ektrodaktylia
Ektrodaktylia to rzadka wada wrodzona charakteryzująca się brakiem lub niedorozwojem środkowych palców rąk i/lub stóp, co nadaje kończynie charakterystyczny wygląd przypominający kleszcze homara (stąd potoczna nazwa „łapczyca” lub „lobster claw deformity”). Anomalia ta występuje z częstością około 1 na 90 000 urodzeń.
Wada może dotyczyć zarówno kończyn górnych, dolnych lub wszystkich czterech kończyn jednocześnie, z różnym stopniem nasilenia. Oprócz charakterystycznego braku środkowych palców, obserwuje się także głębokie rozszczepienie dłoni lub stopy na dwie części oraz syndaktylię (zrośnięcie) pozostałych palców. W obrazie radiologicznym stwierdza się hipoplazję lub brak kości śródręcza/śródstopia i paliczków.
Ektrodaktylia może występować jako izolowana wada lub jako część zespołów wad wrodzonych, takich jak zespół EEC (ektrodaktylia, dysplazja ektodermalna, rozszczep wargi/podniebienia) czy zespół ADULT. Dziedziczenie jest najczęściej autosomalnie dominujące z różną penetracją i ekspresją, a mutacje w genach TP63, DLX5 i DLX6 są głównie odpowiedzialne za wystąpienie tej anomalii.
Leczenie ektrodaktylii jest wielospecjalistyczne i wymaga współpracy chirurgów ręki, ortopedów, fizjoterapeutów i psychologów. Postępowanie terapeutyczne koncentruje się na poprawie funkcji chwytnej ręki i umożliwieniu samodzielnego chodzenia. Metody chirurgiczne obejmują pogłębienie przestrzeni między palcami, rozdzielenie zrośniętych palców oraz rekonstrukcję z wykorzystaniem przeszczepów kostnych i mikrochirurgii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kofeina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kofeina, często stosowana w preparatach leczniczych w połączeniu z innymi substancjami, wykazuje względne bezpieczeństwo w dawkach terapeutycznych. Wartości LD50 różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u królików LD50 po podaniu podskórnym wynosi >265 mg/kg mc., u szczurów doustnie 192 mg/kg mc., a dla dorosłych ludzi dawka toksyczna przekracza 1 g, z dawką śmiertelną w zakresie 5-20 g (inne źródła podają 18-50 g). Doniesienia o zatruciach śmiertelnych obejmują dawki 500 mg doustnie i 3,2 g dożylnie. Dane przedkliniczne dotyczące mutagenności są niejednoznaczne; kofeina wykazuje mutagenność in vitro w niektórych modelach, ale nie w testach na Salmonella typhimurium i Escherichia coli. Badania in vivo na zwierzętach nie potwierdzają istotnego potencjału mutagennego ani rakotwórczego przy dawkach terapeutycznych (np. do 102 mg/kg mc. u szczurów i 55 mg/kg mc. u myszy). Kofeina może nasilać genotoksyczność innych mutagenów i zwiększać formację mikrojąder u myszy z niedoborem folianów, jednak nie wykazuje klastogenicznego działania w testach mikrojądrowych ani aberracji chromosomalnych in vitro przy stężeniach terapeutycznych.
aberracja chromosomalna, badanie mikrobiologiczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie klastogeniczne, działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ektrodaktylia, interakcja farmakodynamiczna, klastocyt, LD50, poronienie spontaniczne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewodu pokarmowego, wada wrodzona, właściwości mutagenne, wymiana siostrzanych chromatyd, zaburzenie kostnienia szkieletu