umieralność płodów

Umieralność płodów, znana również jako śmiertelność wewnątrzmaciczna (intrauterine fetal demise, IUFD), odnosi się do obumarcia płodu w macicy przed porodem. Według definicji WHO, jako zgon płodu klasyfikuje się przypadki obumarcia płodu po 22. tygodniu ciąży lub gdy masa ciała płodu wynosi co najmniej 500 gramów.

Wskaźnik umieralności płodów jest istotnym parametrem epidemiologicznym, wykorzystywanym do oceny jakości opieki perinatalnej. W krajach rozwiniętych częstość występowania zgonów wewnątrzmacicznych wynosi około 3-5 na 1000 urodzeń, natomiast w krajach rozwijających się wskaźnik ten może być znacznie wyższy.

Główne przyczyny umieralności płodów obejmują wady genetyczne i chromosomalne, infekcje wewnątrzmaciczne, powikłania łożyskowe (takie jak przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), choroby matki (np. nadciśnienie, cukrzyca, toczeń), zaburzenia pępowinowe oraz przyczyny idiopatyczne, które stanowią około 25-60% wszystkich przypadków.

Diagnostyka po zgonie płodu obejmuje badania laboratoryjne matki, badania mikrobiologiczne, badanie łożyska oraz badania genetyczne płodu. Autopsja płodu dostarcza istotnych informacji diagnostycznych w około 30-40% przypadków i powinna być proponowana rodzicom jako standardowa procedura.

Postępowanie medyczne po stwierdzeniu obumarcia płodu obejmuje indukcję porodu lub zabieg cesarskiego cięcia, w zależności od sytuacji klinicznej. Niezbędne jest również zapewnienie odpowiedniego wsparcia psychologicznego dla rodziców doświadczających straty dziecka.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl