chlorofluorowęglowodory

Chlorofluorowęglowodory (CFC) to grupa syntetycznych związków chemicznych zawierających chlor, fluor i węgiel. W przeszłości były szeroko stosowane jako czynniki chłodnicze, propelenty w aerozolach oraz rozpuszczalniki. Z medycznego punktu widzenia, ekspozycja na CFC może prowadzić do podrażnienia dróg oddechowych, oczu i skóry.

Długotrwałe narażenie na wysokie stężenia chlorofluorowęglowodorów może powodować zaburzenia neurologiczne, w tym zawroty głowy, dezorientację i utratę świadomości. W skrajnych przypadkach może dojść do zaburzeń rytmu serca, arytmii i nagłego zgonu sercowego wskutek uwrażliwienia mięśnia sercowego na katecholaminy – zjawisko określane jako „sensybilizacja mięśnia sercowego”.

Z perspektywy zdrowia publicznego, większe znaczenie ma pośredni wpływ CFC na zdrowie poprzez niszczenie warstwy ozonowej, co prowadzi do zwiększonej ekspozycji na promieniowanie UV-B. Konsekwencjami tego są: wzrost zachorowań na nowotwory skóry, w tym czerniaka złośliwego, przyspieszenie procesów starzenia się skóry oraz zwiększona częstość występowania zaćmy i innych chorób oczu.

Protokół montrealski z 1987 roku wprowadził stopniowe wycofywanie CFC ze względu na ich destrukcyjny wpływ na warstwę ozonową. W medycynie zastąpiono je innymi substancjami, np. w inhalatorach ciśnieniowych stosowanych w leczeniu astmy, gdzie CFC zostały zastąpione przez hydrofluoroalkany (HFA), które nie uszkadzają warstwy ozonowej.