farmakokinetyka cyklezonidu
Farmakokinetyka cyklezonidu dotyczy procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego proléku glikokortykosteroidowego stosowanego głównie w leczeniu astmy. Po podaniu wziewnym, cyklezonid jest przekształcany przez esterazy w płucach do aktywnego metabolitu – desizobutyrylo-cyklezonidu (des-CIC), który wykazuje 100-krotnie wyższą aktywność przeciwzapalną.
Biodostępność cyklezonidu po podaniu wziewnym wynosi około 50%, przy czym większość leku (około 60%) osadza się w jamie ustnej i gardle. W płucach substancja ulega aktywacji, a następnie wiąże się z białkami osocza w około 99%. Aktywny metabolit charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (około 1200 L), co świadczy o wysokim stopniu dystrybucji tkankowej.
Metabolizm cyklezonidu zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem izoenzymów cytochromu P450, szczególnie CYP3A4. Lek jest wydalany głównie z kałem (67%) i w mniejszym stopniu z moczem (20%). Okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę.
Istotną cechą farmakokinetyki cyklezonidu jest tzw. „efekt depot” w płucach, polegający na tworzeniu się estrów lipidowych aktywnego metabolitu, które są powoli uwalniane, zapewniając przedłużone działanie przeciwzapalne przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cyklezonid – Właściwości farmakokinetyczne
Cyklezonid, stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej, wykazuje liniową zależność między dawką inhalacyjną a ekspozycją ogólnoustrojową. Po podaniu doustnym wchłanianie jest niecałkowite (24,5%), a dostępność biologiczna cyklezonidu i jego aktywnego metabolitu jest znikoma (<0,5% i <1%). Depozycja płucna u zdrowych osób wynosi 52%, a ogólnoustrojowa dostępność biologiczna metabolitu po inhalacji przekracza 50%, co wskazuje, że połknięta część dawki nie zwiększa ekspozycji systemowej. Cyklezonid charakteryzuje się dużą lipofilnością, objętością dystrybucji około 2,9 l/kg oraz wysokim klirensem wątrobowym (2,0 l/h/kg). Zarówno cyklezonid, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99% i 98–99%).
astma oskrzelowa, depozycja płucna, dostępność biologiczna, droga podania leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, esterazy płucne, estry lipofilne, farmakokinetyka cyklezonidu, inhalator ciśnieniowy, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, kortykosteroid, marskość wątroby, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, patofizjologia astmy, roztwór aerozolowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią