chirurgia laparoskopowa
Chirurgia laparoskopowa to małoinwazyjna technika operacyjna, podczas której chirurg wykonuje zabiegi w jamie brzusznej przy użyciu specjalnych narzędzi wprowadzanych przez niewielkie nacięcia w powłokach brzusznych. Procedura wykorzystuje laparoskop – urządzenie z kamerą i źródłem światła, które transmituje obraz na monitor, umożliwiając operatorowi precyzyjne działanie bez konieczności wykonywania rozległego cięcia.
Zabiegi laparoskopowe charakteryzują się licznymi korzyściami w porównaniu do tradycyjnej chirurgii otwartej: mniejszym bólem pooperacyjnym, krótszym czasem hospitalizacji, szybszym powrotem do codziennych aktywności, mniejszym ryzykiem infekcji oraz lepszym efektem kosmetycznym. Technika ta znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach, m.in. w chirurgii ogólnej, ginekologii, urologii i bariatrii.
Najczęstsze zabiegi wykonywane techniką laparoskopową to: cholecystektomia (usunięcie pęcherzyka żółciowego), operacje przepuklin, appendektomia (usunięcie wyrostka robaczkowego), fundoplikacja (zabieg przeciwrefluksowy), adrenalektomia, splenektomia oraz liczne procedury ginekologiczne i urologiczne. Przeciwwskazaniami do laparoskopii mogą być zaawansowana niewydolność krążeniowo-oddechowa, zaburzenia krzepnięcia krwi czy rozległe zrosty po wcześniejszych operacjach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina pępkowa – Epidemiologia
Przepuklina pępkowa (hernia umbilicalis) jest drugim co do częstości występowania typem przepukliny brzusznej, stanowiąc 6-14% wszystkich przepuklin u dorosłych oraz 10-30% u noworodków, z wyższą częstością u wcześniaków (do 84% przy masie 1000-1500 g) i dzieci afroamerykańskich (26,6%). U dzieci częstość występowania maleje do 2-10% w wieku 1 roku, a około 80-85% przepuklin zamyka się samoistnie do 5 roku życia. U dorosłych przepuklina pępkowa jest głównie schorzeniem nabytym, częściej występującym u kobiet (3-10 razy częściej niż u mężczyzn), zwłaszcza w wieku 31-40 lat, z częstością występowania 10-25%. Czynniki ryzyka obejmują otyłość, wielokrotne ciąże, wodobrzusze, podnoszenie ciężarów, przewlekły kaszel oraz osłabienie mięśni ściany brzucha. W populacjach z marskością wątroby częstość przepukliny pępkowej wynosi około 20%.
badanie brzucha, badanie fizykalne, chirurgia laparoskopowa, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia robotyczna, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, diagnostyka obrazowa, guz brzuszny, marskość wątroby, naprawa przepukliny, niska masa urodzeniowa, operacja przepukliny pępkowej, osłabienie mięśni brzucha, otyłość, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przewlekły kaszel, tkanka tłuszczowa, tomografia komputerowa, uwięźnięcie przepukliny, wcześniak, wodobrzusze, zadzierzgnięcie przepukliny, zakażenie rany pooperacyjnej - Leksykon substancji czynnych
Trombina – Dawkowanie i sposób podawania
Trombina, będąca kluczowym składnikiem klejów tkankowych takich jak ARTISS i TISSEEL, odgrywa istotną rolę w tworzeniu stabilnej sieci fibryny, co umożliwia miejscową hemostazę i zamknięcie ran. Stężenie trombiny różni się w zależności od preparatu: ARTISS zawiera 4 j.m./ml, a TISSEEL 500 j.m./ml, co wpływa na czas polimeryzacji kleju – ARTISS zapewnia do 60 sekund na precyzyjne umieszczenie tkanek, co jest szczególnie ważne przy przeszczepach skóry. Dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły od 0,2 do 12 ml dla ARTISS oraz od 4 do 20 ml dla TISSEEL, a ilość preparatu powinna być dostosowana do powierzchni rany (np. 2 ml ARTISS lub TISSEEL pokrywają około 10 cm²). Zaleca się nakładanie cienkich warstw kleju, unikanie powtórnej aplikacji na spolimeryzowaną warstwę oraz stosowanie preparatów wyłącznie miejscowo, bez wstrzykiwania.
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły ból miednicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekły ból miednicy (CPP) definiowany jest jako niecykliczny ból trwający ponad 6 miesięcy, obejmujący struktury miednicy, o wieloczynnikowej etiologii i heterogenicznym obrazie klinicznym. Czas trwania bólu ≥6 lat wiąże się z mniejszą redukcją dolegliwości (współczynnik regresji 1,3; 95% CI 0,3-2,4), co podkreśla konieczność wczesnej interwencji. Wyższa wyjściowa intensywność bólu koreluje z lepszą odpowiedzią na fizykoterapię u kobiet, natomiast redukcja katastrofizowania bólu jest kluczowa dla długoterminowej poprawy. U mężczyzn z CP/CPPS obserwuje się współistniejące zaburzenia psychologiczne, które wpływają na rokowanie i skuteczność terapii. Opracowana skala ryzyka bólu (Risk Score for Pain) wykazuje dobrą skuteczność prognostyczną (AUC 0,68-0,78) w przewidywaniu rozprzestrzeniania się bólu i jego wpływu na funkcjonowanie pacjenta nawet po 9 latach obserwacji.
chirurgia laparoskopowa, CP/CPPS, czynniki biopsychospołeczne, efekt placebo, endometrioza, etiologia, fizykoterapia, histerektomia, medycyna spersonalizowana, neuromodulacja nerwów krzyżowych, podejście multidyscyplinarne, przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, przewlekły ból miednicy, skurcz mięśni, wieloczynnikowa etiologia, zespół przewlekłego bólu miednicy, znieczulenie - Leksykon chorób i schorzeń
Endometrioza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Endometrioza jest przewlekłą chorobą ginekologiczną o częstości transformacji złośliwej około 1%, charakteryzującą się wysokim ryzykiem nawrotów i koniecznością długoterminowego leczenia farmakologicznego. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek pacjentki, status menopauzalny, czas trwania choroby, niepłodność, poziom estrogenów oraz markery biochemiczne takie jak CA125, HE4 i ROMA. Modele prognostyczne, w tym algorytmy Random Forest, wykazują wysoką wartość predykcyjną (AUC 0,816–0,982), co pozwala na ocenę ryzyka nawrotów, transformacji złośliwej oraz skuteczności leczenia. W diagnostyce istotne są markery CA125 (czułość 79,3%) i NLR (czułość połączona 86,2%, AUC 0,85), a także poziom VEGF, który jest niezależnym czynnikiem ryzyka nawrotu (AUC 0,741; poziomy VEGF 689,67 ± 127,38 pg/mL u pacjentek z nawrotem vs. 547,87 ± 171,31 pg/mL u bez nawrotu).
algorytm Random Forest, badanie fizykalne, CA125, chirurgia laparoskopowa, czynnik prognostyczny, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, endometrioza, endometrioza jajnikowa, HE4, hormonalna terapia zastępcza, klasyfikacja ASRM, krzywa ROC, laparoskopia, leczenie farmakologiczne, marker biochemiczny, model predykcyjny, nawrót choroby, niepłodność, ROMA, status menopauzalny, stosunek neutrofili do limfocytów, techniki wspomaganego rozrodu, torbiel endometrialna, transformacja złośliwa, wywiad lekarski - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Leczenie
Polipy jelita grubego, będące nieprawidłowymi wyroślami na błonie śluzowej, wymagają usunięcia ze względu na ryzyko transformacji nowotworowej. Polipektomia, wykonywana podczas kolonoskopii, jest podstawową metodą leczenia, obejmującą techniki takie jak pętla diatermiczna, kleszczyki biopsyjne czy elektrokoagulacja. W przypadku większych lub trudniejszych polipów stosuje się zaawansowane metody endoskopowe, takie jak endoskopowa mukozektomia (EMR), dysekcja podśluzówkowa (ESD), hybrydowa ESD oraz endoskopowa resekcja pełnej grubości (EFTR). W sytuacjach, gdy polipy są zbyt duże lub liczne, konieczne może być leczenie chirurgiczne, w tym laparoskopowa resekcja segmentarna jelita, całkowita proktokolektomia (np. w FAP) czy chirurgia endolaparoskopowa (CELS). Specjalistyczne techniki przezodbytowe (TEMS, TAMIS) stosuje się w przypadku polipów odbytnicy. Po usunięciu polipów wykonuje się badanie histopatologiczne w celu oceny kompletności resekcji, typu histologicznego oraz obecności zmian nowotworowych, co determinuje dalsze postępowanie terapeutyczne, w tym ewentualną chemioterapię, radioterapię, terapię celowaną lub immunoterapię.
badanie histopatologiczne, całkowita proktokolektomia, chemioterapia, chirurgia laparoskopowa, elektrokoagulacja, endoskopowa dysekcja podśluzówkowa, endoskopowa resekcja pełnej grubości, erlotynib, immunoterapia, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pętla diatermiczna, polip gruczolakowaty, polip jelita grubego, polipektomia, radioterapia, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sulindak, terapia celowana - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pochwy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak pochwy stanowi około 1-2% nowotworów żeńskiego układu rozrodczego, najczęściej diagnozowany jest u kobiet powyżej 60. roku życia. Dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (około 90% przypadków), silnie powiązany z infekcją HPV, natomiast gruczolakorak występuje częściej u młodszych kobiet i może być związany z ekspozycją na dietylostilbestrol (DES). Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, cytologię, kolposkopię, biopsję oraz obrazowanie (CT, MRI, PET) w celu oceny zaawansowania choroby. Wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo, dlatego regularne badania profilaktyczne są kluczowe, zwłaszcza u pacjentek z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia miednicy, historia raka szyjki macicy czy śródnabłonkowa neoplazja pochwy (VAIN). Objawy kliniczne, gdy się pojawiają, to m.in. nieprawidłowe krwawienia, ból podczas stosunku, guz w pochwie oraz objawy związane z naciekiem okolicznych struktur.
badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie kliniczne, brachyterapia, chirurgia laparoskopowa, chirurgia robotyczna, czerniak, dietylostilbestrol, gruczolakorak, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych, kolposkopia, limfadenektomia, mięsak, nawrót choroby, nowotwór układu rozrodczego, obrzęk limfatyczny, onkolog ginekologiczny, opieka paliatywna, pozytonowa tomografia emisyjna, radiochemioterapia, radykalna histerektomia, rak płaskonabłonkowy, rak pochwy, rezonans magnetyczny, śródnabłonkowa neoplazja pochwy, szczepienie przeciwko HPV, teleradioterapia, terapia celowana, tomografia komputerowa, waginektomia, wirus brodawczaka ludzkiego, wytrzewienie miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Leczenie
Rak jelita grubego, trzeci pod względem częstości występowania nowotwór na świecie, wymaga indywidualizacji leczenia w oparciu o stadium zaawansowania, lokalizację guza (okrężnica lub odbytnica) oraz stan pacjenta. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca polipektomię, częściową lub całkowitą kolektomię, wykonywaną metodą otwartą, laparoskopową lub robotową. Chemioterapia systemowa, stosowana adjuwantowo, neoadjuwantowo lub paliatywnie, wykorzystuje schematy wielolekowe takie jak FOLFOX, FOLFIRI, CAPOX czy FOLFOXIRI, z lekami 5-fluorouracyl (5-FU), kapecytabiną, oksaliplatyną i irynotekanem. Radioterapia, szczególnie w raku odbytnicy, stosowana jest przed- i pooperacyjnie oraz paliatywnie, z wykorzystaniem technik IMRT i SBRT. Terapie celowane (anty-VEGF, anty-EGFR) wymagają oceny statusu genów KRAS/NRAS, a immunoterapia jest efektywna u pacjentów z MSI-H/dMMR, stosując inhibitory punktów kontrolnych (pembrolizumab, niwolumab, ipilimumab).
ablacja przerzutów, bewacyzumab, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia laparoskopowa, chirurgia robotowa, fluorouracyl, immunoterapia, infuzja tętnicza wątrobowa, inhibitor punktów kontrolnych, kolektomia całkowita, kolektomia częściowa, leczenie chirurgiczne, leczenie paliatywne, niestabilność mikrosatelitarna, polipektomia, radiochemioterapia, radioembolizacja, radioterapia, rak jelita grubego, stadium zaawansowania nowotworu, stomia, terapia CAR-T, terapia celowana - Leksykon chorób i schorzeń
Adenomyoza – Epidemiologia
Adenomyoza, definiowana jako obecność gruczołów endometrialnych i podścieliska w mięśniówce macicy, charakteryzuje się zmienną częstością występowania, szacowaną na 8,8-61,5% wśród pacjentek poddawanych histerektomii, ze średnią około 20-30%. W badaniach ultrasonograficznych częstość ta wynosi około 20,9%, natomiast zapadalność populacyjna oscyluje wokół 1% (29 na 10 000 osobolat w okresie 10 lat). Adenomyoza najczęściej diagnozowana jest u kobiet w wieku 40-45 lat, choć dzięki nowoczesnym technikom obrazowania rozpoznawana jest także u młodszych pacjentek, w tym u kobiet z niepłodnością, bólem czy nieprawidłowym krwawieniem macicznym. Czynniki ryzyka obejmują wiek średni, wielorodność, historię zabiegów chirurgicznych macicy (np. cięcie cesarskie, łyżeczkowanie), a także ekspozycję na estrogeny, w tym stosowanie tamoksyfenu. Występują istotne różnice epidemiologiczne między grupami rasowymi i etnicznymi, z wyższą zapadalnością u kobiet rasy czarnej i Latynosek.
adenomyoza, badanie histologiczne, badanie kohortowe, badanie ultrasonograficzne, chirurgia laparoskopowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, endometrioza, hiperplazja endometrium, histerektomia, implantacja zarodka, kodowanie ICD-10, krwotok miesiączkowy, menarche, mięśniak, mięśniak macicy, mięśniówka macicy, niepłodność, nieprawidłowe krwawienie maciczne, obfite krwawienie miesiączkowe, poronienie w pierwszym trymestrze, przezpochwowe USG, rezonans magnetyczny, tamoksyfen, technika obrazowania, wypadanie narządów miednicy, zapłodnienie in vitro