izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze
Izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze (ISH – Isolated Systolic Hypertension) to stan, w którym ciśnienie skurczowe (górna wartość) przekracza 140 mmHg, podczas gdy ciśnienie rozkurczowe (dolna wartość) pozostaje prawidłowe, czyli poniżej 90 mmHg. Jest to najczęstsza postać nadciśnienia tętniczego u osób starszych, dotykająca ponad 2/3 pacjentów z nadciśnieniem po 60. roku życia.
Główną przyczyną ISH jest zmniejszona elastyczność dużych tętnic, szczególnie aorty, wynikająca z procesów starzenia, miażdżycy i zwapnień. Sztywnienie naczyń prowadzi do zmniejszenia ich podatności i zdolności buforowania skurczowego wyrzutu serca, co skutkuje wzrostem ciśnienia skurczowego przy względnie niezmienionej wartości rozkurczowej.
Izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze jest istotnym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego. Zwiększa ono ryzyko udaru mózgu, zawału serca, niewydolności serca oraz rozwoju demencji. Badania kliniczne wykazały, że leczenie ISH, nawet u osób w bardzo podeszłym wieku, zmniejsza śmiertelność i chorobowość z przyczyn sercowo-naczyniowych.
W terapii ISH stosuje się głównie długo działające antagonisty wapnia (pochodne dihydropirydyny), diuretyki tiazydopodobne oraz sartany. Leczenie powinno być wprowadzane stopniowo, z ostrożnym miareczkowaniem dawek, aby uniknąć nadmiernego spadku ciśnienia rozkurczowego, co mogłoby zaburzyć perfuzję wieńcową. Docelowe wartości ciśnienia dla osób starszych są nieco wyższe niż dla młodszych pacjentów i wynoszą 140-150/90 mmHg.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lercanidipine Medreg 20 mg
Lerkanidypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego i skutecznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się przedłużonym działaniem mimo krótkiego okresu półtrwania, dzięki wysokiemu współczynnikowi podziału błonowego, co umożliwia utrzymanie aktywnej substancji w błonach komórkowych. Istotną cechą jest brak ujemnego działania inotropowego, co jest korzystne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Stopniowa wazodylatacja minimalizuje ryzyko gwałtownych spadków ciśnienia i odruchowej tachykardii, a aktywność farmakologiczna wynika głównie z (S)-enancjomeru lerkanidypiny.
4-dihydropirydyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, całkowity opór obwodowy, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, diuretyk, dysfunkcja skurczowa, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, enancjomer, inhibitor konwertazy angiotensyny, izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze, leczenie skojarzone, lerkanidypina, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, odruchowa tachykardia, okres półtrwania w osoczu, pierwotne nadciśnienie tętnicze, placebo, pochodna dihydropirydyny, pochodne 1, podwójnie ślepa próba, przezbłonowy napływ jonów wapnia, selektywność naczyniowa, wazodilatacja, współczynnik podziału błonowego - Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Właściwości farmakodynamiczne
Lerkanidypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, działa poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozkurczu naczyń i zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia długotrwałe działanie przeciwnadciśnieniowe mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu, zapewniając skuteczną kontrolę ciśnienia tętniczego przy dawkowaniu 10-20 mg raz na dobę. Lerkanidypina wykazuje wysoką selektywność naczyniową, nie powodując ujemnego działania inotropowego ani odruchowej tachykardii, co jest korzystne u pacjentów z zaburzeniami funkcji lewej komory i chorobą niedokrwienną serca. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w obniżaniu zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, w tym u pacjentów z izolowanym skurczowym nadciśnieniem tętniczym (redukcja SSBP z 172,6 ± 5,6 mmHg do 140,2 ± 8,7 mmHg) oraz u osób z ciężkim nadciśnieniem (ciśnienie rozkurczowe 114,5 ± 3,7 mmHg), gdzie schemat dawkowania 10 mg dwa razy na dobę okazał się bardziej efektywny niż 20 mg raz na dobę (normalizacja ciśnienia u 56% vs. 40% pacjentów).
4-dihydropirydyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, całkowity opór obwodowy, choroba niedokrwienna serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, diuretyk, enancjomer, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, izolowane nadciśnienie skurczowe, izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze, kanał wapniowy typu L, kurczliwość mięśnia sercowego, lipofilność, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, obciążenie następcze lewej komory, odruchowa tachykardia, ostre niedociśnienie tętnicze, pochodna 1, pochodna dihydropirydyny, przepływ nerkowy, przezbłonowy napływ jonów wapnia, racemat, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, selektywność naczyniowa, skurczowe ciśnienie tętnicze, terapia skojarzona, ujemne działanie inotropowe, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik podziału błonowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lapress 20 mg
Lerkanidypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, wykazuje selektywne działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego i skutecznego działania przeciwnadciśnieniowego. Charakteryzuje się przedłużonym efektem terapeutycznym mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu, co jest związane z wysokim współczynnikiem podziału błonowego. Brak działania inotropowo ujemnego oraz stopniowe rozszerzanie naczyń minimalizują ryzyko ostrego niedociśnienia i odruchowej tachykardii. Działanie przeciwnadciśnieniowe wynika głównie z (S)-enancjomeru lerkanidypiny, co podkreśla jej specyficzność farmakologiczną.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie inotropowo ujemne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enancjomer, inhibitor ACE, izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze, jon wapnia, lerkanidypina, mięsień gładki, mięsień sercowy, niedociśnienie, okres półtrwania w osoczu, opór obwodowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, selektywność naczyniowa, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, współczynnik podziału błonowego