okres półtrwania midazolamu

Okres półtrwania midazolamu, czyli czas potrzebny do eliminacji połowy dawki leku z organizmu, wynosi średnio 1,5-2,5 godziny u osób zdrowych. Ten krótki okres półtrwania czyni midazolam odpowiednim do stosowania w krótkotrwałej sedacji i premedykacji przed zabiegami medycznymi.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek okres półtrwania midazolamu może być znacząco wydłużony, co wymaga dostosowania dawkowania. Podobnie u osób starszych, otyłych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących aktywność enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP3A4) okres półtrwania może ulec wydłużeniu nawet do 4-6 godzin.

Midazolam jest metabolizowany głównie w wątrobie do metabolitu α-hydroksymidazolamu, który również wykazuje aktywność farmakologiczną, ale znacznie słabszą niż związek macierzysty. Klinicznie istotne jest, że krótki okres półtrwania midazolamu przekłada się na szybkie wybudzenie pacjenta po zakończeniu podawania leku, co jest szczególnie ważne w procedurach ambulatoryjnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Soloxelam 2,5 mg

Midazolam w postaci chlorowodorku, stosowany w preparacie Soloxelam do aplikacji na śluzówkę jamy ustnej u dzieci, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością (około 75% u dorosłych, do 87% u dzieci z ciężką malarią). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest do 30 minut po podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Midazolam ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, z dominującym metabolitem alfa-hydroksymidazolamem (stosunek AUC metabolitu do leku 0,46 u dzieci). Klirens osoczowy wynosi 30 mL/kg/min, a okres półtrwania eliminacji jest dwufazowy: początkowo 27 minut, a końcowo 204 minuty. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki), głównie w postaci sprzężonego metabolitu.
alfa-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność midazolamu, chlorowodorek midazolamu, drgawki, epizod drgawkowy, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka midazolamu, klirens midazolamu, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam dośluzówkowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność nerek, stan krytyczny, stężenie terapeutyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 15 mg

Midazolam, podawany doustnie w dawce 15 mg (Dormicum), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością ograniczoną do 30-70% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 70-120 ng/mL i osiągane jest w ciągu około 1 godziny, z okresem półwchłaniania 5-20 minut. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7,5-20 mg. Midazolam ma objętość dystrybucji 0,7-1,2 L/kg i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolitu poniżej 1 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
alfa-hydroksymidazolam, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, glukuronid alfa-hydroksymidazolamu, izoenzym CYP3A cytochromu P450, klirens midazolamu, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła choroba wątroby, sedacja przedłużona, stężenie w osoczu, substancja farmakologicznie czynna, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Midanium 1 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, flukonazol, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz inhibitory proteazy HIV (lopinawir/rytonawir), znacząco zwiększają stężenie midazolamu w osoczu (od 1,6- do 5,4-krotnego wzrostu) i wydłużają jego okres półtrwania (do 3-krotnego wydłużenia). Szczególnie istotne jest monitorowanie i dostosowanie dawki midazolamu podczas jednoczesnego stosowania tych leków, zwłaszcza przy podaniu dożylnym, aby uniknąć przedłużonej sedacji, depresji oddechowej i opóźnionego wybudzania. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina oraz dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie midazolamu nawet o 60-90% i skracają jego okres półtrwania, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Interakcje farmakodynamiczne z lekami o działaniu sedatywnym, zwłaszcza opioidami i alkoholem, mogą prowadzić do nasilonej sedacji i ryzyka depresji oddechowej, dlatego konieczne jest ograniczenie dawki i czasu terapii oraz bezwzględne unikanie spożywania alkoholu.
antybiotyk makrolidowy, barbiturany, biodostępność leku, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP3A4, erytromycyna, etomidat, fenytoina, flukonazol, indukcja CYP3A4, inhibicja CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens midazolamu, lek blokujący kanał wapniowy, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, minimalne stężenie pęcherzykowe, okres półtrwania midazolamu, propofol, ryfampicyna, werapamil, worykonazol, znieczulenie ogólne

okres półtrwania midazolamu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Soloxelam 2,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 15 mg

Interakcje leku – Midanium 1 mg/ml