obniżona perfuzja
Obniżona perfuzja to stan zmniejszonego przepływu krwi przez tkanki i narządy, co prowadzi do niewystarczającego dostarczania tlenu i składników odżywczych do komórek. Stan ten może dotyczyć zarówno całego organizmu (hipoperfuzja ogólnoustrojowa), jak i określonych narządów (hipoperfuzja regionalna).
Przyczyny obniżonej perfuzji są zróżnicowane i obejmują wstrząs różnego pochodzenia (kardiogenny, hipowolemiczny, septyczny), niewydolność serca, zatorowość płucną, ciężkie infekcje, odwodnienie, a także stany związane z zaburzeniami mikrokrążenia. Klinicznie objawia się bladością skóry, ochłodzeniem dystalnych części ciała, wydłużonym czasem powrotu kapilarnego, tachykardią oraz spadkiem ciśnienia tętniczego.
Diagnostyka obniżonej perfuzji opiera się na ocenie parametrów hemodynamicznych, badaniach laboratoryjnych (m.in. oznaczenie stężenia mleczanów), pomiarze saturacji krwi żylnej (ScvO₂), badaniach obrazowych oraz metodach bezpośredniego monitorowania przepływu tkankowego (np. kapilaroskopia, badanie dopplerowskie). W obrazowaniu medycznym obniżona perfuzja może być widoczna w badaniach tomografii komputerowej z kontrastem, rezonansie magnetycznym czy badaniach scyntygraficznych.
Leczenie obniżonej perfuzji koncentruje się na usunięciu przyczyny oraz przywróceniu prawidłowego przepływu krwi. Obejmuje to płynoterapię, leki inotropowe i wazopresyjne, tlenoterapię, a w niektórych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia. Monitorowanie skuteczności terapii polega na regularnej ocenie parametrów perfuzji, takich jak ciśnienie tętnicze, diureza, stan świadomości oraz stężenie mleczanów we krwi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Intas 15 mg
Rywaroksaban, oceniany w 13 badaniach klinicznych fazy III obejmujących 53 103 dorosłych oraz w badaniach pediatrycznych z udziałem 412 młodych pacjentów, wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi związanymi z krwawieniami. Najczęściej obserwowane powikłania to krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i niedokrwistości różni się w zależności od wskazań klinicznych, dawkowania i czasu terapii, np. w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dorosłych po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, a niedokrwistość u 5,9%. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u osób stosujących jednocześnie inne leki wpływające na hemostazę. Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, takich jak hemoglobina i hematokryt, jest zalecane w celu wykrywania utajonych krwawień i oceny ich klinicznego znaczenia.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, aminotransferaza, antagonista witaminy K, bilirubina, ból w klatce piersiowej, cholestaza, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie domięśniowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z układu moczowo-płciowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierne krwawienie miesiączkowe, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obniżona perfuzja, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, parametr laboratoryjny, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wada zastawkowa, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zatorowość obwodowa, ŻChZZ, zdarzenie zakrzepowe, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, ZP, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon leków
Działania niepożądane – VIXARGIO 15mg; 20 mg
VIXARGIO (rywaroksaban) w dawkach 15 mg i 20 mg jest lekiem przeciwzakrzepowym o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, zwłaszcza z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wynosi 6,8%, a w leczeniu ZŻG i ZP aż 23%. Krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, której objawy obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, ból głowy, duszność oraz wstrząs. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych, w tym u kobiet nasilone krwawienia miesiączkowe lub nieprawidłowe krwawienia z pochwy.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, dławica piersiowa, hematokryt, hemoglobina, hemostaza, krwawienie, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z pochwy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obniżona perfuzja, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa