otolaryngologia
Otolaryngologia to dziedzina medycyny zajmująca się diagnostyką, leczeniem i profilaktyką chorób uszu, nosa, gardła, krtani oraz struktur sąsiadujących w obrębie głowy i szyi. Nazwa stanowi połączenie greckich słów: otos (ucho), rhinos (nos), laryngos (krtań) i logos (nauka). W wielu krajach funkcjonuje również pod nazwą laryngologia lub skrótem ENT (Ear, Nose, Throat).
Lekarze otolaryngolodzy diagnozują i leczą szeroki zakres schorzeń, w tym zapalenia ucha środkowego, niedosłuch, zawroty głowy, zapalenia zatok, choroby migdałków, zaburzenia głosu, nowotwory głowy i szyi, zaburzenia snu jak bezdech senny, a także urazy i wady wrodzone w obrębie swojej specjalizacji. Otolaryngologia obejmuje również procedury chirurgiczne, takie jak tonsillektomia, adenotomia, operacje zatok, plastyka małżowin nosowych czy implantacja protez słuchowych.
Współczesna otolaryngologia rozwija się w kierunku wąskich subspecjalizacji, takich jak otologia (choroby ucha), rynologia (choroby nosa), laryngologia (choroby krtani i strun głosowych), czy onkologia laryngologiczna. Dziedzina ta ściśle współpracuje z neurologią, alergologią, chirurgią szczękowo-twarzową, audiologią oraz foniatrią, co umożliwia kompleksowe podejście do pacjenta z zaburzeniami w obrębie głowy i szyi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Epidemiologia
Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) jest powszechnym problemem zdrowotnym, dotykającym około 6% populacji ogólnej, z wyraźnym wzrostem częstości u osób starszych (do 32,4% powyżej 70. roku życia) oraz u pensjonariuszy domów opieki (do 57%). Występowanie schorzenia jest zróżnicowane geograficznie i demograficznie, a czynniki ryzyka obejmują m.in. używanie aparatów słuchowych, wąskie kanały słuchowe, choroby skóry (np. egzema), zaburzenia poznawcze oraz nieprawidłowe praktyki higieniczne. Zatkanie kanału słuchowego jest jedną z najczęstszych przyczyn tymczasowej utraty słuchu, powodując podwyższenie progów słyszenia nawet o około 10 dB, a także objawy takie jak zawroty głowy, ból ucha czy szumy uszne. W USA rocznie odnotowuje się około 12 milionów wizyt związanych z tym problemem oraz 8 milionów procedur usuwania woskowiny, co generuje znaczne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej.
aparat słuchowy, choroba autoimmunologiczna, demencja, depresja, egzema, funkcje poznawcze, irygacja ucha, izolacja społeczna, mikroodsysanie, otolaryngologia, podstawowa opieka zdrowotna, próg słyszenia, przewlekły stan zapalny ucha, szumy uszne, toczeń, tymczasowa utrata słuchu, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zatkanie kanału słuchowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak krtani – Zapobieganie i profilaktyka
Rak krtani stanowi 30-40% nowotworów złośliwych głowy i szyi, z paleniem tytoniu jako głównym czynnikiem ryzyka, odpowiadającym za 70-95% przypadków. Zaprzestanie palenia redukuje ryzyko o 40-50% w ciągu 5-9 lat, a po 20 latach ryzyko zrówna się z osobami niepalącymi. Alkohol, szczególnie w połączeniu z paleniem, zwiększa ryzyko nawet 30-krotnie; zaleca się ograniczenie spożycia do maksymalnie 2 standardowych drinków dziennie u mężczyzn i 1 u kobiet, choć całkowita abstynencja jest optymalna. Dieta bogata w owoce (pomarańcze, grejpfruty, cytryny), warzywa, oliwę z oliwek i olej rybny oraz unikanie czerwonego i przetworzonego mięsa wspomaga profilaktykę. Istotne są także regularna aktywność fizyczna, prawidłowe nawodnienie, kontrola masy ciała i redukcja stresu.
antyoksydant, badanie przesiewowe, bierne palenie, błona śluzowa krtani, drugi nowotwór pierwotny, infekcja HPV, kwas siarkowy, narażenie zawodowe, nowotwór jamy ustnej, nowotwór krtani, otolaryngologia, profilaktyka wtórna, rak krtani, refluks żołądkowo-przełykowy, substancja rakotwórcza, szczepienie przeciwko HPV, transformacja nowotworowa, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus HPV, włókno azbestu, wolny rodnik, wyrób tytoniowy, zgaga, zmiana nowotworowa, zmiana przednowotworowa, zmiana w DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gardła – Epidemiologia
Rak krtani i gardła stanowi istotny problem onkologiczny w obrębie nowotworów głowy i szyi, z zapadalnością na raka krtani wynoszącą około 2,76/100 000 mieszkańców rocznie oraz chorobowością 14,33/100 000 i śmiertelnością 1,66/100 000. Rak krtani odpowiada za 30-40% nowotworów głowy i szyi, z dominującym występowaniem w obrębie głośni (60%). Epidemiologia wskazuje na wzrost zapadalności i chorobowości w skali globalnej, choć w USA obserwuje się spadek zapadalności o 2-3% rocznie, co wiąże się z redukcją palenia tytoniu. Wzrost zachorowań na raka gardła środkowego (oropharynx) jest związany z infekcją HPV, która odpowiada za około 70% przypadków, a wskaźnik śmiertelności w tej grupie rośnie o 2% rocznie. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu i nadużywanie alkoholu (odpowiedzialne za 90% zgonów), a także infekcja HPV i ekspozycja na karcynogeny. Pięcioletnia przeżywalność wynosi około 61% dla raka krtani i 71,4% dla HPV+ raka gardła środkowego, natomiast dla raka gardła dolnego jest znacznie niższa (~22% u osób starszych).
badanie przesiewowe, biopsja nacięciowa, chorobowość, dysfunkcja strun głosowych, głośnia, górne drogi oddechowe, nawrót miejscowo-regionalny, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy ustnej, nowotwór złośliwy, obrazowanie nadzorcze, obszar podgłośniowy, otolaryngologia, przerzut odległy, rak gardła, rak gardła dolnego, rak gardła środkowego, rak krtani, rak płaskonabłonkowy, śmiertelność, struny głosowe, wirus brodawczaka ludzkiego, wskaźnik socjodemograficzny, wskaźnik zachorowalności, wtórny nowotwór złośliwy - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Diagnostyka i diagnoza
Porażenie strun głosowych to zaburzenie ruchomości jednej lub obu strun głosowych, najczęściej spowodowane uszkodzeniem nerwów krtaniowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, ocenie jakości głosu oraz badaniach laryngoskopowych, w tym fiberolaryngoskopii elastycznej i wideostroboskopii, które umożliwiają ocenę funkcji i wibracji strun głosowych. Kluczową rolę odgrywa również laryngoskopia bezpośrednia oraz elektromiografia krtaniowa (LEMG), wykonywana optymalnie między 6 tygodniem a 6 miesiącem od początku objawów, pozwalająca na ocenę stopnia uszkodzenia nerwu, różnicowanie porażenia neurologicznego od mechanicznego oraz prognozowanie powrotu funkcji. Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT) z kontrastem i rezonans magnetyczny (MRI), są niezbędne do identyfikacji przyczyn porażenia, zwłaszcza w przypadkach o niejasnej etiologii, choć CT charakteryzuje się niską czułością i wartością predykcyjną ujemną w diagnostyce porażenia strun głosowych. Dodatkowo, badania laboratoryjne, spirometria oraz analiza akustyczna głosu wspomagają kompleksową ocenę pacjenta.
borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, chrypka, cukrzyca, dysfagia, dysfonia czynnościowa, elektromiografia krtaniowa, guz Pancoasta, infekcja wirusowa, jednostronne porażenie strun głosowych, laryngolog, laryngoskopia, laryngoskopia bezpośrednia, niewydolność oddechowa, obturacja dróg oddechowych, obustronne porażenie strun głosowych, opryszczka, otolaryngologia, polineuropatia, porażenie strun głosowych, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, spirometria, stridor wdechowy, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, tomografia komputerowa, udar mózgu, wideostroboskopia, zdjęcie RTG klatki piersiowej, zespół Ortnera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocain-Egis 10% (100 mg/ml)
Lidocain-EGIS w postaci 10% aerozolu na skórę jest preparatem zawierającym 4,6 mg lidokainy w jednej jednostce dawkowania (rozpyleniu), stosowanym do miejscowego znieczulenia skóry i błon śluzowych. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wskazania klinicznego i wielkości obszaru zabiegowego, z zalecanym zakresem od 1 do 3 rozpyleń (4,6-13,8 mg lidokainy) w stomatologii i dermatologii, do 15-20 rozpyleń (69-92 mg lidokainy) w położnictwie. Maksymalna liczba rozpyleń nie powinna przekraczać 40 na 70 kg masy ciała pacjenta, aby uniknąć toksycznych stężeń lidokainy w osoczu. Preparat zawiera również 34,61 mg etanolu i 9,08 mg glikolu propylenowego na jedno rozpylenie, co należy uwzględnić przy stosowaniu większych dawek.
- Leksykon substancji czynnych
Oksytetracyklina – Przeciwwskazania stosowania
Oksytetracyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, jest stosowana miejscowo w okulistyce, otolaryngologii i dermatologii, często w połączeniu z hydrokortyzonem lub polimyksyną B. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na oksytetracyklinę, inne tetracykliny lub składniki preparatu. Preparaty takie jak Atecortin, Oxycort i Oxycort A nie powinny być stosowane w zakażeniach grzybiczych (np. grzybicze zapalenie spojówek, choroby skóry), wirusowych (opryszczka, ospa wietrzna, wirusowe zapalenie siatkówki/rogówki) oraz gruźlicy oka i skóry. W okulistyce przeciwwskazania obejmują jaskrę pierwotną, ostre zapalenie spojówek i uszkodzenia rogówki z ubytkami nabłonka, natomiast w dermatologii – nowotwory skóry, trądzik zwykły i różowaty oraz zapalenie skóry dookoła ust. Preparaty dermatologiczne nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, rany oraz okolice odbytu i narządów płciowych ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji i działań niepożądanych.
antybiotyk tetracyklinowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dermatitis perioralis, dermatologia, etiologia wirusowa, gruźlica oka, gruźlica skóry, grzybica skóry, grzybicze zapalenie spojówek, hydrokortyzon, jaskra pierwotna, jaskra wtórna, kortykosteroid, nadwrażliwość, nowotwór skóry, okulistyka, opryszczka, ospa wietrzna, ostre zapalenie spojówek, otolaryngologia, polimyksyna B, reakcja krzyżowa, schorzenie rogówki, stan przedrakowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły, ubytek nabłonka, wirusowe zapalenie rogówki, wirusowe zapalenie siatkówki, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry dookoła ust - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Podtlenek Azotu Medyczny SPAWMET 98%
Podtlenek azotu medyczny SPAWMET (Dinitrogenii oxidum) to gaz medyczny w postaci skroplonej, zawierający minimum 98,0% v/v substancji czynnej. Jest bezbarwny i praktycznie bezwonny, wykazując właściwości farmakologiczne umożliwiające jego zastosowanie jako leku pomocniczego w znieczuleniu ogólnym. Podtlenek azotu stosowany jest wyłącznie w połączeniu z innymi środkami anestezjologicznymi, podawanymi dożylnie lub wziewnie, co pozwala na uzupełnienie standardowych protokołów anestezjologicznych. Jego rola jest istotna w kontekście zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa znieczulenia ogólnego.
autoanalgezja okołoporodowa, dermatologia, gaz anestetyczny, leczenie oparzeń, lek anestezjologiczny, otolaryngologia, płytkie znieczulenie, podtlenek azotu medyczny, położnictwo, procedura chirurgiczna, rana oparzeniowa, repozycja złamania, środek znieczulający, stomatologia, uśmierzanie bólu, zabieg dentystyczny, zabieg dermatologiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Virtago 24 mg
Stosowanie leku Virtago, zawierającego betahistyny dichlorowodorek w dawkach 8 mg, 16 mg lub 24 mg, jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Przeciwwskazanie to wynika z ryzyka wystąpienia reakcji alergicznych, które mogą mieć charakter od łagodnych objawów skórnych do poważnych reakcji ogólnoustrojowych. Konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii, aby wykluczyć potencjalne reakcje nadwrażliwości. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność guza chromochłonnego, gdyż betahistyna może indukować uwalnianie katecholamin z guza, co prowadzi do ciężkiego nadciśnienia tętniczego i stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta. W przypadku podejrzenia lub rozpoznania guza chromochłonnego stosowanie betahistyny jest bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, u pacjentów z historią reakcji alergicznych na leki o podobnej strukturze chemicznej lub objawami sugerującymi nierozpoznany guz chromochłonny (np. napadowe nadciśnienie, bóle głowy, nadmierna potliwość, kołatanie serca) należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć alternatywne metody leczenia. Decyzję o zastosowaniu Virtago należy podejmować po dokładnej ocenie przeciwwskazań i indywidualnych czynników ryzyka, a w razie wątpliwości konsultować się ze specjalistą otolaryngologii lub neurologii.
analog histaminy, betahistyny dichlorowodorek, ciśnienie tętnicze, guz chromochłonny, kołatanie serca, nadciśnienie napadowe, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neurologia, otolaryngologia, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, uwalnianie katecholamin, wywiad alergologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Zapobieganie i profilaktyka
Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięków bez zewnętrznego źródła, obejmująca m.in. dzwonienie, szumienie czy pulsowanie. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest ekspozycja na hałas powyżej 85 dB, prowadząca do uszkodzenia słuchu i utrwalenia objawów. Profilaktyka obejmuje stosowanie ochronników słuchu podczas pracy z głośnymi maszynami, koncertów czy używania broni palnej, a także ograniczenie głośności urządzeń audio i unikanie długotrwałego używania słuchawek dousznych. Istotne jest także utrzymanie zdrowego stylu życia: regularna aktywność fizyczna poprawiająca krążenie, kontrola ciśnienia tętniczego i poziomu cholesterolu, ograniczenie używek takich jak alkohol, kofeina i nikotyna oraz odpowiednia dieta bogata w antyoksydanty (witamina E, C, magnez), błonnik i produkty mleczne. Stres i zaburzenia snu nasilają objawy, dlatego zaleca się techniki relaksacyjne, mindfulness, jogę oraz higienę snu (np. spanie z lekko uniesioną głową).
aparaty słuchowe, choroba Ménière’a, ekspozycja na hałas, hipercholesterolemia, infekcja ucha, leki ototoksyczne, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagromadzenie woskowiny, nerw słuchowy, neuromodulacja bimodalna, niedoczynność tarczycy, otolaryngologia, przewód słuchowy, szumy uszne, ubytek słuchu, układ sercowo-naczyniowy, utrata słuchu, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia tarczycy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Otinum 0,2 g/g
Krople do uszu Otinum zawierają salicylan choliny w stężeniu 0,2 g/g (200 mg/g) i są wskazane w leczeniu zapalenia zewnętrznego przewodu słuchowego oraz w zmiękczaniu stwardniałej woskowiny usznej. W przypadku zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego preparat łagodzi objawy takie jak ból miejscowy nasilający się przy dotyku małżowiny usznej, świąd oraz zaczerwienienie, co wynika z przeciwzapalnego działania salicylanu choliny. Lek jest szczególnie użyteczny w terapii stanów zapalnych charakteryzujących się typową triadą symptomów: bólem, świądem i przekrwieniem tkanek.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ucho kleiste (otitis media z efuzją) – Epidemiologia
Otitis media z efuzją (ucho kleiste) jest powszechną chorobą wieku dziecięcego, charakteryzującą się obecnością gęstego płynu w uchu środkowym bez objawów zapalenia, co prowadzi do okresowego niedosłuchu przewodzeniowego o średnim ubytku słuchu około 24 dB. Epidemiologia wskazuje na wysoką prewalencję – do 80% dzieci doświadcza co najmniej jednego epizodu przed 10. rokiem życia, z największą częstością w wieku 6 miesięcy do 4 lat (szczyt około 2 lat). Czynniki ryzyka obejmują m.in. palenie w otoczeniu dziecka (RR 1,64), karmienie butelką, uczęszczanie do żłobków/przedszkoli (RR 2,00), alergiczny nieżyt nosa oraz wady anatomiczne, takie jak zespół Downa (60-85% zachorowań) i rozszczep podniebienia (do 90% w pierwszym roku życia). Sezonowość choroby wykazuje szczyt jesienno-zimowy, a u chłopców obserwuje się nieznacznie wyższą zapadalność. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, tympanometrii oraz audiometrii, a nadzór kliniczny zaleca okres uważnego oczekiwania do 3 miesięcy, gdyż 90% przypadków ustępuje samoistnie w ciągu roku.
alergiczny nieżyt nosa, autoinflacja, badanie przesiewowe słuchu, badanie tympanometryczne, błona bębenkowa, ciśnienie w uchu środkowym, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, gen DYRK1A, infekcja górnych dróg oddechowych, niedosłuch przewodzeniowy, niedosłuch u dzieci, ostre zapalenie ucha środkowego, otitis media z efuzją, otolaryngologia, otoskopia, rozszczep podniebienia, szczepionka przeciwko pneumokokom, trąbka Eustachiusza, ucho kleiste, ucho środkowe, wysięk w uchu środkowym, zapalenie ucha środkowego, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Epidemiologia
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym problemem klinicznym o bimodalnym rozkładzie wiekowym, najczęściej występującym u dzieci w wieku 2-10 lat oraz u osób starszych między 50 a 80 rokiem życia. Szacuje się, że około 60% populacji doświadczy epizodu krwawienia z nosa, z czego 6-10% wymaga interwencji medycznej. Krwawienia przednie, pochodzące głównie ze splotu Kiesselbaha, stanowią ponad 90% przypadków, natomiast krwawienia tylne, związane ze splotem Woodruffa, są rzadsze (około 5%) i częściej wymagają hospitalizacji oraz tamponady. Epidemiologia wykazuje sezonową zmienność z przewagą epizodów w miesiącach zimowych, co wiąże się z infekcjami górnych dróg oddechowych, alergiami oraz niską wilgotnością powietrza. Występuje także wyraźna zależność od pory dnia, z największą częstością krwawień nocnych (48,8% przypadków, OR 3,52 w porównaniu do popołudnia). Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz choroby ogólnoustrojowe, a także predyspozycje genetyczne, takie jak wrodzona teleangiektazja krwotoczna (HHT). W populacji pediatrycznej nawracające epizody krwawień z nosa występują u około 9% dzieci, a narzędzia diagnostyczne, takie jak pediatryczny kwestionariusz krwawienia, są pomocne w identyfikacji pacjentów wymagających dalszej diagnostyki.
ADHD, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciało obce, ECMO, epistaxis, infekcja górnych dróg oddechowych, koagulopatia, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, nadciśnienie tętnicze, otolaryngologia, schizofrenia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Woodruffa, SSRI, tamponada nosa, teleangiektazja, zaburzenie pozorowane, zaburzenie psychotyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zawroty głowy – Epidemiologia
Zawroty głowy, w tym vertigo, stanowią istotny problem kliniczny z roczną częstością występowania zawrotów głowy u dorosłych na poziomie 15-20%, a vertigo około 5% (zapadalność 1,4%). Częstość ta wzrasta z wiekiem, osiągając nawet 40% u osób powyżej 40. roku życia, z wyraźną predylekcją do płci żeńskiej (2-3-krotnie wyższą niż u mężczyzn). Najczęstszą przyczyną obwodowych zawrotów głowy jest łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV), które stanowią 26-30% przypadków vertigo, z całożyciową częstością występowania 2,4%, roczną 1,6% i zapadalnością 0,6%. BPPV dotyka głównie osoby w wieku 50-60 lat, z przewagą kobiet (stosunek 2-3:1) i częstszym zajęciem prawego ucha. Migrena przedsionkowa występuje u około 0,89-2,7% populacji, z trzykrotnie wyższą częstością u kobiet, natomiast choroba Meniera ma częstość około 0,51%. Zapalenie nerwu przedsionkowego, trzecie pod względem częstości obwodowe zaburzenie przedsionkowe, ma roczną zapadalność 3,5-15,5 na 100 000 osób, z szczytem zachorowań w wieku 40-50 lat.
badania obrazowe mózgu, BPPV, chorobowość, choroby układu sercowo-naczyniowego, częstość występowania, depresja, infekcja dróg oddechowych, infekcja enterowirusowa, kanał półkolisty tylny, klinicyści szpitalni, migrena przedsionkowa, oddział ratunkowy, osteoporoza, otolaryngologia, przeciwciała IgM, uraz głowy, vertigo, współchorobowość, zaburzenia przedsionkowe, zaburzenia równowagi, zapadalność, zapalenie nerwu przedsionkowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Oksytetracyklina – Wskazania do stosowania
Oksytetracyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, jest stosowana w terapii zakażeń bakteryjnych i stanów zapalnych w okulistyce, otolaryngologii oraz dermatologii. W okulistyce preparaty takie jak Atecortin (krople do oczu zawierające 5 mg oksytetracykliny chlorowodorku i 15 mg hydrokortyzonu octanu na 1 ml) oraz Oxycort A (maść do oczu z 10 mg oksytetracykliny i 10 mg hydrokortyzonu na 1 g) są wskazane w leczeniu bakteryjnego zapalenia spojówek, brzegów powiek, rogówki, woreczka łzowego, a także stanów zapalnych twardówki i tęczówki. Stosowanie Atecortinu po zabiegach okulistycznych powinno być rozpoczęte dopiero po całkowitym zagojeniu rany (8-10 dni). W otolaryngologii Atecortin w formie kropli do uszu jest zalecany w zapaleniu przewodu słuchowego zewnętrznego, a w razie potrzeby można zastosować maść Oxycort A. W dermatologii preparaty Oxycort (maść i aerozol) zawierające odpowiednio 30 mg i 9,3 mg oksytetracykliny oraz 10 mg i 3,1 mg hydrokortyzonu na 1 g, są stosowane w leczeniu liszajca, zapalenia mieszków włosowych, alergicznych chorób skóry powikłanych zakażeniem bakteryjnym, oparzeń I stopnia, stanów po ukąszeniach owadów oraz róży.
choroba alergiczna skóry, dermatologia, etiologia bakteryjna, hydrokortyzon, liszajec, odmrożenie, oksytetracyklina, okulistyka, otolaryngologia, pokrzywka, polimyksyna B, róża, świerzbiączka, tetracyklina, ukąszenie owada, wyprysk, zabieg chirurgiczny oka, zakażenie bakteryjne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie woreczka łzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Ostre zapalenie zatok przynosowych definiuje się jako stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok trwający krócej niż 4 tygodnie, diagnozowany głównie na podstawie wywiadu i badania fizykalnego. Klasyczne objawy obejmują ropną wydzielinę z nosa, niedrożność nosa, ból twarzy oraz osłabienie lub utratę węchu. Rozpoznanie ostrego zapalenia zatok u dorosłych wymaga obecności co najmniej dwóch objawów głównych lub jednego objawu głównego i dwóch dodatkowych. Istotne jest różnicowanie etiologii wirusowej i bakteryjnej, gdzie bakteryjne zapalenie podejrzewa się przy utrzymaniu objawów powyżej 10 dni, podwójnym pogorszeniu lub wysokiej gorączce (>39°C) z ropną wydzieliną. Badanie fizykalne koncentruje się na tkliwości okolicy zatok, obecności ropnej wydzieliny, obrzęku i przekrwieniu błony śluzowej oraz bolesności uciskowej nad zatokami. Endoskopia nosowa jest pomocna w diagnostyce wątpliwych przypadków i planowaniu leczenia operacyjnego, natomiast badania obrazowe, głównie tomografia komputerowa, są zarezerwowane dla podejrzenia powikłań lub przewlekłych postaci choroby. Typowe zmiany w TK to zacienienie zatok, pogrubienie błony śluzowej powyżej 4 mm oraz poziom płynu w zatokach.
alergiczny nieżyt nosa, amoksycylina z kwasem klawulanowym, bakteryjne zapalenie zatok, białko C-reaktywne, ból napięciowy, endoskopia nosowa, infekcja górnych dróg oddechowych, kakosmia, laryngolog, leukocytoza, migrena, niedrożność nosa, objawy alarmowe, obrzęk oczodołu, ostre zapalenie zatok, otolaryngologia, powikłania oczodołowe, powikłania wewnątrzczaszkowe, przekrwienie błony śluzowej, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina z nosa, staw skroniowo-żuchwowy, tomografia komputerowa, utrata węchu, wysoka gorączka, zaburzenia widzenia, zakażenie grzybicze, zapalenie zatok przynosowych, zmiany neurologiczne