ostra toksyczność doustna
Ostra toksyczność doustna to miara szkodliwości substancji chemicznej podanej drogą pokarmową w pojedynczej dawce lub w kilku dawkach w krótkim czasie (zazwyczaj w ciągu 24 godzin). Jest kluczowym parametrem w toksykologii, określającym potencjalne ryzyko związane z przypadkowym lub celowym spożyciem substancji.
Najczęściej stosowanym parametrem do oceny ostrej toksyczności doustnej jest LD50 (dawka letalna), czyli dawka powodująca śmierć 50% badanych zwierząt po pojedynczym podaniu. Zgodnie z systemem klasyfikacji GHS (Globally Harmonized System), substancje są kategoryzowane w pięciu klasach toksyczności (od 1 – skrajnie toksyczne do 5 – praktycznie nietoksyczne) na podstawie wartości LD50.
Badania ostrej toksyczności doustnej mają kluczowe znaczenie w ocenie bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, pestycydów oraz innych substancji chemicznych. W praktyce klinicznej znajomość parametrów ostrej toksyczności doustnej jest niezbędna przy diagnozowaniu i leczeniu zatruć, określaniu marginesu bezpieczeństwa leków oraz ustalaniu protokołów postępowania w przypadkach przedawkowania.
W ostatnich latach obserwuje się trend do ograniczania badań na zwierzętach, dlatego opracowywane są alternatywne metody oceny toksyczności, takie jak testy in vitro, modele komputerowe oraz metody oparte na analizie struktury chemicznej i zależności struktura-aktywność (QSAR).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwas mlekowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas mlekowy jest stosowany w różnych produktach leczniczych, w tym dermatologicznych i roztworach do hemodializy. W preparatach dermatologicznych, takich jak ABE, Acerin czy Maść na odciski Aflofarm, brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania kwasu mlekowego. Najbardziej obszerne dane pochodzą z dokumentacji produktu sensiva, zawierającego 0,3 g kwasu mlekowego na 100 g roztworu do stosowania na skórę. Badania przedkliniczne wykazały, że ostra toksyczność doustna i skórna na szczurach jest niska (LD50 odpowiednio 14,72 ml/kg i 15 ml/kg masy ciała), a produkt jest dobrze tolerowany przez skórę i wykazuje jedynie umiarkowane, odwracalne drażnienie oczu u królików.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dokument rejestracyjny, drażliwość oczu, efekt toksyczny, fizjologiczny składnik osocza, hemodializa, hemofiltracja, kwas (S)-mlekowy, kwas mlekowy, LD50, osocze krwi, ostra toksyczność doustna, preparat dermatologiczny, roztwór do hemodializy, roztwór na skórę, stosowanie miejscowe na skórę, substancja czynna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Rimal, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wykazuje ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach ustalono dawki dobrze tolerowane odpowiednio: 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę i 8 mg/kg/dobę. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji indukowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa szczurów. Badania genotoksyczności ramiprylu nie potwierdziły mutagenności ani genotoksyczności substancji.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, morfologia krwi, opóźnienie porodu, ostra toksyczność doustna, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, stężenie elektrolitów, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, zaburzenie płodności