hipoglikemia samoistna

Hipoglikemia samoistna (idiopatyczna) to stan chorobowy charakteryzujący się nawracającymi epizodami niskiego stężenia glukozy we krwi (poniżej 70 mg/dl lub 3,9 mmol/l), które nie są związane z zidentyfikowaną przyczyną, taką jak cukrzyca, insulinoma czy inne znane zaburzenia endokrynologiczne. Występuje głównie u osób bez cukrzycy i nie jest efektem działania leków hipoglikemizujących.

W obrazie klinicznym dominują objawy adrenergiczne (tachykardia, drżenie, niepokój, pocenie się) i neuroglikopenii (splątanie, zaburzenia koncentracji, zaburzenia widzenia, drgawki, a nawet śpiączka). Charakterystyczną cechą jest obecność tzw. triady Whipple’a: typowe objawy hipoglikemii, niskie stężenie glukozy podczas wystąpienia objawów oraz ustąpienie objawów po podaniu glukozy.

Diagnostyka hipoglikemii samoistnej obejmuje wykluczenie innych przyczyn hipoglikemii, w tym badania obrazowe (CT, MRI, USG) w poszukiwaniu insulinoma, oznaczenia stężenia insuliny, peptydu C oraz przeciwciał przeciwko insulinie. Istotnym elementem jest próba 72-godzinnego głodzenia, która pomaga różnicować hipoglikemię samoistną z reaktywną hipoglikemią poposiłkową.

Leczenie polega przede wszystkim na modyfikacji diety – częste spożywanie małych posiłków o niskim indeksie glikemicznym, ograniczenie węglowodanów prostych i alkoholu. W przypadkach opornych stosuje się farmakoterapię, w tym diazoksyd, analogi somatostatyny lub w rzadkich przypadkach – częściową pankreatektomię. Pacjenci powinni być edukowani w zakresie rozpoznawania wczesnych objawów hipoglikemii i posiadać glukagon do podania w stanach zagrożenia.