kinetyka zerowego rzędu
Kinetyka zerowego rzędu to model farmakokinetyczny, w którym szybkość eliminacji leku jest stała i nie zależy od jego stężenia w organizmie. W przeciwieństwie do kinetyki pierwszego rzędu, gdzie eliminacja jest proporcjonalna do stężenia leku, przy kinetyce zerowego rzędu ilość leku eliminowanego w jednostce czasu pozostaje taka sama niezależnie od jego aktualnego stężenia w organizmie.
Ten typ kinetyki występuje najczęściej wtedy, gdy enzymy metabolizujące lek ulegają wysyceniu, co ma miejsce przy wysokich dawkach niektórych leków, takich jak etanol, fenytoina, kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach czy salicylany. Charakterystyczną cechą kinetyki zerowego rzędu jest liniowy spadek stężenia leku w czasie, co oznacza, że stężenie leku zmniejsza się o stałą wartość w każdej jednostce czasu.
W praktyce klinicznej znajomość typu kinetyki ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania leków. Przy kinetyce zerowego rzędu niewielkie zwiększenie dawki może prowadzić do nieproporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu i znacząco zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Dotyczy to szczególnie leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak fenytoina, gdzie przejście z kinetyki pierwszego rzędu do zerowego może nastąpić w zakresie dawek terapeutycznych.