desulfonacja
Desulfonacja to proces biochemiczny polegający na usunięciu grupy sulfonowej (-SO3H) z cząsteczki organicznej. W medycynie i farmakologii proces ten ma istotne znaczenie w metabolizmie leków zawierających grupy sulfonowe oraz w detoksykacji różnych ksenobiotyków.
W wątrobie, desulfonacja jest częścią II fazy metabolizmu leków, gdzie enzymy sulfatazy katalizują hydrolizę estrów siarczanowych, prowadząc do powstania związków łatwiejszych do wydalenia z organizmu. Zaburzenia procesów desulfonacji mogą prowadzić do kumulacji toksycznych metabolitów i wystąpienia działań niepożądanych leków.
Klinicznie, ocena zdolności organizmu do desulfonacji może być istotna przy dostosowywaniu dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub w przypadku stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Nieprawidłowości w procesach desulfonacji mogą być również związane z niektórymi chorobami metabolicznymi.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Heparinum GSK w postaci kremu zawiera 300 j.m./g heparyny sodowej i charakteryzuje się minimalną penetracją do krążenia ogólnoustrojowego przy stosowaniu miejscowym, co eliminuje istotne ryzyko systemowe. Penetracja heparyny w warstwach skóry wynosi od 0,04 do 23 µg/cm², z wyższymi stężeniami obserwowanymi w skórze zmienionej zapalnie, co wskazuje na zwiększoną absorpcję przy uszkodzeniu bariery naskórkowej. Heparyna nie wchłania się z przewodu pokarmowego, nie przenika przez barierę łożyskową ani do mleka kobiet karmiących, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i matek karmiących. Objętość dystrybucji wynosi 0,037–0,072 l/kg, a biologiczny okres półtrwania od 23 do 168 minut, co wpływa na czas działania leku.
alkohol cetostearylowy, bariera łożyskowa, bariera naskórkowa, depolimeryzacja, desulfonacja, heparyna sodowa, krążenie ogólnoustrojowe, nabłonek, naczynie krwionośne, nadwrażliwość, naskórek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skóra właściwa, układ siateczkowo-śródbłonkowy, uroheparyna, warstwa rogowa, wchłanianie przezskórne, zakrzep przyścienny -
Leksykon substancji czynnych
Heparyna sodowa charakteryzuje się ograniczonym przenikaniem przez błony biologiczne, co wynika z jej dużej masy cząsteczkowej i polarności. Przy podaniu miejscowym na skórę zdrową, penetracja heparyny w stężeniu 0,35% wynosi od 1,7 do 23 µg/cm² do warstwy rogowej, 0,04 do 2,5 µg/cm² do naskórka oraz 0,07 do 5,0 µg/cm²/h do skóry właściwej. W stanach zapalnych przenikanie jest zwiększone. Po aplikacji miejscowej heparyna wchłania się do krążenia systemowego w minimalnych, klinicznie nieistotnych ilościach, co zapewnia bezpieczeństwo terapii bez ryzyka ogólnoustrojowego działania przeciwkrzepliwego. Objętość dystrybucji wynosi 0,037–0,072 l/kg, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym heparynazę, z okresem półtrwania 23–168 minut. Heparyna nie przenika przez barierę łożyskową, nie wchłania się z przewodu pokarmowego i nie przenika do mleka matki.
bariera łożyskowa, błona biologiczna, depolimeryzacja, desulfonacja, heparyna sodowa, heparynaza, krążenie ustrojowe, krzepnięcie krwi, liposom, makrofag, metabolizm heparyny, mikrokrążenie, naskórek, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, przerosła blizna, skóra właściwa, śródbłonek naczyniowy, struktura kolagenu, tkanka bliznowata, układ siateczkowo-śródbłonkowy, uroheparyna, warstwa rogowa, zakrzep przyścienny, ziarnina
