CYP2C9

CYP2C9 to jeden z kluczowych enzymów z rodziny cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 15% wszystkich leków stosowanych klinicznie. Jest kodowany przez gen CYP2C9 znajdujący się na chromosomie 10q24 i występuje głównie w wątrobie, choć jego ekspresję wykazano również w jelicie cienkim, nerkach i płucach.

Enzym ten odgrywa zasadniczą rolę w biotransformacji wielu leków, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych (jak diklofenak, ibuprofen), doustnych leków przeciwcukrzycowych (tolbutamid), przeciwpadaczkowych (fenytoina), przeciwzakrzepowych (warfaryna) oraz leków przeciwnadciśnieniowych (losartan). Metabolizuje również endogenne substancje, takie jak kwas arachidonowy i niektóre steroidy.

CYP2C9 charakteryzuje się znacznym polimorfizmem genetycznym, z ponad 60 zidentyfikowanymi wariantami allelicznymi. Najczęstsze warianty to CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które wykazują obniżoną aktywność enzymatyczną w porównaniu z wariantem dzikim (CYP2C9*1). Polimorfizmy te mogą prowadzić do istotnych klinicznie różnic w metabolizmie leków, zwiększając ryzyko działań niepożądanych u pacjentów z genotypami wolno metabolizującymi.

W praktyce klinicznej oznaczanie genotypu CYP2C9 ma szczególne znaczenie przy stosowaniu warfaryny, gdzie pomaga w indywidualizacji dawkowania i zmniejszeniu ryzyka krwawień. Aktywność CYP2C9 może być modyfikowana przez inhibitory (flukonazol, amiodaron) i induktory (rifampicyna, karbamazepina), co stanowi istotne źródło interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Gerdin 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na pH soku żołądkowego, co prowadzi do klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami o wchłanianiu zależnym od środowiska żołądkowego. Znaczące zmniejszenie biodostępności obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynibem oraz lekami przeciwretrowirusowymi, w tym atazanawirem, co może skutkować obniżeniem skuteczności terapii. W przypadku erlotynibu zaleca się podawanie go co najmniej 2 godziny przed lub 10 godzin po pantoprazolu. Ponadto, u pacjentów przyjmujących duże dawki metotreksatu (np. 300 mg) istnieje ryzyko zwiększenia stężenia leku i toksyczności, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu lub ścisłego monitorowania poziomów metotreksatu. W terapii przeciwzakrzepowej z użyciem warfaryny lub fenprokumonu obserwowano zmiany wartości INR, dlatego wskazane jest monitorowanie czasu protrombinowego przy rozpoczynaniu, kończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, błona śluzowa żołądka, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, digoksyna, erlotynib, fenprokumon, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, P-glikoproteina, pantoprazol, pH soku żołądkowego, pozakonazol, środek zobojętniający kwas solny, terapia antyretrowirusowa, terapia eradykacyjna Helicobacter pylori, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg tabletki dojelitowe 40 mg

Pantoprazol, substancja czynna Nolpazy 40 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm przez izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4. Znaczące zmniejszenie biodostępności obserwuje się w przypadku azoli przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorów proteazy HIV (szczególnie atazanawiru) oraz erlotynibu, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii lub monitorowania skuteczności. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwuje się wzrost wartości INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek metotreksatu (np. 300 mg), gdyż pantoprazol może zwiększać jego stężenie i nasilać działania niepożądane, co może wymagać czasowego odstawienia leku.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, Nolpaza, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aulin 100 mg

Nimesulid, substancja czynna produktu leczniczego Aulin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie terapii skojarzonej z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥1 g pojedynczo lub ≥3 g dobowo, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), lekami antyagregacyjnymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i wymaga ścisłego monitorowania. Nimesulid może osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ich pogorszenia, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie. W przypadku furosemidu obserwuje się zmniejszenie AUC o około 20% i osłabienie działania moczopędnego, co wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem niewydolności krążenia lub nerek.
antagonista receptora angiotensyny, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C9, digoksyna, działanie niepożądane, furosemid, glibenklamid, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, leczenie przeciwzapalne, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, niewydolność krążenia, nimesulid, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, SSRI, stężenie w osoczu, teofilina, terapia skojarzona, tolbutamid, warfaryna, wodorotlenek glinu, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Diclaner 75 mg

Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi NLPZ i kortykosteroidami, które synergistycznie zwiększają ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Również jednoczesne stosowanie diklofenaku z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) podnosi ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i monitorowania parametrów krzepnięcia. Diklofenak może także wpływać na farmakokinetykę digoksyny, fenytoiny i litu, powodując wzrost ich stężeń w surowicy, co wymaga monitorowania stężeń terapeutycznych, zwłaszcza litu ze względu na jego wąski indeks terapeutyczny. Ponadto, diklofenak osłabia działanie diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (beta-adrenolityków, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II) poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn nerkowych, co może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego i nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, cyklosporyna, CYP2C9, cyprofloksacyna, digoksyna, diklofenak sodowy, diuretyk oszczędzający potas, diuretyki, farmakokinetyka leku, fenytoina, gastroprotekcja, hemostaza, hepatotoksyczność diklofenaku, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, klopidogrel, kolestypol, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, lit, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, perforacja przewodu pokarmowego, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, receptor GABA, salicylany, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, spironolakton, sulfinpyrazon, takrolimus, triamteren, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dilatrend 25 mg

Karwedylol, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów R- i S-, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cmax około 21 µg/l po 1,5 godziny przy dawce 25 mg, z liniową zależnością stężenia od dawki. Biodostępność biologiczna wynosi około 25% u zdrowych mężczyzn, co jest wynikiem intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia, głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 i CYP1A2. R-enancjomer wykazuje wyższą biodostępność (31%) niż S-enancjomer (15%) i jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, podczas gdy S-enancjomer przez CYP2D6 i CYP2C9. Karwedylol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz objętość dystrybucji 1,5-2 l/kg, która wzrasta u pacjentów z marskością wątroby. Metabolity karwedylolu, powstające przez demetylację i hydroksylację, zachowują aktywność beta-adrenolityczną, co może wpływać na efekt terapeutyczny. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (60% w postaci metabolitów w ciągu 11 dni), a wydalanie nerkowe stanowi około 16%, z mniej niż 2% leku wydalanym w formie niezmienionej. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2,5 godziny, a po doustnym 6,5 godziny, z wyraźną stereoselektywnością eliminacji (klirens S-enancjomeru jest dwukrotnie większy niż R-enancjomeru).
beta-adrenolityk, biodostępność biologiczna, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, enancjomer, glikoproteina p, karwedylol, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry hemodynamiczne, pole pod krzywą AUC, polimorfizm genetyczny, receptor beta-adrenergiczny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Geroladut 0,5 mg

Dutasteryd, stosowany w terapii łagodnego przerostu gruczołu krokowego, znacząco obniża stężenie PSA w surowicy, co wymaga uwzględnienia przy interpretacji wyników diagnostycznych w kierunku raka prostaty. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, a jego stężenie w surowicy może wzrastać 1,6-1,8-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i P-glikoproteiny, takich jak werapamil czy diltiazem. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą prowadzić do istotnego wzrostu ekspozycji na dutasteryd, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Dutasteryd nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną, digoksyną, tamsulozyną czy terazosyną, a także nie wpływa na aktywność kluczowych enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4). W przypadku długotrwałego stosowania zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu ze względu na potencjalne kumulatywne obciążenie wątroby.
5α-reduktaza, cholestyramina, CYP1A2, CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, CYP3A5, digoksyna, dutasteryd, dysfagia, inhibitor 5α-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, ketokonazol, okres półtrwania, PSA w surowicy, rak gruczołu krokowego, rytonawir, specyficzny antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Glenmark 3,5 mg

Bortezomib wykazuje interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez wpływ na izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu o około 35%, co wymaga wnikliwej obserwacji klinicznej pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o 45%, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu powoduje wzrost AUC o 17%, jednak bez klinicznego znaczenia i konieczności modyfikacji dawkowania.
bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, deksametazon, działania niepożądane przewodu pokarmowego, dziurawiec, farmakokinetyka, fenobarbital, fenotyp słabego metabolizmu, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, melfalan, metabolizm wątrobowy, neurotoksyczność, omeprazol, prednizon, ryfampicyna, rytonawir
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valarox 80 mg + 10 mg

Valarox to preparat złożony zawierający walsartan i rozuwastatynę, których farmakokinetyka wykazuje istotne różnice. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 23%, a jego stężenie jest obniżone o 40% (AUC) i 50% (Cmax) po podaniu z pokarmem, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną. Charakteryzuje się objętością dystrybucji około 17 l, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz ograniczonym metabolizmem (20% dawki), z okresem półtrwania około 6 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (83%) i moczem (13%), a klirens osoczowy wynosi około 2 l/h. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, objętością dystrybucji około 134 l i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%. Metabolizm jest ograniczony (10% dawki), głównie przez CYP2C9, a okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Eliminacja rozuwastatyny odbywa się w 90% z kałem, a klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa i przewidywalna, bez istotnych zmian po wielokrotnym podaniu.
białko oporności raka piersi, białko osocza, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, CYP2C9, farmakokinetyka, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm leku, N-demetylacja, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, transporter błonowy OATP-C, trudność w połykaniu, walsartan, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Synoptis 600 mg

Darunavir wzmocniony rytonawirem jest silnym inhibitorem CYP3A, CYP2D6 oraz P-glikoproteiny, co prowadzi do istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy i transportery. Wzmocnienie farmakokinetyczne rytonawirem powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji na darunawir po dawce 600 mg podawanej z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Jednoczesne stosowanie z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 (np. flekainid, metoprolol) może zwiększać ich stężenia i ryzyko działań niepożądanych, natomiast leki metabolizowane przez CYP2C9 (np. warfaryna) i CYP2C19 (np. metadon) mogą mieć zmniejszoną ekspozycję, co osłabia ich efekt terapeutyczny. Rytonawir hamuje również transportery P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co może zwiększać stężenia substratów takich jak digoksyna, statyny czy bozentan. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec) obniżają stężenia darunawiru i rytonawiru, natomiast inhibitory CYP3A (np. azolowe leki przeciwgrzybicze) je zwiększają, co wymaga ostrożności i monitorowania terapii.
antagonista receptora endotelinowego, antagonista wapnia, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białko transportowe, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, działanie niepożądane, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transferu łańcucha integrazy, INR, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm CYP3A, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, P-glikoproteina, rabdomioliza, tętnicze nadciśnienie płucne, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Quetiapin NeuroPharma 100 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Quetiapin NeuroPharma, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. W organizmie ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu norkwetiapiny, którego stężenie molowe w stanie stacjonarnym wynosi około 35% stężenia związku macierzystego. Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300–800 mg/dobę), co pozwala na przewidywalne dostosowanie dawki. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (około 83%), a mniej niż 5% substancji jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm. Większość metabolitów jest wydalana przez nerki (około 73% radioaktywności) oraz w mniejszym stopniu z kałem (21%).
biodostępność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka, genotoksyczność, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, indukcja enzymatyczna, inhibitory enzymatyczne, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, kwetiapina, norkwetiapina, polipragmazja, prolaktyna, Quetiapin NeuroPharma, stan stacjonarny, toksyczność zarodkowo-płodowa, wiązanie z białkami osocza, zaćma
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lekap 100 mg

Syldenafil, substancja czynna leku Lekap dostępnego w dawkach 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym średnio 60 minut na czczo oraz biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). W zakresie dawek 25-100 mg AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki, przy czym posiłek opóźnia Tmax o 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), co skutkuje stężeniem wolnej formy syldenafilu około 18 ng/ml (38 nM). Po dawce 100 mg maksymalne stężenie w osoczu osiąga około 440 ng/ml (CV 40%). Syldenafil jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9 do aktywnego N-demetylo metabolitu, którego siła działania na PDE5 wynosi około 50% leku macierzystego, a stężenie w osoczu stanowi około 40% stężenia syldenafilu. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dawka leku, ejakulat, enzymy mikrosomalne wątroby, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, Lekap, marskość wątroby, N-demetylo metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, podanie doustne, stan stacjonarny, syldenafil, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Intractum Hyperici Phytopharm 4,65 g/5 ml

Intractum Hyperici Phytopharm zawiera etanolowy wyciąg z ziela dziurawca, którego główne składniki aktywne – hiperycyna i hiperforyna – indukują enzymy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9), co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Indukcja tych enzymów skutkuje obniżeniem stężenia w osoczu wielu leków, takich jak cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna oraz inhibitory proteaz stosowane w terapii HIV (np. indynawir), co może powodować zmniejszenie ich skuteczności terapeutycznej i zwiększone ryzyko powikłań, np. odrzucenia przeszczepu, zaostrzenia astmy, czy rozwoju oporności wirusa. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami z grupy SSRI oraz na wysoką zawartość etanolu (52-62% V/V) w preparacie, który może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego i modyfikować metabolizm leków.
arytmia, benzodiazepina, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie inotropowe dodatnie, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwzakrzepowe, efekt immunosupresyjny, efekt sedacyjny, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, indukcja enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, NLPZ, odrzucenie przeszczepu, oporność wirusa, P-glikoproteina, preparat estrogenowo-progestagenowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, teofilina, terapia przeciwwirusowa, układ serotoninergiczny, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zakażenie HIV, zakrzepica, zaostrzenie astmy, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Irbesartan Aurovitas 300 mg

Irbesartan Aurovitas, dostępny w dawkach 150 mg i 300 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w leczeniu skojarzonym. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego i tiazydowe diuretyki, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Połączenie irbesartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem jest niezalecane ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających stężenie potasu (diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej oraz heparyna), gdyż może to prowadzić do hiperkaliemii wymagającej ścisłego monitorowania. Ponadto, stosowanie irbesartanu z litem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu, a w przypadku konieczności takiej terapii wskazane jest monitorowanie stężenia litu w surowicy.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, CYP2C9, działanie hipotensyjne, glukuronidacja, hiperkaliemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, repaglinid, selektywny inhibitor COX-2, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, transporter polipeptydowy anionów organicznych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Eugia 3,5 mg

Bortezomib Eugia wykazuje interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez wpływ na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu o około 35% (CI90% [1,032–1,772]), co może nasilać działania niepożądane i wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o 45%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabe induktory CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu zwiększa AUC bortezomibu o 17%, co nie ma znaczenia klinicznego.
bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, deksametazon, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwcukrzycowy, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir
Leksykon substancji czynnych
Nimesulid – Właściwości farmakokinetyczne

Nimesulid wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3-4 mg/l osiąganym po 2-3 godzinach od pojedynczej dawki 100 mg. Pole pod krzywą stężenia leku (AUC) wynosi 20-35 mg·h/l, a farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom przy dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, co wskazuje na brak kumulacji. Lek wiąże się z białkami osocza w 97,5%, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C9, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Głównym aktywnym metabolitem jest hydroksynimesulid, pojawiający się w osoczu po około 0,8 godziny, z okresem półtrwania 3,2-6 godzin. Nimesulid jest eliminowany głównie przez nerki (ok. 50% dawki), z niewielkim udziałem postaci niezmienionej (1-3%), oraz w około 29% z kałem po biotransformacji.
aktywność farmakologiczna, AUC, białka osocza, biotransformacja, Cmax, CYP2C9, cytochrom P-450, eliminacja z moczem, glukuronian, hydroksynimesulid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nimesulid, okres półtrwania, pochodna parahydroksylowa, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, Tmax, wchłanianie doustne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maxon forte 50 mg

Syldenafil, substancja czynna Maxon Forte, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym średnio po 60 minutach na czczo, przy biodostępności około 41% (zakres 25-63%). Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-100 mg. Spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a syldenafil wiąże się z białkami osocza w 96%, co skutkuje maksymalnym stężeniem wolnej formy około 18 ng/ml. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z głównym metabolitem N-demetylo wykazującym 50% aktywności względem PDE5 i stężeniem około 40% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (80%) i nerki (13%).
AUC, biodostępność, biodostępność doustna, całkowity klirens, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja, enzymy mikrosomalne, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, N-demetylo metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, PDE5, syldenafil, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Teva 10 mg

Montelukast, stosowany w terapii astmy, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co determinuje jego profil interakcji lekowych. Induktory tych enzymów, takie jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, mogą znacząco obniżać stężenie montelukastu w osoczu, np. fenobarbital zmniejsza AUC montelukastu o około 40%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Z kolei inhibitory CYP2C8 i CYP2C9, jak gemfibrozyl, zwiększają ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, choć rutynowa korekta dawki nie jest wymagana, należy jednak monitorować ryzyko działań niepożądanych. Inhibitory CYP3A4, np. itrakonazol, nie powodują istotnego wzrostu stężenia montelukastu. Montelukast nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na metabolizm leków takich jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid, mimo in vitro hamowania CYP2C8.
astma, astma oskrzelowa, badania in vitro, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktory enzymów, inhibitor enzymu, interakcje z alkoholem, itrakonazol, izoenzymy, leki sedatywne, montelukast, napad astmy, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, schorzenia wątroby, stężenie leku w osoczu, substrat enzymatyczny, teofilina, terapia skojarzona, terfenadyna, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 120 mg

Etorykoksyb charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/ml osiąganym po około 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg·h/ml, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych. Pokarm bogatotłuszczowy zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o około 2 godziny, jednak bez istotnego wpływu klinicznego. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów CYP, a mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg to około 50 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%).
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, pochodna kwasu karboksylowego, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Amlodipine Teva 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową i amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Farmakokinetyka preparatu odzwierciedla właściwości obu składników, z zauważalną interakcją – jednoczesne podanie 10 mg amlodypiny zwiększa Cmax rozuwastatyny 1,2-krotnie oraz AUC 1,1-krotnie. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, objętość dystrybucji 134 l i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm ograniczony (ok. 10%), głównie przez CYP2C9, z aktywnym metabolitem N-demetylowym o 50% mniejszej aktywności. Eliminacja głównie przez przewód pokarmowy (90% niezmienione w kale), okres półtrwania około 19 godzin. Amlodypina charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%), Cmax po 6-12 godzinach, objętością dystrybucji około 21 l/kg, silnym wiązaniem z białkami (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina bezylan, BCRP, biodostępność bezwzględna amlodypiny, biodostępność rozuwastatyny, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, hepatocyty, klirens kreatyniny, metabolit laktonowy, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm ABCG2, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna wapniowa, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranacand 8 mg

Kandesartan cyleksetyl, prolek przekształcany do aktywnego kandesartanu, charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 14% po podaniu doustnym w formie tabletki, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, silne (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,1 l/kg). Metabolizm zachodzi w niewielkim stopniu, głównie przez CYP2C9, bez istotnych interakcji z innymi izoenzymami cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej przez nerki i żółć, z okresem półtrwania około 9 godzin i brakiem kumulacji po wielokrotnym podaniu. Klirens całkowity wynosi około 0,37 ml/min/kg, z klirensem nerkowym 0,19 ml/min/kg, a wydalanie nerkowe obejmuje filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, ciśnienie krwi, CYP2C9, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcje lekowe, kandesartan cyleksetyl, klirens całkowity, klirens nerkowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie maksymalne w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zawiesina doustna
Leksykon substancji czynnych
Glimepiryd – Właściwości farmakokinetyczne

Glimepiryd, doustny lek hipoglikemizujący z grupy sulfonylomocznika, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) około 0,3 μg/ml po 2,5 godzinach od podania dawki 4 mg. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, choć może on nieznacznie opóźniać szybkość wchłaniania. Objętość dystrybucji wynosi około 8,8 litra, co odpowiada objętości dystrybucji albumin, a silne (>99%) wiązanie z białkami osocza wpływa na farmakokinetykę i eliminację. Klirens glimepirydu jest niski (około 48 ml/min), a okres półtrwania w surowicy wynosi 5-8 godzin, z niewielkim wydłużeniem przy dużych dawkach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymu CYP2C9, a lek jest całkowicie metabolizowany przed wydaleniem – 58% radioaktywności wydalane jest z moczem, a 35% z kałem, bez obecności niezmienionego leku w moczu. Główne metabolity to pochodne hydroksylowa i karboksylowa, z okresami półtrwania odpowiednio 3-6 i 5-6 godzin.
AUC, bariera krew-mózg, cukrzyca typu 2, CYP2C9, dostępność biologiczna, enzym metabolizujący, farmakokinetyka, glimepiryd, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek hipoglikemizujący, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna hydroksylowa, pochodna karboksylowa, pochodna sulfonylomocznika, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 5 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva łączy dwie substancje czynne o synergistycznym działaniu hipolipemizującym: rozuwastatynę, inhibitor reduktazy HMG-CoA, oraz ezetymib, inhibitor wchłaniania cholesterolu. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się biodostępnością około 20%, maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach oraz okresem półtrwania około 19 godzin. Rozuwastatyna jest silnie wiązana z białkami osocza (~90%) i metabolizowana w ograniczonym stopniu (około 10%) głównie przez CYP2C9. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Ezetymib wykazuje szybkie wchłanianie, osiągając Cmax w ciągu 4-12 godzin (1-2 godziny dla aktywnego glukuronidu), z okresem półtrwania około 22 godzin. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla glukuronidu) oraz metabolizm głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym determinują jego farmakokinetykę. Eliminacja ezetymibu następuje głównie z kałem (78%) i moczem (11%).
BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol frakcji LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, ekspozycja układowa, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, interakcja farmakodynamiczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, leczenie hipolipemizujące, metabolit laktonowy, metabolizm rozuwastatyny, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, transporter anionów organicznych, umiarkowana niewydolność wątroby, wychwyt wątrobowy
Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Flukonazol nie jest rekomendowany w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy, zwłaszcza u dzieci, gdzie skuteczność jest niższa niż 20% i nie przewyższa gryzeofulwiny. Dane dotyczące jego zastosowania w kryptokokozie pozauśrodkowounerwowej oraz innych grzybicach endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza limfatyczno-skórna, histoplazmoza) są ograniczone, co uniemożliwia ustalenie precyzyjnych schematów dawkowania. Wzrasta częstość zakażeń Candida innych niż C. albicans, z naturalną opornością (np. C. krusei, C. auris) lub zmniejszoną wrażliwością (C. glabrata) na flukonazol, co wymaga rozważenia alternatywnej terapii. Należy uwzględniać lokalne dane epidemiologiczne dotyczące oporności na flukonazol. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania zgodnie z wytycznymi.
anafilaksja, astenia, brak laktazy, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, DRESS, działanie hepatotoksyczne, elektrokardiogram, flukonazol, gryzeofulwina, grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, halofantryna, hipokaliemia, histoplazmoza, inwazyjne zakażenie grzybicze, jadłowstręt, kanał potasowy, kandydoza, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, parakokcydioidomikoza, prednizon, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terapia przeciwgrzybicza, terfenadyna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myconafine 250 mg

Farmakokinetyka terbinafiny po podaniu doustnym charakteryzuje się dobrą biodostępnością oraz szybkim wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 0,97 µg/ml osiąganym po 2 godzinach (Tmax). Okres półtrwania w fazie wchłaniania wynosi 0,8 godziny, a w fazie dystrybucji 4,6 godziny. Terbinafina wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Lek kumuluje się w warstwie rogowej naskórka oraz wydziela z łojem, co umożliwia wysokie stężenia w mieszkach włosowych, włosach oraz obszarach skóry o zwiększonej aktywności gruczołów łojowych. Istotne jest również odkładanie się terbinafiny w płytce paznokciowej już w pierwszych tygodniach terapii, co ma kluczowe znaczenie w leczeniu onychomykozy.
biodostępność, biotransformacja, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, działanie przeciwgrzybicze, farmakokinetyka, grzybica paznokci, izoenzymy, klirens leku, łój, metabolizm wątrobowy, Myconafine, onychomykoza, stężenie w osoczu, terbinafina, upośledzenie funkcji wątroby, warstwa rogowa naskórka, wiązanie z białkami osocza, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Interakcje leku – Fenardin 160 mg

Fenofibrat, substancja aktywna Fenardinu 160 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych wymaga zmniejszenia ich dawki o około 1/3 i monitorowania INR w celu uniknięcia ryzyka krwawień. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z ryzykiem odwracalnych zaburzeń czynności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów nerkowych i przerwania fenofibratu przy istotnych zmianach. Kombinacja fenofibratu ze statynami lub innymi fibratami znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie kliniczne i biochemiczne. Ponadto, współstosowanie z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego, odwracalnego obniżenia stężenia cholesterolu HDL, co wymaga kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji terapii.
antykoagulant, cholesterol HDL, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, glitazon, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, lipidogram, miopatia, rabdomioliza, statyna
Leksykon substancji czynnych
Sildenafil – Właściwości farmakokinetyczne

Sildenafil, substancja czynna preparatu Silcontrol FC, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 30-120 minut (średnio 60 minut) na czczo oraz biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). W zakresie dawek terapeutycznych (25-100 mg) farmakokinetyka jest liniowa, a spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i obniża Cmax średnio o 29%. Po dawce 100 mg Cmax wynosi około 440 ng/ml (CV 40%), a objętość dystrybucji (Vd) to 105 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Sildenafil i jego aktywny N-demetylowy metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), przy czym wolna frakcja syldenafilu osiąga Cmax około 18 ng/ml (38 nM). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z N-demetylacją jako głównym szlakiem, a okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, metabolitu około 4 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (80% dawki) oraz moczem (13%), głównie w postaci metabolitów.
biodostępność, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka, fosfodiesteraza, klirens, klirens kreatyniny, krzywa stężenia od czasu, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, N-demetylacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, płyn nasienny, sildenafil, skala Child-Pugh, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zależność liniowa, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Zentiva 200 mg

Lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, wymaga ostrożności u pacjentów stosujących produkty wydłużające odstęp PR, w tym inne leki blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu PR. Badania kliniczne nie wykazały istotnego wpływu karbamazepiny czy lamotryginy na odstęp PR podczas jednoczesnego stosowania z lakozamidem. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z midazolamem (Cmax wzrost o 30%), omeprazolem, karbamazepiną, kwasem walproinowym, digoksyną, metforminą, warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Jednakże silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, a silne induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać, co wymaga ostrożności klinicznej.
AUC midazolamu, badanie in vitro, badanie in vivo, białko osocza, CYP1A1, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, etynyloestradiol, farmakokinetyka digoksyny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy blokujący kanały sodowe, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, silny inhibitor CYP2C9, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – GluaMet 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy GluaMet łączy wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg), co wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji farmakologicznych obu składników. Wildagliptyna charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji, nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450 ani ich nie indukuje czy hamuje, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych wildagliptyny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd) oraz z digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną, choć brak jest potwierdzenia tych danych w populacji cukrzycowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Działanie hipoglikemizujące wildagliptyny może być osłabione przez tiazydowe diuretyki, kortykosteroidy, leki stosowane w chorobach tarczycy oraz sympatykomimetyki, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, cymetydyna, CYP2C9, cytochrom P450, czynność nerek, digoksyna, dolutegrawir, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikokortykosteroid, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MATE, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny pętlowy, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pioglitazon, ramipryl, ranolazyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazydowy lek moczopędny, walsartan, wandetanib, warfaryna, wildagliptyna z metforminą
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Emoxen 500 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Emoxen zawiera 500 mg naproksenu oraz 20 mg ezomeprazolu (w postaci ezomeprazolu magnezowego trójwodnego) i charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym obu substancji. Naproksen osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 3-5 godzinach, które ulega opóźnieniu do około 8 godzin po spożyciu pokarmu, z biodostępnością wynoszącą 95%. W stanie stacjonarnym Cmax naproksenu wynosi odpowiednio 36,5, 49,2 i 56,4 mg/L przy dawkach dobowych 500, 1000 i 1500 mg. Ezomeprazol osiąga Cmax po 0,5-0,75 godziny, a po wielokrotnym podaniu jego ekspozycja (AUC) wzrasta 4-5-krotnie, co jest związane z farmakodynamicznym wzrostem pH żołądka i zmniejszeniem metabolizmu pierwszego przejścia. Podawanie Emoxen z pokarmem opóźnia wchłanianie naproksenu i zmniejsza Cmax o 12%, natomiast u ezomeprazolu powoduje redukcję AUC o 52% i Cmax o 75%. Podanie 30 minut przed posiłkiem minimalizuje te efekty.
biodostępność, biorównoważność, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, ekspozycja leku, Emoxen, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, naproksen i ezomeprazol, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Mifoglame 50 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Mifoglame, wykazuje niski potencjał klinicznie istotnych interakcji lekowych, jednak jej metabolizm jest głównie zależny od enzymów CYP3A4 i CYP2C8. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma marginalne znaczenie, natomiast w ciężkich zaburzeniach czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) rola metabolizmu wątrobowego wzrasta. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, choć brak jest kompleksowych danych klinicznych. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, przy czym probenecyd może hamować transport OAT3, jednak ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest minimalne. W badaniach farmakokinetycznych nie wykazano istotnych interakcji z metforminą (1000 mg x2/d), glibenklamidem, symwastatyną, rozyglitazonem, warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, glibenklamid, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie cukrzycy typu 2, metformina, OAT3, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roswera 30 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Roswera, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 5 godzinach oraz niską bezwzględną biodostępnością na poziomie około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (około 10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z powstaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów (50% aktywności) oraz nieaktywnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (około 90% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 20 godzin, co pozwala na stabilne parametry farmakokinetyczne bez kumulacji przy wielokrotnym podaniu.
białko BCRP, białko OATP1B1, biodostępność, cholesterol LDL, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm cholesterolu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm ABCG2, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Torsemed 5 mg

Torasemid, substancja czynna leku Torsemed, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawek. Wchłanianie torasemidu jest zmniejszane przez cholestyraminę, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniami. Torasemid wpływa na działanie leków zwiotczających mięśnie (pochodne kurary) oraz teofiliny, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w surowicy. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu litu, gdyż torasemid może zwiększać jego stężenie, nasilając zarówno efekt terapeutyczny, jak i toksyczność. Ponadto, torasemid osłabia działanie naczynioskurczowe amin katecholowych (adrenalina, noradrenalina), co jest istotne w stanach nagłych. Jako substrat CYP2C8 i CYP2C9, torasemid może wchodzić w interakcje z lekami metabolizowanymi przez te izoenzymy, zwłaszcza pochodnymi kumaryny, co wymaga monitorowania stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
adrenalina, amina katecholowa, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cholestyramina, ciśnienie tętnicze, cisplatyna, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gospodarka potasowa, hepatotoksyczność, hipokaliemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym cytochromu P450, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający, nefrotoksyczność, NLPZ, noradrenalina, ototoksyczność, pochodna kumaryny, pochodna kurary, probenecid, prostaglandyna, salicylan, stężenie litu, stężenie potasu, stężenie teofiliny, teofilina, torasemid, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardura 2 mg

Doksazosyna, zawarta w preparacie Cardura, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% i osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 2 godzinach. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%) oraz dwufazowy proces eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm doksazosyny odbywa się głównie w wątrobie, z dominującą rolą izoenzymu CYP 3A4, a także mniejszym udziałem CYP 2D6 i CYP 2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co podkreśla znaczenie biotransformacji w eliminacji leku.
AUC, biodostępność, biotransformacja, Cardura, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka doksazosyny, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym, klirens, metabolizm doksazosyny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie we krwi, T1/2, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg

Dabigatran eteksylan po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnej formy – dabigatranu, z biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast u pacjentów po zabiegach chirurgicznych obserwuje się opóźnienie do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia i porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego. Spożycie pokarmu nie zmienia biodostępności, ale wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o około 2 godziny. Dabigatran wykazuje liniową farmakokinetykę, niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%) oraz umiarkowaną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 60-70 l). Metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania 11-14 godzin u osób zdrowych, wydłużającym się u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronid, aktywna forma leku, CYP2C9, CYP3A4, dabigatran eteksylan, działanie przeciwzakrzepowe, eliminacja, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie osoczowe, stosunek PK/PD, wchłanianie dabigatranu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Remidia 20 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, powodują znaczny wzrost ekspozycji na syldenafil (np. rytonawir zwiększa Cmax o 300% i AUC o 1000%), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg dwa razy na dobę) zmniejszają AUC syldenafilu o 63%, co może obniżać jego skuteczność. Syldenafil wykazuje także interakcje farmakodynamiczne z azotanami i donorami tlenku azotu oraz z riocyguatem, które nasilają działanie hipotensyjne i są przeciwwskazane. W przypadku α-adrenolityków, np. doksazosyny, obserwuje się dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko objawowej hipotensji.
acenokumarol, ambrisentan, analiza farmakokinetyczna, AUC, azytromycyna, biodostępność leku, bozentan, Cmax, cymetydyna, CYP2C9, cytochrom P450, doksazosyna, donor tlenku azotu, dypirydamol, działanie hipotensyjne, ekspozycja na lek, epoprostenol, erytromycyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, iloprost, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, klirens, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost stercza, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, równowaga stężeń, rytonawir, sakubitryl, tętnicze nadciśnienie płucne, warfaryna, właściwości farmakodynamiczne, α-adrenolityk
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Phenytoin Hikma 50 mg/ml

Fenytoina, podawana doustnie, jest wchłaniana głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 4-6 godzinach (zakres 3-12 godzin). Wykazuje wysokie wiązanie z albuminą surowicy (83-94%), które jest obniżone u noworodków, co wpływa na wolną frakcję leku. Lek przenika przez barierę łożyskową, osiągając stężenia w osoczu płodu zbliżone do matczynych, a także kumuluje się w wątrobie płodu. Fenytoina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (95%), głównie przez enzym CYP2C9 (90% klirensu) oraz w mniejszym stopniu CYP2C19 (10% klirensu). Metabolizm odbywa się głównie przez 4-hydroksylację, a głównym metabolitem jest glukuronid p-hydroksy-di-fenylo-hydantoiny.
albumina surowicy, bariera łożyskowa, biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dawka toksyczna, fenylbutazon, fenytoina, hydroksylacja, inhibitory enzymów, interakcje farmakokinetyczne, kinetyka wysycenia, kinetyka zerowego rzędu, klirens wątrobowy, klirens wewnętrzny, krążenie wątrobowo-jelitowe, metabolizm oksydacyjny, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, okres półtrwania, powinowactwo do białek, roztwór do wstrzykiwań, stężenie toksyczne, tyklopidyna, wchłanianie jelitowe, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluxazol 150 mg

Flukonazol, substancja czynna produktu Fluxazol, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax 0,5-1,5 h) i liniową zależnością stężeń od dawki. Lek wykazuje rozległą dystrybucję, z objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%), co zapewnia dużą frakcję wolną i aktywną farmakologicznie. Flukonazol przenika efektywnie do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia w osoczu), śliny, plwociny oraz struktur skóry i paznokci, gdzie stężenia mogą przekraczać stężenia w surowicy (np. 73 µg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę). Minimalny metabolizm (11% dawki) i głównie nerkowa eliminacja (80% dawki w postaci niezmienionej) umożliwiają stosowanie leku raz na dobę, z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (GFR <20 ml/min) okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin, co wymaga modyfikacji dawkowania. Flukonazol jest usuwany w około 50% podczas 3-godzinnej hemodializy, co wskazuje na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, infuzja dożylna, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens, klirens kreatyniny, lek moczopędny, metabolizm, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, substancja czynna, Tmax, warstwa rogowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zakażenie OUN
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 300 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez silną inhibicję enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz białek transportowych takich jak P-glikoproteina (P-gp), OATP1B1 i OATP1B3. Rytonawir zwiększa ekspozycję na darunawir około 14-krotnie, co umożliwia osiągnięcie skutecznych stężeń terapeutycznych. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zmniejszenia stężenia substratów CYP2C9 i CYP2C19 oraz zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Interakcje dotyczą m.in. leków przeciwarytmicznych (flekainid, propafenon), przeciwzakrzepowych (warfaryna, dabigatran), przeciwdrgawkowych, statyn, beta-adrenolityków, kortykosteroidów, leków immunosupresyjnych oraz opioidów. Wysoki poziom istotności interakcji wymaga monitorowania stężeń leków, dostosowania dawek lub unikania niektórych kombinacji, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
amiodaron, amitryptylina, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bozentan, budezonid, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, darunawir, deksametazon, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, eteksylat dabigatranu, felodypina, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flutykazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, indynawir, inhibicja CYP2D6, inhibicja CYP3A, inhibicja P-glikoproteiny, inhibitor CYP3A, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, karwedilol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, klotrymazol, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metadon, metoprolol, miopatia, newirapina, nifedypina, OATP1B1, OATP1B3, opioidowy lek przeciwbólowy, paroksetyna, propafenon, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, sildenafil, simwastatyna, sirolimus, statyna, tadalafil, takrolimus, wardenafil, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dutazyr 0,5 mg

Dutasteryd, substancja czynna preparatu Dutazyr 0,5 mg, jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, co stanowi podstawę istotnych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak werapamil i diltiazem, podnoszą stężenie dutasterydu o około 1,6-1,8 raza. Dutasteryd nie wpływa na metabolizm warfaryny, digoksyny, ani leków metabolizowanych przez CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji z tymi lekami. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z antagonistami receptorów alfa1-adrenergicznych (tamsulozyna, terazosyna), co umożliwia ich bezpieczne łączenie w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. W badaniach nie wykazano wpływu cholestyraminy na farmakokinetykę dutasterydu.
5-alfa reduktaza, antagonista receptorów alfa1-adrenergicznych, cholestyramina, CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dutasteryd, działanie depresyjne, efekt sedatywny, enzym metabolizujący, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka, glikoproteina p, inhibitory CYP3A4, interakcja lekowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, tamsulozyna, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, w tym niektórymi przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe oraz lekami przeciwarytmicznymi, choć badania kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących karbamazepinę lub lamotryginę. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP1A1, CYP2A6, CYP2C8, CYP2D6 i CYP2E1 w stężeniach klinicznych. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak klinicznie nieistotne są jego interakcje z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazol 40 mg/d) oraz substratami CYP3A4 (np. midazolam, omeprazol). Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą potencjalnie zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga monitorowania. Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, mogą obniżać ekspozycję na lakozamid umiarkowanie.
badanie in vitro, badanie in vivo, CYP2C9, CYP3A4, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, napad padaczkowy, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, wydłużenie odstępu PR
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 200 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Adoben w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3-6 godzin. Parametry farmakokinetyczne wykazują liniowość w zakresie dawek terapeutycznych, a stabilne stężenia w surowicy uzyskuje się drugiego dnia terapii przy dawkowaniu 86 mg lub 172 mg dwa razy na dobę. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na wchłanianie (wzrost AUC o 8%, Cmax o 18%). Tapentadol cechuje się dużą objętością dystrybucji (540 ± 98 l) i niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie stacjonarne leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Interakcje

Pemetreksed jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej przez wydzielanie w cewkach nerkowych, z mniejszym udziałem filtracji kłębuszkowej, co ma kluczowe znaczenie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Leki nefrotoksyczne, takie jak antybiotyki aminoglikozydowe, diuretyki pętlowe, związki platyny oraz cyklosporyna, mogą opóźniać eliminację pemetreksedu, zwiększając ryzyko toksyczności, dlatego wymagana jest ścisła kontrola klirensu kreatyniny. Podobnie, probenecyd i penicylina konkurują o transport nerkowy, co również może opóźniać wydalanie pemetreksedu. W przypadku NLPZ (np. ibuprofen >1600 mg/dobę) i kwasu acetylosalicylowego (≥1,3 g/dobę) u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) obserwuje się zmniejszenie wydalania pemetreksedu, a u pacjentów z klirensem 45–79 ml/min zaleca się przerwanie stosowania tych leków na 2 dni przed, w dniu podania i 2 dni po terapii pemetreksedem (dla NLPZ o długim T½, np. piroksykam, rofekoksyb, przerwa powinna wynosić co najmniej 5 dni przed i 2 dni po). Metabolizm wątrobowy pemetreksedu jest ograniczony, a badania in vitro wykazały brak klinicznie istotnej inhibicji izoenzymów CYP3A, CYP2D6, CYP2C9 i CYP1A2, co zmniejsza ryzyko interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez te szlaki.
acenokumarol, antybiotyk aminoglikozydowy, cewka nerkowa, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie niepożądane, farmakokinetyka pemetreksedu, ibuprofen, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, mikrosom wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, pemetreksed, piroksykam, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rofekoksyb, szczepionka przeciwko poliomyelitis, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, szczepionka żywa atenuowana, uogólniony odczyn poszczepienny, warfaryna, wskaźnik INR, wymioty, zahamowanie czynności szpiku kostnego, związek platyny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Irbesartan Aurovitas 300 mg

Irbesartan wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, charakteryzujące się wysoką biodostępnością (60-80%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 1,5-2 godzin. Lek wiąże się w około 96% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 53-93 litry, co wskazuje na szeroką dystrybucję w organizmie. Metabolizm irbesartanu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2C9, a głównym metabolitem jest glukuronid irbesartanu stanowiący około 6% całkowitej ilości leku we krwi. Klirens całkowity wynosi 157-176 ml/min, a klirens nerkowy 3-3,5 ml/min, co sugeruje dominujący udział pozanerkowych dróg eliminacji. Okres półtrwania leku w fazie eliminacji wynosi 11-15 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę z ograniczoną kumulacją (<20%).
biodostępność leku, CYP2C9, CYP3A4, dostępność biologiczna, elementy morfotyczne krwi, farmakokinetyka liniowa, glukuronid irbesartanu, hemodializa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii szpiczaka mnogiego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na erytropoezę (erytropoetyny) oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. W schematach zawierających deksametazon, induktor CYP3A4, obserwuje się potencjalne zmniejszenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, co nakłada konieczność stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Farmakokinetyczne badania wykazały brak istotnego wpływu lenalidomidu (10-25 mg/dobę) na warfarynę i digoksynę, jednak ze względu na możliwe zmiany metabolizmu pod wpływem deksametazonu oraz wąski indeks terapeutyczny tych leków, zaleca się ścisłe monitorowanie INR i stężenia digoksyny. Ponadto, jednoczesne stosowanie lenalidomidu ze statynami zwiększa ryzyko rabdomiolizy, co wymaga regularnego monitorowania aktywności kinazy kreatynowej (CK) i objawów mięśniowych.
CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, czynnik stymulujący erytropoezę, doustny środek antykoncepcyjny, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów, inhibitor P-gp, kinaza kreatynowa, lenalidomid z deksametazonem, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, substrat glikoproteiny P, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wskaźnik INR, zawrót głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diaril 4 mg

Glimepiryd, dostępny w dawkach 1-4 mg (np. w preparacie Diaril), charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, z Tmax około 2,5 godziny i Cmax dla dawki 4 mg wynoszącym 0,3 µg/ml. Występuje liniowa zależność między dawką a parametrami farmakokinetycznymi (Cmax, AUC), co ułatwia dostosowanie dawkowania. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, niską objętość dystrybucji (~8,8 l) oraz klirens około 48 ml/min. Okres półtrwania wynosi 5-8 godzin, z możliwością wydłużenia przy wyższych dawkach. Glimepiryd jest całkowicie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C9 do dwóch metabolitów (pochodna hydroksylowa i karboksylowa), które mają okres półtrwania odpowiednio 3-6 i 5-6 godzin. Wydalanie odbywa się w 58% z moczem i 35% z kałem, bez obecności niezmienionego leku w moczu.
bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, biodostępność całkowita, cukrzyca typu 2, CYP2C9, Diaril, drogi żółciowe, farmakokinetyka, glimepiryd, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, metabolizacja leku, metabolizm glimepirydu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pochodna hydroksylowa, pochodna karboksylowa, przewód pokarmowy, stężenie leku w surowicy, stężenie maksymalne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orgametril 5 mg

Linestrenol, substancja czynna leku Orgametril w dawce 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu noretysteronu (NET). Maksymalne stężenie noretysteronu w osoczu wynosi średnio 23 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) dla noretysteronu wynosi 160,6 ng*h/ml. W zakresie dawek 0,5-5 mg obserwuje się nieliniową farmakokinetykę, gdzie wzrost stężenia metabolitu jest mniejszy niż proporcjonalny do dawki linestrenolu. Noretysteron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza – około 35% z SHBG oraz około 60% z albuminami, co wpływa na jego dystrybucję i aktywność biologiczną. Końcowy okres półtrwania noretysteronu wynosi około 8 godzin (zakres 7-10 godzin).
albumina, AUC, białko wiążące hormony płciowe, biotransformacja, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenacja, glukuronid, hydroksylacja, linestrenol, noretysteron, okres półtrwania, Orgametril, pole pod krzywą stężenia, progestagen, SHBG, siarczan, stężenie leku, Tmax
Leksykon leków
Interakcje leku – Grofibrat S 215 mg

Fenofibrat, substancja czynna preparatu Grofibrat S, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Najważniejszą z nich jest nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga zmniejszenia dawki tych leków o około 1/3 oraz ścisłego monitorowania wskaźnika INR. Równoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną może prowadzić do odwracalnej niewydolności nerek, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek i przerwanie terapii fenofibratem w przypadku istotnych zaburzeń. Ponadto, kojarzenie fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga uważnej obserwacji objawów toksyczności mięśniowej oraz kontroli aktywności kinazy kreatynowej.
acenokumarol, cholesterol HDL, choroba wątroby, cyklosporyna, CYP2C9, cytochrom P-450, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, enzym wątrobowy, fenofibrat, fibrat, funkcja nerek, glitazon, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoforma CYP1A2, izoforma CYP2D6, izoforma CYP2E1, izoforma CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, lek hepatotoksyczny, metabolizm lipidów, mikrosomy wątroby, miopatia, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, rabdomioliza, ryzyko krwawienia, statyna, tiazolidynedion, toksyczność mięśniowa, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg

Karwedylol, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów R i S, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 21 μg/l po 1,5 godziny (tmax) dla dawki 25 mg. Biodostępność bezwzględna wynosi około 25%, z wyraźną różnicą między enancjomerami: S – 15%, R – 31%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, a jego metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie jest intensywny, głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 i CYP1A2, z wyraźną stereoselektywnością metabolizmu. R-enancjomer jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a S przez CYP2D6 i CYP2C9. Karwedylol jest silnie wiązany z białkami osocza (~95%) i ma objętość dystrybucji 1,5-2 l/kg, która wzrasta u pacjentów z marskością wątroby. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 12,5 mg wynosi około 600 ml/min.
autoregulacja przepływu krwi, białko osocza, biodostępność, choroba niedokrwienna serca, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, dializa, dystrybucja tkankowa, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, izoenzym cytochromu P450, karwedylol, krążenie wątrobowo-jelitowe, lipofilność, marskość wątroby, metabolit 4′-hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm pierwszego przejścia, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, polimorfizm genetyczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxydyna 60 mg

Etorykoksyb wykazuje farmakokinetykę liniową z bardzo dobrą biodostępnością doustną (~100%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax średnio 3,6 µg/mL po dawce 120 mg, Tmax około 1 godziny na czczo). Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg·h/mL. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~92%) oraz dużą objętością dystrybucji (~120 L), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny i głównie zależny od enzymu CYP3A4, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 25 mg wynosi około 50 mL/min, co wskazuje na umiarkowaną eliminację leku.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucofast

Flukonazol w formie kapsułek twardych (Flucofast) wymaga ostrożności w określonych sytuacjach klinicznych. Nie zaleca się stosowania flukonazolu w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy u dzieci ze względu na skuteczność poniżej 20% w porównaniu z gryzeofulwiną. Dane dotyczące dawkowania i skuteczności flukonazolu w leczeniu kryptokokozy pozauśrodkowounerwowej oraz głębokich grzybic endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza limfatyczno-skórna, histoplazmoza) są ograniczone. Wzrost zakażeń Candida innych niż C. albicans, często opornych na flukonazol (np. C. krusei, C. auris, C. glabrata), wymaga uwzględnienia lokalnej epidemiologii i rozważenia alternatywnej terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki. Flukonazol może rzadko wywoływać niewydolność kory nadnerczy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu prednizonu, oraz ciężkie hepatotoksyczne uszkodzenie wątroby, które wymaga monitorowania funkcji wątroby i natychmiastowego przerwania terapii w przypadku objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty czy żółtaczka.
astenia, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, flukonazol, głęboka grzybica endemiczna, grzybica owłosionej skóry głowy, halofantryna, histoplazmoza, jadłowstręt, kandydoza, ketokonazol, kryptokokoza, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terfenadyna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy