spastyczność pochodzenia ośrodkowego
Spastyczność pochodzenia ośrodkowego to zaburzenie napięcia mięśniowego charakteryzujące się wzmożonym oporem podczas biernego rozciągania mięśni, który narasta wraz z szybkością rozciągania (zależność od prędkości). Powstaje w wyniku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie dróg korowo-rdzeniowych (piramidowych).
Główną przyczyną spastyczności ośrodkowej są uszkodzenia kory ruchowej mózgu, dróg piramidowych lub rdzenia kręgowego wywołane przez udary mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, urazy rdzenia kręgowego lub choroby neurodegeneracyjne. Patomechanizm obejmuje utratę hamującego wpływu ośrodków wyższych na odruchy rdzeniowe i nadmierną aktywność motoneuronów.
Objawy kliniczne spastyczności to zwiększone napięcie mięśniowe, charakterystyczny „objaw scyzorykowy” (zwiększony opór na początku ruchu, który nagle ustępuje), wygórowane odruchy ścięgniste, klonusy, skurcze mięśni oraz współruchy patologiczne. W obrazie klinicznym często występuje charakterystyczna postawa – w kończynach górnych dominuje zgięcie, a w dolnych wyprost.
Leczenie spastyczności pochodzenia ośrodkowego wymaga podejścia wielokierunkowego. Obejmuje ono farmakoterapię (baklofen, tizanidyna, dantrolen, benzodiazepiny), fizjoterapię, terapię zajęciową, stosowanie ortez, iniekcje toksyny botulinowej oraz interwencje chirurgiczne. W ciężkich przypadkach stosuje się pompy baklofenowe lub zabiegi neurochirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pridinol Zentiva 5 mg
Pridinol Zentiva w dawce 5 mg prydynolu chlorowodorku jest wskazany do leczenia zaburzeń napięcia mięśniowego oraz objawów parkinsonizmu, zarówno pierwotnego, jak i wtórnego. Lek wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, co umożliwia jego stosowanie jako monoterapii we wczesnych stadiach choroby Parkinsona lub jako element terapii skojarzonej z lekami przeciwparkinsonowskimi, takimi jak lewodopa. Ponadto, preparat jest efektywny w terapii zespołów spastycznych o etiologii ośrodkowej (np. stwardnienie rozsiane, udary, urazy rdzenia) oraz obwodowej (np. stany pourazowe). Wskazaniem do stosowania jest także leczenie i profilaktyka nocnych skurczów mięśni, co poprawia komfort snu pacjentów, oraz objawowy ślinotok, szczególnie w przebiegu stwardnienia zanikowego bocznego (SLA) i postępującego porażenia opuszkowego.
choroba Parkinsona, leczenie wspomagające, lek przeciwparkinsonowski, lewodopa, nadmierne wydzielanie śliny, nietolerancja laktozy, nocny skurcz mięśni, parkinsonizm, porażenie opuszkowe, prydynol, SLA, ślinotok, spastyczność pochodzenia ośrodkowego, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, terapia skojarzona, udar mózgu, układ pozapiramidowy, uraz rdzenia kręgowego, wzmożone napięcie mięśniowe, zespół spastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relanium 5 mg
Diazepam w postaci tabletek 5 mg (Relanium) wymaga indywidualnego doboru dawki, z zaleceniem rozpoczęcia terapii od najmniejszej skutecznej dawki. Maksymalny czas leczenia wynosi do 4 tygodni w bezsenności oraz 8-12 tygodni w stanach lękowych, wliczając okres stopniowego odstawiania. Standardowa dawka w stanach lękowych u dorosłych to 2 mg trzy razy na dobę, z maksymalną dawką do 30 mg/dobę. W bezsenności stosuje się 5-15 mg przed snem, nie dłużej niż 4 tygodnie. W leczeniu skurczów mięśni dawki wahają się od 2 do 15 mg/dobę, a w spastyczności pochodzenia ośrodkowego od 2 do 60 mg/dobę. W premedykacji przed znieczuleniem ogólnym zaleca się dawki 5-20 mg u dorosłych. W leczeniu objawów odstawienia alkoholu stosuje się 10 mg 3-4 razy w pierwszych 24 godzinach, następnie 5 mg 3-4 razy na dobę. U osób starszych i osłabionych dawka powinna być zmniejszona do połowy, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki.
benzodiazepina o długim czasie działania, benzodiazepina o krótkim czasie działania, bezsenność, diazepam, drażliwość, kontrola objawów, kumulacja leku, objaw odstawienia, odstawienie alkoholu, podanie doustne, premedykacja, przedawkowanie leku, skurcz mięśni, spastyczność pochodzenia ośrodkowego, stan lękowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia, zespół odstawienia alkoholu, zjawisko z odbicia, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relanium 2 mg
Dawkowanie diazepamu (Relanium) wymaga indywidualnego doboru i rozpoczynania terapii od najmniejszej skutecznej dawki. W leczeniu stanów lękowych u dorosłych zaleca się 2 mg trzy razy na dobę, z maksymalną dawką do 30 mg/dobę w dawkach podzielonych. W bezsenności związanej ze stanami lękowymi stosuje się 5-15 mg przed snem, nie przekraczając 15 mg/dobę i limitu 4 tygodni terapii. W przypadku skurczów mięśni dawki wahają się od 2 do 15 mg/dobę, a w spastyczności ośrodkowej od 2 do 60 mg/dobę. U dzieci (6-12 lat) początkowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, a u młodzieży (12-18 lat) 10 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką 40 mg/dobę. U osób starszych i osłabionych dawka nie powinna przekraczać połowy standardowej, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest indywidualne zmniejszenie dawki. Terapia powinna być prowadzona możliwie najkrócej, z uwzględnieniem stopniowego odstawiania, aby uniknąć zespołu odstawienia i zjawiska „z odbicia”.
benzodiazepina o długim czasie działania, benzodiazepina o krótkim czasie działania, bezsenność, dawka podzielona, diazepam, kumulacja substancji czynnej, odstawienie alkoholu, premedykacja przed znieczuleniem, przedawkowanie, Relanium, skurcz mięśni, spastyczność pochodzenia ośrodkowego, stan lękowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia, zjawisko z odbicia