chłoniak mysi
Chłoniak mysi, choć nazwa ta nie jest standardowym terminem medycznym w onkologii ludzkiej, może odnosić się do modeli chłoniaków badanych na myszach laboratoryjnych. W badaniach naukowych chłoniaki mysie są szeroko wykorzystywane jako zwierzęce modele eksperymentalne służące do badania patogenezy chłoniaków u ludzi oraz testowania nowych terapii przeciwnowotworowych.
Mysie modele chłoniaków, w tym chłoniaka Burkitta, chłoniaka rozlanego z dużych komórek B (DLBCL) czy chłoniaków T-komórkowych, odzwierciedlają kluczowe cechy molekularne i histopatologiczne ich ludzkich odpowiedników. Stanowią one nieocenione narzędzie w badaniach przedklinicznych nad nowymi lekami i protokołami terapeutycznymi, zanim zostaną one zastosowane w badaniach klinicznych u ludzi.
W badaniach immunologicznych chłoniaki mysie są również wykorzystywane do analizy interakcji między układem odpornościowym a komórkami nowotworowymi, co przyczynia się do rozwoju immunoterapii nowotworów. Dzięki możliwości modyfikacji genetycznych, myszy z chłoniakami stanowią ważny model do badania specyficznych mutacji i szlaków sygnałowych zaangażowanych w rozwój i progresję chłoniaków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Drotapil Forte 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa drotaweryny chlorowodorku, substancji czynnej leku Drotapil Forte, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały istotnych zagrożeń, w tym nie stwierdzono opóźnienia repolaryzacji komór serca, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, a testy genotoksyczności (Test Amesa, test na komórkach chłoniaka mysiego, test mikrojądrowy) dały wyniki negatywne, wykluczając potencjał mutagenny i genotoksyczny drotaweryny.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo kardiologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, chłoniak mysi, dawka terapeutyczna, drotaweryny chlorowodorek, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja punktowa DNA, mutagenność, nowotwór, płodność, repolaryzacja komór serca, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid 5 mg + 50 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Tialorid, zawierającego 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu, obejmują badania toksyczności ostrej, karcynogenności, mutagenności oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosiła 2750 mg/kg masy ciała u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg u myszy i 36-86 mg/kg u szczurów. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji, przy dawkach odpowiednio do 600 mg/kg/dobę (myszy) i 100 mg/kg/dobę (szczury) dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi dla amilorydu przez okres do 104 tygodni. Hydrochlorotiazyd wykazał mieszane wyniki w testach mutagenności: negatywne w testach Amesa i in vivo, ale pozytywne w testach aberracji chromosomalnej i zmiany siostrzanej chromatydy in vitro. Amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium.
- Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Topotekan wykazuje wyraźne działanie genotoksyczne wobec komórek ssaków, potwierdzone zarówno w badaniach in vitro (na komórkach chłoniaka mysiego i ludzkich limfocytach), jak i in vivo (na mysich komórkach szpiku kostnego). W modelach zwierzęcych (szczury, króliki) substancja wykazuje działanie letalne na zarodki i płody, co wskazuje na wysokie ryzyko teratogenności. Badania reprodukcyjne u szczurów nie wykazały wpływu na płodność samców i samic, jednak u samic zaobserwowano jajeczkowanie mnogie oraz niewielkie zwiększenie strat przedimplantacyjnych, co sugeruje możliwe zaburzenia wczesnych etapów rozrodu.
badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak mysi, działanie letalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, jajeczkowanie mnogie, limfocyt ludzki, mechanizm działania, płodność, strata przedimplantacyjna, szpik kostny, Topotecan, topotekan, wiek rozrodczy, wpływ na rozród, zaburzenie reprodukcji, zarodek i płód - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne hydrochlorotiazydu wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 dla szczurów po podaniu doustnym przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała na dobę. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg mc./dobę) oraz szczurach (100 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Ocena mutagenności dała wyniki mieszane: test Amesa był negatywny, natomiast testy in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego i chłoniaka mysiego wskazały na potencjalne działanie klastogenne w dawkach 43-1300 µg/ml. Badania in vivo na chromosomach mysich i chomika chińskiego nie potwierdziły mutagenności.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak mysi, chromatyda siostrzana, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, hydrochlorotiazyd, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozrodczość, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tialorid mite obejmują dwie substancje czynne: amiloryd chlorowodorek oraz hydrochlorotiazyd. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosi 2750 mg/kg mc. u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg mc. u myszy i 36-86 mg/kg mc. u szczurów, co wskazuje na wyższą toksyczność amilorydu. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (600 mg/kg mc./dobę u myszy i 100 mg/kg mc./dobę u szczurów dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotne dawki maksymalne dla amilorydu). W testach mutagenności hydrochlorotiazyd wykazał pozytywne wyniki jedynie w wybranych testach in vitro (m.in. test na jajniku chomika chińskiego, zmiany siostrzanej chromatydy) przy dawkach 43-1300 μg/ml, natomiast amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na szczepach Salmonella typhimurium.
aberracja chromosomalna, amiloryd chlorowodorek, badanie karcynogenności, chłoniak mysi, dane toksykologiczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, hydrochlorotiazyd, jajnik chomika chińskiego, LD50, potencjał mutagenny, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, szpik kostny, test Amesa, test in vitro, test in vivo, Tialorid mite, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, zmiana siostrzanej chromatydy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Colchicine RPH 500 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kolchicyny, stosowanej w dawce 500 mikrogramów w formie tabletek, wykazały istotne ryzyko teratogenności oraz negatywnego wpływu na płodność męską. Badania na modelach zwierzęcych, w tym królikach i szczurach, potwierdziły działanie teratogenne oraz zahamowanie spermatogenezy i zanik jąder. Szczególnie niepokojące są obserwacje neurologicznych zmian u potomstwa szczurów po ekspozycji na kolchicynę w dawce 0,4 mg/kg podawanej w końcowym okresie ciąży, obejmujące zmniejszenie wielkości mózgowia, redukcję liczby komórek w korze nowej oraz zmniejszenie szerokości ciała modzelowatego, co koreluje z zaburzeniami zachowania.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, chłoniak mysi, ciało modzelowate, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogeneza, kolchicyna, kora nowa, model zwierzęcy, profil bezpieczeństwa leku, ryzyko onkogenne, spermatogeneza, terapia długoterminowa, test mikrojądrowy, wrzeciono mitotyczne, zmiana neurologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Topotecanum Accord 1 mg/ml
Topotekan wykazuje właściwości genotoksyczne potwierdzone zarówno in vitro (na komórkach chłoniaka mysiego i ludzkich limfocytach), jak i in vivo (mysie komórki szpiku kostnego), co jest zgodne z jego mechanizmem działania jako inhibitora topoizomerazy I. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samców i samic, choć u samic zaobserwowano jajeczkowanie mnogie oraz niewielkie zwiększenie częstości strat przedimplantacyjnych, co sugeruje możliwy wpływ na wczesne etapy reprodukcji. Topotekan wykazywał również działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne u szczurów i królików, co podkreśla konieczność ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Drotapil 40 mg
Drotaweryna chlorowodorek, substancja czynna leku Drotapil 40 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa nie stwierdzono istotnych zagrożeń dla człowieka. Szczególnie istotne było potwierdzenie braku wpływu na repolaryzację komór serca, co wyklucza ryzyko wydłużenia odstępu QT i związanych z tym zaburzeń rytmu serca. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, test na komórkach chłoniaka mysiego oraz test mikrojądrowy, nie wykazały mutagenności ani klastogenności drotaweryny.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, chłoniak mysi, drotaweryna chlorowodorek, działanie kardiotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klastogenność, mutacja genowa, mutagenność, mutagenność bakteryjna, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, repolaryzacja komór serca, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie chromosomu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Amiloryd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amiloryd, stosowany w formie chlorowodorku, wykazuje umiarkowaną toksyczność ostrą z LD50 wynoszącą 56 mg/kg mc. u myszy oraz 36-86 mg/kg mc. u szczurów, co jest znacząco niższą wartością niż dla hydrochlorotiazydu (LD50 2750 mg/kg mc. u szczurów). W badaniach mutagenności amiloryd nie wykazał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium, w przeciwieństwie do hydrochlorotiazydu, który dał pozytywne wyniki w testach in vitro na jajniku chomika chińskiego oraz w komórkach chłoniaka mysiego (dawki 43-1300 µg/ml). Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały działania karcynogennego amilorydu przy dawkach 20-25-krotnie przekraczających maksymalną dawkę dobową stosowaną u ludzi (104 tygodnie u szczurów, 92 tygodnie u myszy), podobnie jak dla hydrochlorotiazydu (600 mg/kg mc./dobę u myszy i 100 mg/kg mc./dobę u szczurów przez 2 lata).
aberracja chromosomalna, badanie karcynogenności, chłoniak mysi, chlorowodorek amilorydu, chromatyda siostrzana, dawka śmiertelna LD50, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, hydrochlorotiazyd, karcynogeneza, margines bezpieczeństwa, reprodukcja zwierząt, rozwój embrionalny, rozwój prenatalny, test Amesa, umieralność płodu, wpływ na płodność, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon substancji czynnych
Zieleń indocyjaninowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zieleń indocyjaninowa, substancja czynna produktu Verdye, została poddana badaniom toksyczności ostrej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Wartości LD50 po podaniu dożylnym wynosiły 87 mg/kg u szczurów, 60 mg/kg u myszy oraz 50-80 mg/kg u królików, natomiast po podaniu dootrzewnowym u myszy LD50 wyniosła 650 mg/kg. W badaniach tych nie zaobserwowano zmian makroskopowych ani histopatologicznych w tkankach zwierząt. Potencjał genotoksyczny zieleni indocyjaninowej oceniono za pomocą testu Amesa, testu mutacji genów w locus kinazy tymidynowej (TK+/-) oraz testu aberracji chromosomowej na komórkach V79, które nie wykazały mutagenności substancji.
aberracja chromosomowa, chłoniak mysi, doświadczenie kliniczne, genotoksyczność, karcynogenność, kinaza tymidynowa, LD50, mutacja genowa, mutacja punktowa, mutagen, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, Salmonella typhimurium, teratogenność, test Amesa, toksyczność genetyczna, toksyczność ostra, wpływ na rozród, zieleń indocyjaninowa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imatinib Zentiva 100 mg
W badaniach przedklinicznych imatynib wykazał toksyczność wielonarządową, ze szczególnym wpływem na wątrobę, nerki oraz układ hematologiczny u szczurów, psów, małp i królików. Zmiany hematologiczne były łagodne do umiarkowanych, a wątroba u psów wykazywała ciężkie uszkodzenia po 2-tygodniowym podaniu leku, objawiające się wzrostem enzymów wątrobowych i martwicą komórek. U małp obserwowano uszkodzenia nerek z mineralizacją i zwyrodnieniem cewek nerkowych oraz wzrost stężenia BUN i kreatyniny. Długotrwałe podawanie imatynibu wiązało się ze zwiększoną częstością zakażeń oportunistycznych. Poziom NOAEL ustalono na 15 mg/kg u małp, co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki u ludzi (800 mg) przeliczonej na powierzchnię ciała. Imatynib nie wykazał jednoznacznej genotoksyczności in vivo, jednak w testach in vitro wykazano działanie klastogenne oraz mutagenne dla niektórych produktów pośrednich procesu produkcji.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, brodawczak gruczołu, cewka nerkowa, chłoniak mysi, dawka NOEL, działanie klastogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, mineralizacja, nefrotoksyczność, niewydolność serca, NOAEL, organogeneza, pęcherz moczowy, profil bezpieczeństwa imatynibu, przepuklina mózgowa, przewlekła choroba nerek, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność po podaniu, uszkodzenie nerek, zwyrodnienie cewek nerkowych