klirens wewnętrzny

Klirens wewnętrzny to wskaźnik określający ilość osocza, która zostaje oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu przez narząd wydalniczy, najczęściej nerki. Jest to kluczowy parametr oceny funkcji nerek, wskazujący na ich zdolność do filtrowania i usuwania substancji z krwi.

W praktyce klinicznej najczęściej oznaczany jest klirens kreatyniny, który stanowi przybliżenie wielkości filtracji kłębuszkowej (GFR). Prawidłowa wartość klirensu kreatyniny wynosi około 120-130 ml/min, przy czym wartości te mogą być niższe u osób starszych i kobiet ze względu na mniejszą masę mięśniową.

Klirens wewnętrzny może być obliczany dla różnych substancji, w tym leków, co ma istotne znaczenie w farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Pomiar klirensu umożliwia dostosowanie dawkowania leków wydalanych przez nerki, minimalizując ryzyko ich toksycznego działania przy upośledzeniu funkcji nerek.

Obniżony klirens wewnętrzny może świadczyć o niewydolności nerek, a jego systematyczny pomiar pozwala na monitorowanie progresji chorób nerek oraz skuteczności stosowanego leczenia. Jest to niezbędny parametr w diagnostyce i terapii nefrologicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Phenytoin Hikma 50 mg/ml

Fenytoina, podawana doustnie, jest wchłaniana głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 4-6 godzinach (zakres 3-12 godzin). Wykazuje wysokie wiązanie z albuminą surowicy (83-94%), które jest obniżone u noworodków, co wpływa na wolną frakcję leku. Lek przenika przez barierę łożyskową, osiągając stężenia w osoczu płodu zbliżone do matczynych, a także kumuluje się w wątrobie płodu. Fenytoina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (95%), głównie przez enzym CYP2C9 (90% klirensu) oraz w mniejszym stopniu CYP2C19 (10% klirensu). Metabolizm odbywa się głównie przez 4-hydroksylację, a głównym metabolitem jest glukuronid p-hydroksy-di-fenylo-hydantoiny.
albumina surowicy, bariera łożyskowa, biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dawka toksyczna, fenylbutazon, fenytoina, hydroksylacja, inhibitory enzymów, interakcje farmakokinetyczne, kinetyka wysycenia, kinetyka zerowego rzędu, klirens wątrobowy, klirens wewnętrzny, krążenie wątrobowo-jelitowe, metabolizm oksydacyjny, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, okres półtrwania, powinowactwo do białek, roztwór do wstrzykiwań, stężenie toksyczne, tyklopidyna, wchłanianie jelitowe, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma 0,5 mg + 0,4 mg

Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma (0,5 mg + 0,4 mg) to lek łączący dutasteryd i tamsulosynę chlorowodorek, wykazujący biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji w oddzielnych kapsułkach. Dutasteryd osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w surowicy po 1-3 godzinach, z dostępnością biologiczną około 60%, niezmienioną przez pokarm, a jego okres półtrwania wynosi 3-5 tygodni w stanie stacjonarnym, osiąganym po około 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę. Tamsulosyna charakteryzuje się prawie całkowitą dostępnością biologiczną, jednak po posiłku obserwuje się 30% spadek Cmax, przy czym AUC pozostaje niezmienione. Maksymalne stężenie tamsulosyny pojawia się około 6 godzin po podaniu, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach, z Cmax wyższym o około 66% w porównaniu do dawki pojedynczej. Zaleca się przyjmowanie leku po tym samym posiłku, aby zapewnić stabilną farmakokinetykę tamsulosyny. Dutasteryd wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), natomiast tamsulosyna ma mniejszą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg) i wiąże się w około 99% z białkami osocza.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, droga eliminacji, dystrybucja leku, izoenzymy CYP, izoformy cytochromu P450, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens ustrojowy, klirens wewnętrzny, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm in vivo, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać o natychmiastowym uwalnianiu, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Właściwości farmakokinetyczne

Tamsulosyna, stosowana w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, jednak jej szybkość i stopień wchłaniania są zmniejszone, gdy lek przyjmowany jest w ciągu 30 minut po posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce podanej po posiłku osiąga się po około 6 godzinach, a w stanie stacjonarnym (po 5 dniach) Cmax jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Tamsulosyna wykazuje liniową kinetykę, silne wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz małą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, z mniej niż 10% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania zależy od formy farmaceutycznej: 5-7 godzin dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu, około 10 godzin dla postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu po posiłku oraz około 13 godzin w stanie stacjonarnym.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie biorównoważności, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dutasteryd, enancjomeryczna biokonwersja, farmakokinetyka tamsulosyny, glukuronian, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens ustrojowy, klirens wewnętrzny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niezwiązana frakcja leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tamsulosyna chlorowodorek, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Landulosin 0,5 mg + 0,4 mg

Landulosin to preparat zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,367 mg tamsulosyny) w formie kapsułek twardych o zmodyfikowanym uwalnianiu. Dutasteryd charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%), dużą objętością dystrybucji (300-500 l) oraz długim okresem półtrwania w stanie stacjonarnym wynoszącym 3-5 tygodni. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga w ciągu 1-3 godzin, a stan stacjonarny po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę. Tamsulosyna wykazuje niemal całkowitą biodostępność, wiąże się w około 99% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg oraz okres półtrwania około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Po posiłku Cmax tamsulosyny zmniejsza się o 30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku zawsze po tym samym posiłku, aby zapewnić stabilną farmakokinetykę. Dutasteryd nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych pod wpływem posiłku.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie biorównoważności, białka osocza krwi, biodostępność, biokonwersja, CYP2D6, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P-450, dutasteryd, dysfagia, enancjomeryczna biokonwersja, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzym CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wewnętrzny, maksymalne stężenie w surowicy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, sprzężenie z glukuronidem, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tamsulosyny chlorowodorek, upośledzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg

Marumax to preparat złożony zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, charakteryzujący się różnymi właściwościami farmakokinetycznymi obu substancji. Dutasteryd osiąga Tmax w 1-3 godziny, biodostępność około 60%, a jego stężenie w surowicy stabilizuje się po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę na poziomie około 40 ng/ml. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%) i dużą objętość dystrybucji (300-500 l). Metabolizowany jest intensywnie przez CYP3A4 i CYP3A5, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (94,6% jako metabolity), z okresem półtrwania 3-5 tygodni w stanie stacjonarnym. Tamsulosyna ma niemal całkowitą biodostępność, Tmax około 6 godzin po posiłku, wiąże się w 99% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg. Metabolizowana jest przez CYP3A4 i CYP2D6, a eliminacja następuje głównie z moczem (9% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 10 godzin po posiłku i 13 godzin w stanie stacjonarnym. Stan stacjonarny tamsulosyny osiągany jest po 5 dniach, z Cmax około 2/3 wyższym niż po dawce pojedynczej.
biodostępność, biodostępność biologiczna, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, cytochrom P-450, dutasteryd, dutasteryd-tamsulosyna, dysfagia, dyspozycja farmakokinetyczna, ekspozycja całkowita, farmakokinetyka, farmakokinetyka dutasterydu, glukuronian, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens ustrojowy, klirens wewnętrzny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm in vivo, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać o natychmiastowym uwalnianiu, produkt złożony, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, substancja czynna, tamsulosyna chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Findarts Duo 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy Findarts Duo zawiera dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosyny chlorowodorek (0,4 mg), których farmakokinetyka jest kluczowa dla optymalizacji terapii. Dutasteryd osiąga maksymalne stężenie w surowicy po 1-3 godzinach, z biodostępnością około 60%, niezmienioną przez pokarm, a jego stan stacjonarny (około 40 ng/ml) osiągany jest po 6 miesiącach stosowania. Tamsulosyna wykazuje niemal całkowitą biodostępność, jednak Cₘₐₓ zmniejsza się o 30% przy podaniu po posiłku, a maksymalne stężenie po dawce 0,4 mg pojawia się po około 6 godzinach. W stanie stacjonarnym, po 5 dniach, Cₘₐₓ tamsulosyny jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Dutasteryd ma dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), natomiast tamsulosyna cechuje się małą objętością dystrybucji (~0,2 l/kg) i wiązaniem białkowymi na poziomie 99%. Zaleca się przyjmowanie Findarts Duo zawsze po tym samym posiłku, aby zapewnić stabilną farmakokinetykę tamsulosyny.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, cytochrom P450, dostępność biologiczna, drogi metaboliczne, dutasteryd, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, enzymy metabolizujące leki, farmakokinetyka, glukuroniany, izoenzymy cytochromu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens wewnętrzny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tamsulosyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pioglitazone Bioton 15 mg

Pioglitazon, dostępny w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 2 godzin i wysoką biodostępnością doustną (>80%), niezależną od przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 2-60 mg, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 4-7 dniach stosowania bez kumulacji substancji czynnej ani metabolitów. Objętość dystrybucji wynosi około 0,25 l/kg masy ciała, a pioglitazon i jego aktywne metabolity wiążą się z białkami osocza w ponad 99%, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C8, prowadząc do powstania sześciu metabolitów, z których trzy (M-II, M-III, M-IV) wykazują aktywność farmakologiczną; metabolit M-IV jest około trzykrotnie silniejszy od substancji macierzystej. Pioglitazon nie indukuje ani nie hamuje istotnie cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak digoksyna, warfaryna, fenprokumon czy metformina.
białko osocza, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 2C8, digoksyna, farmakokinetyka liniowa, fenprokumon, gemfibrozyl, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, klirens pioglitazonu, klirens wewnętrzny, metabolit aktywny, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pioglitazon, profil farmakokinetyczny, równowaga dynamiczna, ryfampicyna, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Twinpros 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy Twinpros, zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, wykazuje farmakokinetyczną biorównoważność z jednoczesnym stosowaniem obu substancji w osobnych kapsułkach. Dutasteryd osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w surowicy w ciągu 1-3 godzin po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną około 60%, niezależną od spożycia pokarmu. Tamsulosyna natomiast charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną, jednak podanie po posiłku powoduje 30% obniżenie Cmax, bez wpływu na AUC, co wymaga przyjmowania Twinpros zawsze po tym samym posiłku. Dutasteryd wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), a jego okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosi 3-5 tygodni, z osiągnięciem stężenia Css około 40 ng/ml po 6 miesiącach stosowania. Tamsulosyna wiąże się w 99% z białkami osocza, ma małą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg) i osiąga stan stacjonarny po 5 dniach, z okresem półtrwania około 13 godzin w tej fazie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, frakcja niezwiązana leku, glukuronizacja, izoenzymy CYP, klirens, klirens wewnętrzny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolit, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, półtrwanie biologiczne, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Unisol 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy Unisol zawiera dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg) w formie kapsułek twardych, wykazując biorównoważność z jednoczesnym podawaniem tych substancji w osobnych kapsułkach. Dutasteryd osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w surowicy po 1-3 godzinach, z biodostępnością około 60%, niezmienioną przez pokarm, natomiast tamsulosyna charakteryzuje się prawie całkowitą biodostępnością, lecz spożycie posiłku powoduje 30% redukcję Cmax bez wpływu na AUC. Dutasteryd ma dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), a jego okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosi 3-5 tygodni, osiągając pełne stężenie po 6 miesiącach. Tamsulosyna wykazuje mniejszą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), wiąże się w 99% z białkami osocza, a jej okres półtrwania w stanie stacjonarnym to około 13 godzin, osiągany po 5 dniach leczenia. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, a tamsulosyny przez CYP3A4 i CYP2D6, z eliminacją dutasterydu głównie z kałem (w postaci metabolitów) i tamsulosyny z moczem.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom P450, ekspozycja całkowita, farmakokinetyka dutasterydu, farmakokinetyka tamsulosyny, frakcja wolna leku, glukuronidacja, klirens wewnętrzny, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm enzymatyczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu, schyłkowa niewydolność nerek, siarczanowanie, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, stężenie stacjonarne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami