jednodawkowy (0,25 ml) zawiera 0,0625 mg acetonidu fluocynolonu.
acetonid fluocynolonu, Cetraxal Plus, Ciprotic, cyprofloksacyna, drenaż wentylacyjny ucha, dyskomfort, działanie niepożądane, małżowina uszna, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie ucha zewnętrznego, pojemnik jednodawkowy, przewód słuchowy, rurki tympanostomijne, skażenie bakteryjne, skrawek ucha, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zanieczyszczenie kroplomierza - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej wywołany infekcją bakteryjną lub grzybiczą, często związany z ekspozycją na wilgotne środowisko, np. u osób pływających. Główne objawy to silny ból ucha nasilający się przy dotyku małżowiny, świąd, zaczerwienienie, obrzęk, wyciek ropy oraz przejściowe pogorszenie słuchu. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, które pozwala ocenić stan kanału słuchowego i obecność wydzieliny. Leczenie polega na oczyszczeniu kanału słuchowego oraz stosowaniu kropli zawierających antybiotyk, steroid, roztwór o kwaśnym pH i ewentualnie środek przeciwgrzybiczy. W przypadku znacznego obrzęku stosuje się knot uszny (wick) ułatwiający penetrację leku, a w cięższych infekcjach – antybiotyki doustne. Dolegliwości bólowe łagodzi się lekami przeciwbólowymi, takimi jak paracetamol, ibuprofen czy naproksen, oraz ciepłymi kompresami.
antybiotyk doustny, błona bębenkowa, ból ucha, ibuprofen, infekcja kanału słuchowego, kanał słuchowy zewnętrzny, knot uszny, krople do uszu, łyżeczka uszna, małżowina uszna, naproksen, obrzęk kanału słuchowego, otoskop, paracetamol, perforacja błony bębenkowej, pogorszenie słuchu, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, środek przeciwgrzybiczy, steroid, ucho pływaka, węzły chłonne, wydzielina z ucha, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, zatyczki do uszu, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Bliznowiec – Zapobieganie i profilaktyka
Bliznowce (keloid scars) to patologiczne, uniesione blizny fibrotyczne, które mogą przekraczać granice pierwotnej rany, stanowiąc wyzwanie terapeutyczne i estetyczne. Profilaktyka jest kluczowa, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami genetycznymi lub o ciemniejszym fototypie skóry. Zaleca się unikanie niepotrzebnych urazów skóry, takich jak piercing (szczególnie małżowin usznych), tatuaże czy zabiegi kosmetyczne naruszające ciągłość skóry. Wczesne i odpowiednie leczenie trądziku oraz właściwa pielęgnacja ran (delikatne mycie, utrzymanie wilgotności za pomocą maści na bazie wazeliny) są niezbędne. Ochrona przeciwsłoneczna z filtrem SPF ≥30 zapobiega przebarwieniom i pogorszeniu wyglądu blizn. Stosowanie opatrunków silikonowych przez minimum 12 godzin dziennie przez co najmniej 12 miesięcy oraz terapia uciskowa (ciśnienie 24-30 mmHg przez minimum 6 miesięcy) znacząco redukują ryzyko powstawania i nawrotów bliznowców.
5-fluorouracyl, blizna przerosła, bliznowiec, ciągłość skóry, dysfagia, imikwimod, interferon alfa, interferon gamma, kortykosteroid, krioterapia, leczenie trądziku, małżowina uszna, mechanoreceptor, mitomycyna C, opatrunek silikonowy, pielęgnacja rany, plastyka Z, płat skórny, płytka silikonowa, promieniowanie UV, radioterapia, stan zapalny, terapia uciskowa, triamcynolon, uraz skóry, zabieg kosmetyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cetraxal Plus (3 mg + 0,25 mg)/ml
Cetraxal Plus to preparat otologiczny w formie kropli zawierający cyprofloksacynę (3 mg/ml) oraz fluocynolon acetonid (0,25 mg/ml), dostępny w pojemnikach jednodawkowych o objętości 0,25 ml, co odpowiada 0,75 mg cyprofloksacyny i 0,0625 mg fluocynolonu acetonidu na dawkę. Wskazany jest do leczenia ostrego zapalenia ucha zewnętrznego oraz ostrego zapalenia ucha środkowego z drenażem wentylacyjnym (rurkami tympanostomijnymi). Zalecane dawkowanie to aplikacja całej zawartości pojemnika do przewodu słuchowego co 12 godzin przez 7 dni, zarówno u dorosłych, osób starszych, jak i dzieci od 6 miesiąca życia. Nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
Cetraxal Plus, chlorowodorek, cyprofloksacyna, drenaż wentylacyjny ucha, fluocynolon acetonid, krople do uszu, małżowina uszna, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie ucha zewnętrznego, podanie uszne, pojemnik jednodawkowy, przewód słuchowy, rurki tympanostomijne, skrawek ucha, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 12,5 mg) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Zaobserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9-krotności MRHD dla walsartanu i 3,5-krotności MRHD dla hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD i 1,2-krotność MRHD odpowiednio). Wysokie dawki powodowały także spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna. Nie stwierdzono działania mutagennego, genotoksycznego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych.
Badania rozwojowe wykazały, że toksyczne dawki walsartanu (600 mg/kg/dobę, około 18-krotność MRHD) podawane w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziły do obniżonej przeżywalności potomstwa, opóźnień rozwojowych i wad anatomicznych, jednak nie wykazano działania teratogennego w badaniach segmentu II u szczurów i królików. Toksyczność płodowa była związana z toksycznym wpływem na organizm matki. W świetle tych danych, stosowanie leku w dawkach terapeutycznych u ludzi nie budzi zastrzeżeń, a obserwowane zmiany w modelach zwierzęcych występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD).
błona śluzowa żołądka, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitory ACE, kreatynina w osoczu, małżowina uszna, mocznik w osoczu, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawki u ludzi. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych (w mg/kg) indukowała zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak w innych badaniach odnotowano zmniejszenie stężenia hormonów płciowych i parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (1-2-krotnie wyższych w mg/m²). Badania mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego amlodypiny.
amlodypina z walsartanem, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, małpy szerokonose, małżowina uszna, mocznik we krwi, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry hematologiczne, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, Wamlox - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cetraxal Plus (3 mg + 0,25 mg)/ml
Cetraxal Plus to krople do uszu zawierające 3 mg cyprofloksacyny (chlorowodorek) oraz 0,25 mg acetonidu fluocynolonu w 1 ml roztworu, stosowane w leczeniu ostrego zapalenia ucha zewnętrznego oraz ostrego zapalenia ucha środkowego z drenażem wentylacyjnym. Zalecane dawkowanie to 6-8 kropli do chorego ucha co 12 godzin przez 7 dni, bez konieczności modyfikacji dawki u osób starszych, dzieci powyżej 6. miesiąca życia oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Brak istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności między grupami wiekowymi potwierdza uniwersalność schematu dawkowania.
acetonid fluocynolonu, Cetraxal Plus, chlorowodorek, cyprofloksacyna, krople do uszu, małżowina uszna, ostre zapalenie ucha zewnętrznego, podanie do ucha, przewód słuchowy, przewód słuchowy zewnętrzny, rurka tympanostomijna, skrawek ucha, ucho środkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciprotic 3 mg/ml + 0,25 mg/ml
Ciprotic to krople do uszu zawierające 3 mg/ml cyprofloksacyny (chlorowodorku) oraz 0,25 mg/ml fluocynolonu acetonidu, wykazujące działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Preparat jest wskazany do leczenia ostrego zapalenia ucha zewnętrznego (AOE) oraz ostrego zapalenia ucha środkowego u pacjentów z rurkami tympanostomijnymi (AOMT). Lek jest dopuszczony do stosowania u dzieci od 6 miesiąca życia oraz dorosłych. Skuteczność terapii zależy od wrażliwości patogenów na cyprofloksacynę, dlatego zaleca się potwierdzenie wrażliwości bakterii oraz uwzględnienie lokalnych wzorców lekooporności i wytycznych dotyczących antybiotykoterapii. Miejscowa aplikacja roztworu minimalizuje ryzyko działań ogólnoustrojowych, umożliwiając wysokie stężenie substancji czynnych w miejscu infekcji.
antybiotyk chinolonowy, badanie otoskopowe, cyprofloksacyny chlorowodorek, drenaż wydzieliny, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, fluocynolonu acetonid, krople do uszu, lekooporność bakterii, małżowina uszna, metylu parahydroksybenzoesan, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie ucha zewnętrznego, propylu parahydroksybenzoesan, przewód słuchowy zewnętrzny, reakcja alergiczna, rurka tympanostomijna, ucho pływaka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axotonil Max 440 mg/ml
Axotonil Max (440 mg/ml) w formie aerozolu do uszu jest wskazany do stosowania u dorosłych w leczeniu objawowym zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego oraz do zmiękczenia stwardniałej woskowiny przed zabiegiem płukania. W przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego zaleca się aplikację 1 dawki (0,05 ml) co 6-8 godzin przez maksymalnie 3 dni. Do zmiękczenia woskowiny stosuje się 1 dawkę co 12 godzin przez 4 dni. Preparat nie wymaga modyfikacji dawkowania u osób w wieku podeszłym ani u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek, a jego stosowanie jest przeciwwskazane u osób poniżej 18. roku życia.
aerozol do uszu, aplikator, Axotonil Max, dawkowanie, dozownik, działanie ogólnoustrojowe, konsultacja lekarska, leczenie objawowe, małżowina uszna, pacjent geriatryczny, płukanie przewodu słuchowego, pompka rozpylająca, przewód słuchowy zewnętrzny, stwardniała woskowina, technika podania, terapia, woskowina, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego - Leksykon substancji czynnych
Salicylan choliny – Wskazania do stosowania
Salicylan choliny (200 mg/g) jest substancją czynną stosowaną miejscowo w leczeniu stanów zapalnych zewnętrznego przewodu słuchowego, charakteryzujących się triadą objawów: bólem, świądem oraz zaczerwienieniem. Preparaty dostępne na rynku polskim, takie jak Otinum i Ototalgin, w postaci kropli do uszu, wykazują działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, szczególnie w zapaleniach o etiologii bakteryjnej lub grzybiczej. Ponadto, salicylan choliny jest wskazany do zmiękczania stwardniałej woskowiny przed planowanym zabiegiem płukania przewodu słuchowego, co ułatwia usunięcie zalegającej woskowiny i zmniejsza ryzyko powikłań. Wskazane jest stosowanie preparatu przez 2-3 dni przed zabiegiem, z zachowaniem prawidłowej techniki aplikacji i pozycji leżącej pacjenta po zakropleniu.
ból ucha, etiologia bakteryjna, etiologia grzybicza, korek woskowinowy, małżowina uszna, naczynie krwionośne, niedosłuch przewodzeniowy, płukanie przewodu słuchowego, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, przewód słuchowy zewnętrzny, rumień skórny, salicylan choliny, stwardniała woskowina, szumy uszne, woskowina uszna, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku Vanatex, przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższa niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) powodowała zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe oraz mniejszy przyrost masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) indukowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię u szczurów i małp szerokonosych, z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązano z farmakologicznym działaniem hipotensyjnym walsartanu. Zmiany te występowały przy dawkach 6-18 razy wyższych niż u ludzi i prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, małżowina uszna, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, profil bezpieczeństwa, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozwój nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Salicylan choliny – Dawkowanie i sposób podawania
Salicylan choliny, stosowany miejscowo w postaci kropli do uszu o stężeniu 0,2 g/g (200 mg/g), jest wskazany do leczenia miejscowych objawów zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego oraz do zmiękczania stwardniałej woskowiny przed jej usunięciem. Dawkowanie w przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego wynosi 3-4 krople co 6-8 godzin przez maksymalnie 3 dni, natomiast w celu zmiękczenia woskowiny zaleca się podawanie 3-4 kropli co 12 godzin przez 4 dni. Preparat Ototalgin stosuje się w dawce 3-4 kropli 2-4 razy na dobę według zaleceń lekarza. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u osób w wieku podeszłym ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, ze względu na miejscowe działanie leku i brak efektu ogólnoustrojowego.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cetraxal 2 mg/ml
Produkt leczniczy Cetraxal zawiera cyprofloksacynę w stężeniu 2 mg/ml, podawaną w ampułkach o objętości 0,25 ml, co odpowiada dawce 0,50 mg cyprofloksacyny na ampułkę. Preparat jest sterylnym, bezkonserwantowym roztworem do stosowania miejscowego w postaci kropli do ucha. Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia to zakroplenie zawartości jednej ampułki do chorego ucha dwa razy dziennie przez 7 dni. U dzieci poniżej 1 roku życia bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone. W przypadku stosowania setonu lub tamponu pierwsza dawka powinna być podwojona (2 ampułki), natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki ze względu na niewykrywalne stężenia leku w osoczu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg
Preparat Valsartan HCT Fair-Med, łączący walsartan i hydrochlorotiazyd, przeszedł szerokie badania toksykologiczne na szczurach i małpach szerokonosych, wykazując profil bezpieczeństwa akceptowalny dla stosowania u ludzi w dawkach terapeutycznych. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zaburzenia elektrolitowe i diurezę. Zmiany te pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9× MRHD walsartanu i 3,5× MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× MRHD walsartanu i 1,2× MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, wysokie dawki powodowały istotne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, a u małp także uszkodzenie błony śluzowej żołądka. Mechanizm toksyczności wiąże się z blokadą receptora angiotensyny II i zmienioną hemodynamiką nerkową, co jest zgodne z działaniem farmakologicznym walsartanu i inhibitorów ACE.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitory ACE, kreatynina w osoczu, małżowina uszna, mocznik w osoczu, nefropatia z bazofilią, objętość moczu, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, Valsartan HCT, walsartan hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Otinum 0,2 g/g
Krople do uszu Otinum zawierają salicylan choliny w stężeniu 0,2 g/g (200 mg/g) i są wskazane w leczeniu zapalenia zewnętrznego przewodu słuchowego oraz w zmiękczaniu stwardniałej woskowiny usznej. W przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego preparat łagodzi objawy takie jak ból miejscowy nasilający się przy dotyku małżowiny usznej, świąd oraz zaczerwienienie, co wynika z przeciwzapalnego działania salicylanu choliny. Lek jest szczególnie użyteczny w terapii stanów zapalnych charakteryzujących się typową triadą symptomów: bólem, świądem i przekrwieniem tkanek.
- Leksykon substancji czynnych
Cholina salicylanu – Dawkowanie i sposób podawania
Cholina salicylanu jest stosowana miejscowo i doustnie w preparatach przeciwbólowych i przeciwzapalnych, takich jak Axotonil Max (aerozol do uszu, 440 mg/ml, 0,05 ml/dawka) oraz Cholinex (pastylki twarde, 150 mg choliny salicylanu/pastylka). Axotonil Max jest wskazany u dorosłych do leczenia zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego (1 dawka co 6-8 godzin, max 3 dni) oraz do zmiękczenia woskowiny (1 dawka co 12 godzin przez 4 dni). Preparat nie jest zalecany u osób poniżej 18 lat, a u osób z zaburzeniami wątroby i nerek nie wymaga modyfikacji dawkowania ze względu na miejscowe działanie. Przed aplikacją aerozolu należy odpowiednio przygotować pompkę dozownika, a po aplikacji unikać dostania się wody do ucha.
aerozol do uszu, Axotonil Max, cholina salicylanu, Cholinex, działanie ogólnoustrojowe, małżowina uszna, pastylka twarda, płukanie przewodu słuchowego zewnętrznego, postać farmaceutyczna, preparat przeciwbólowy i przeciwzapalny, stwardniała woskowina, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego, zespół Reya - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fungotac 10 mg/ml
Fungotac to roztwór do stosowania miejscowego w postaci kropli do uszu o stężeniu 10 mg/ml klotrymazolu, przeznaczony do leczenia grzybiczych zakażeń ucha zewnętrznego i środkowego. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko patogenom grzybiczym, w tym drożdżakom Candida, pleśniom Aspergillus oraz innym grzybom patogennym. Wskazania do stosowania obejmują potwierdzone mykologicznie infekcje grzybicze, przewlekłe stany zapalne o etiologii grzybiczej, grzybicze nadkażenia w przebiegu przewlekłego zapalenia ucha środkowego, zakażenia po długotrwałej antybiotykoterapii oraz otomykozę oporną na inne leki przeciwgrzybicze. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z immunosupresją, cukrzycą, długotrwale leczone antybiotykami lub glikokortykosteroidami, a także u pacjentów z przewlekłymi dermatozami ucha i nawracającymi infekcjami.
antybiotykoterapia, badanie mykologiczne, cukrzyca, czynnik etiologiczny, diagnostyka różnicowa, drożdżaki Candida, glikokortykosteroid, klotrymazol, małżowina uszna, otomykoza, pacjent onkologiczny, pleśń Aspergillus, przewlekła dermatoza, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, przewód słuchowy zewnętrzny, terapia pierwszego rzutu, ucho zewnętrzne, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie odporności, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciprotic 3 mg/ml + 0,25 mg/ml
Lek Ciprotic w postaci kropli do uszu zawiera 3 mg cyprofloksacyny (chlorowodorku) oraz 0,25 mg fluocynolonu acetonidu w 1 ml roztworu i jest wskazany do leczenia ostrego zapalenia ucha zewnętrznego oraz ostrego zapalenia ucha środkowego u pacjentów z rurkami tympanostomijnymi. Dawkowanie u dorosłych, osób starszych oraz dzieci od 6. miesiąca życia wynosi 6-8 kropli do zewnętrznego przewodu słuchowego co 12 godzin przez 7 dni. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Badania kliniczne potwierdzają podobną skuteczność i bezpieczeństwo u osób starszych i dorosłych.
cyprofloksacyny chlorowodorek, drenaż wentylacyjny ucha, fluocynolonu acetonid, małżowina uszna, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie ucha zewnętrznego, podanie do ucha, przewód słuchowy zewnętrzny, rurka tympanostomijna, skażenie bakteryjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie wtórne, zewnętrzny przewód słuchowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie ucha zewnętrznego (ucho pływaka) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej wywołany infekcją bakteryjną, głównie przez Pseudomonas aeruginosa (41% przypadków) oraz Staphylococcus aureus (15%). W mniej niż 10% etiologia jest grzybicza, z udziałem Candida albicans i Aspergillus. Czynniki ryzyka obejmują nadmierną wilgotność kanału słuchowego, wynikającą z pływania, częstych kąpieli, wilgotnego klimatu czy nadmiernego pocenia się, co zwiększa ryzyko infekcji pięciokrotnie u pływaków. Uszkodzenia mechaniczne skóry przewodu słuchowego, np. przez nieprawidłowe czyszczenie uszu, również predysponują do rozwoju zapalenia. Zaburzenia naturalnych mechanizmów obronnych, takich jak zmiany ilości i pH woskowiny, oraz choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry) i stany immunosupresyjne (cukrzyca, HIV, chemioterapia) dodatkowo zwiększają ryzyko.
aparat słuchowy, Aspergillus, błona bębenkowa, Candida albicans, cukrzyca, infekcja górnych dróg oddechowych, kanał słuchowy zewnętrzny, lek immunosupresyjny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, małżowina uszna, osłabiona odporność, patogen, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, przewód słuchowy, Pseudomonas aeruginosa, reakcja alergiczna, Staphylococcus aureus, ucho pływaka, uraz mechaniczny, woskowina, wyprysk, zapalenie mieszka włosowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cerumen impaction, czyli zatkanie kanału słuchowego, to stan charakteryzujący się nadmiernym nagromadzeniem i utwardzeniem woskowiny w kanale słuchowym, co prowadzi do częściowej lub całkowitej utraty słuchu, uczucia pełności, bólu, szumów usznych, a także zaburzeń równowagi. Występuje u około 6% populacji ogólnej, 10% dzieci oraz ponad 30% osób starszych i pacjentów z zaburzeniami poznawczymi. Czynniki ryzyka obejmują nadprodukcję woskowiny, nieprawidłowe czyszczenie uszu (np. patyczki kosmetyczne), używanie aparatów słuchowych, anatomiczne zmiany kanału słuchowego, choroby skóry (egzema, łuszczyca) oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne ucha. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu otoskopowym oraz ocenie słuchu, z uwzględnieniem przeciwwskazań do irygacji, takich jak perforacja błony bębenkowej czy infekcje ucha.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, cerumen, cerumen impaction, hemofilia, infekcja ucha, irygacja ucha, kanał słuchowy, koagulopatia, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, łyżeczka uszna, małopłytkowość, małżowina uszna, odsysanie, otalgia, otoskop, perforacja błony bębenkowej, płukanie ucha, rurka tympanostomijne, świecowanie uszu, szum uszny, tinnitus, tymczasowa utrata słuchu, woskowina, wyprysk, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkany kanał słuchowy, zatyczka do uszu, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Leczenie
Zatkanie kanału słuchowego woskowiną (cerumen) jest powszechnym problemem otologicznym, manifestującym się objawami takimi jak utrata słuchu, uczucie pełności, dyskomfort, szumy uszne, zawroty głowy oraz infekcje przewodu słuchowego zewnętrznego. Wskazaniem do usunięcia woskowiny jest obecność powyższych symptomów lub utrudnienie diagnostyki audiowestybularnej. Leczenie obejmuje trzy główne metody: stosowanie środków cerumenolitycznych (np. roztwór soli fizjologicznej, oliwa z oliwek, olej mineralny, woda utleniona, dokuzynian sodu, wodorowęglan sodu 5%), irygację ucha z użyciem wody o temperaturze ciała oraz manualne usuwanie woskowiny pod kontrolą wzroku za pomocą specjalistycznych narzędzi, takich jak łyżeczka uszna, mikroodsysanie czy kleszczyki. Kuracja kroplami do uszu powinna trwać 3-5 dni, z aplikacją 2-5 kropli 2 razy dziennie, a płukanie ucha jest przeciwwskazane u pacjentów z perforacją błony bębenkowej, po operacjach uszu lub z infekcjami przewodu słuchowego.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, infekcja ucha, irygacja ucha, kanał słuchowy zewnętrzny, krople do uszu, łyżeczka uszna, małżowina uszna, mikroodsysanie, otolaryngolog, perforacja błony bębenkowej, płukanie ucha, przewód słuchowy zewnętrzny, sól fizjologiczna, świecowanie uszu, szumy uszne, tinnitus, utrata słuchu, woda utleniona, wodorowęglan sodu, woskowina, zatkanie kanału słuchowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mastoiditis – Diagnostyka i diagnoza
Mastoiditis to bakteryjne zapalenie wyrostka sutkowatego kości skroniowej, najczęściej będące powikłaniem ostrego zapalenia ucha środkowego (OZUŚ), szczególnie u dzieci poniżej 5 roku życia. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, obejmującym wywiad, ocenę objawów takich jak ból i obrzęk za uchem, wyciek ropny, gorączka oraz badanie otoskopowe. Badania laboratoryjne (morfologia, OB, CRP) mogą wskazywać na infekcję, jednak ich wartość diagnostyczna jest ograniczona, a prawidłowe wyniki nie wykluczają mastoiditis. Kluczowe jest pobranie materiału do badań mikrobiologicznych (posiew z ucha, krwi, ropnia) w celu identyfikacji patogenu i określenia wrażliwości na antybiotyki. Najczęstszymi patogenami są gronkowce, paciorkowce i pałeczki ropy błękitnej.
badania mikrobiologiczne, białko C-reaktywne, błona bębenkowa, cholesteatoma, leukocyty, małżowina uszna, markery zapalne, mastoidektomia, mastoiditis, morfologia krwi, MRI z gadolinem, myringotomia, nakłucie lędźwiowe, odczyn Biernackiego, otoskop, OZUŚ, porażenie nerwu twarzowego, posiew bakteriologiczny, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, ropień podokostnowy, tomografia komputerowa kości skroniowej, tomografia komputerowa z kontrastem, tympanocenteza, tympanometria, zakrzepica zatoki żylnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Objawy
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, często wywołany przez bakterie lub grzyby w wilgotnym środowisku po ekspozycji na wodę. Objawy rozwijają się zwykle w ciągu kilku dni i obejmują świąd, zaczerwienienie, ból nasilający się przy pociąganiu małżowiny usznej, wyciek z ucha (początkowo przejrzysty, później żółto-zielony i cuchnący), uczucie zatkania oraz przejściowe osłabienie słuchu. W zaawansowanych przypadkach może wystąpić silny ból promieniujący do twarzy i szyi, obrzęk, gorączka oraz całkowite zablokowanie kanału słuchowego. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym i ocenie bólu przy manipulacji uchem, a w cięższych lub nawracających przypadkach wykonuje się posiewy i badania mikroskopowe.
antybiotyk, badanie otoskopowe, błona bębenkowa, infekcja grzybicza, kanał słuchowy, kanał słuchowy zewnętrzny, krople do uszu, kwas borny, małżowina uszna, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, szumy uszne, ucho pływaka, utrata słuchu, węzły chłonne, wyciek z ucha, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, zwężenie kanału słuchowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Objawy
Zespół Ramsaya Hunta to powikłanie reaktywacji wirusa varicella-zoster w zwoju kolanka nerwu twarzowego, manifestujące się jednostronnym obwodowym porażeniem nerwu twarzowego, bolesną pęcherzykową wysypką w okolicy małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego oraz intensywnym bólem ucha. Choroba występuje z częstością około 5/100 000 rocznie i jest drugą najczęstszą przyczyną pozaurazowego porażenia nerwu twarzowego po porażeniu Bella. Objawy dodatkowe obejmują utratę słuchu (około 50% pacjentów), szumy uszne, zawroty głowy, zaburzenia smaku, suchość błon śluzowych oraz nadwrażliwość na dźwięki. Porażenie twarzy rozwija się zwykle w ciągu 1-3 dni, osiągając maksymalne nasilenie w ciągu tygodnia, a wysypka może utrzymywać się 2-3 tygodnie, pozostawiając blizny. W około 10% przypadków wysypka może nie wystąpić, a u 20% porażenie twarzy poprzedza pojawienie się zmian skórnych. Wczesne rozpoznanie i leczenie przeciwwirusowe oraz steroidami w ciągu 72 godzin od wystąpienia objawów zwiększa szansę na pełny powrót do zdrowia do około 70%.
błona bębenkowa, ból neuropatyczny, cukrzyca, herpes zoster oticus, hyperacusis, małżowina uszna, neuralgia popółpaścowa, neuropatia nerwu czaszkowego, niedosłuch, otalgia, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, porażenie obwodowe, przewód słuchowy zewnętrzny, synkinezja, tinnitus, uszkodzenie rogówki, vertigo, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, wysypka pęcherzykowa, zapalenie nerwu twarzowego, zespół Ramsaya Hunta, zespół suchego oka, zwój kolanka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – TOLAK 40 mg/g
Preparat Tolak w postaci kremu zawiera fluorouracyl w stężeniu 40 mg/g i jest wskazany do miejscowego leczenia rogowacenia słonecznego u dorosłych pacjentów z zmianami o nasileniu stopnia 1 i 2 według skali Olsena. Lek przeznaczony jest do stosowania wyłącznie na zmiany zlokalizowane na twarzy, uszach oraz skórze głowy, szczególnie w obszarach narażonych na ekspozycję słoneczną. Przed wdrożeniem terapii konieczne jest wykluczenie nadmiernego rogowacenia i przerostów (stopień 3), które mogą wymagać innego postępowania. Krem charakteryzuje się zasadowym pH 8,3–9,2, co wpływa na stabilność i penetrację substancji czynnej przez naskórek.
alergia na orzeszki ziemne, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, butylohydroksytoluen, ekspozycja słoneczna, fluorouracyl, małżowina uszna, metylu parahydroksybenzoesan, nadmierne rogowacenie, nadwrażliwość, olej arachidowy, podrażnienie skóry, proces nowotworowy, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja skórna, rogowacenie słoneczne, skala Olsena - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W dawkach terapeutycznych nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach ciężarnych stosowanie dawki 600 mg/kg/dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka dla ludzi 320 mg/dobę) powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach 200-600 mg/kg/dobę u dorosłych szczurów i małp szerokonosych obserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, prawdopodobnie nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał słuchowy, kanalik nerkowy, kreatynina, małżowina uszna, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Axotonil Max 440 mg/ml
Axotonil Max to aerozol do uszu zawierający choliny salicylan w stężeniu 440 mg/ml, przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych. Lek wskazany jest przede wszystkim w leczeniu stanów zapalnych zewnętrznego przewodu słuchowego, objawiających się bólem nasilającym się przy manipulacji małżowiną uszną, świądem oraz zaczerwienieniem skóry przewodu słuchowego. Pojedyncza dawka aerozolu wynosi 0,05 ml, co odpowiada 22 mg choliny salicylanu. Preparat ma postać bezbarwnego do jasnożółtego roztworu, co ułatwia precyzyjne dozowanie i aplikację bezpośrednio do ucha, zwiększając komfort pacjenta i skuteczność terapii.
aerozol do uszu, badanie otoskopowe, choliny salicylan, korek woskowinowy, małżowina uszna, płukanie przewodu słuchowego, przekrwienie skóry, przewód słuchowy zewnętrzny, woskowina stwardniała, woskowina uszna, wyrostek sutkowaty, zakażenie wtórne, zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Co-Bespres, zawierającego walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), przeprowadzone na szczurach i marmozetach wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefrotoksyczności, takie jak nefropatia, nacieki bazofilowe w kanalikach nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, pojawiały się przy dawkach od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x maksymalnej dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m² pc) oraz od 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki powodowały hematotoksyczność (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał słuchowy, małżowina uszna, mocznik i kreatynina, naciek bazofilowy, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, reakcja nefrotoksyczna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Otinum 0,2 g/g
Lek Otinum, zawierający 0,2 g/g salicylanu choliny, jest wskazany do miejscowego stosowania u dorosłych w leczeniu krótkotrwałych objawów zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego oraz do zmiękczenia stwardniałej woskowiny przed jej usunięciem. W przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego zaleca się aplikację 3-4 kropli co 6-8 godzin, nie dłużej niż przez 3 dni. Do zmiękczenia woskowiny stosuje się 3-4 krople co 12 godzin przez 4 dni. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, ze względu na miejscowe działanie leku i brak efektu ogólnoustrojowego.
aplikacja leku, dawkowanie leku, działania niepożądane, krople do uszu, leczenie miejscowe, małżowina uszna, Otinum, płatek ucha, produkt leczniczy, przewód słuchowy, salicylan choliny, stosowanie miejscowe, woskowina stwardniała, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego