nieprzepuszczalność promieni rentgenowskich

Nieprzepuszczalność promieni rentgenowskich (radiocieniowanie) to właściwość materiałów, tkanek lub substancji polegająca na zdolności do pochłaniania lub blokowania promieniowania rentgenowskiego. W obrazowaniu medycznym struktury o wysokiej nieprzepuszczalności promieniowania X widoczne są jako białe lub jasne obszary na radiogramach.

Stopień nieprzepuszczalności zależy głównie od liczby atomowej materiału – im wyższa liczba atomowa, tym większa nieprzepuszczalność. Dlatego kości (zawierające wapń), metale (np. implanty, stenty), środki kontrastowe zawierające jod lub bar oraz ciała obce zawierające metal są silnie radiocieniujące. Z kolei powietrze, tłuszcz i większość tkanek miękkich przepuszcza promieniowanie rentgenowskie w znacznym stopniu.

W diagnostyce radiologicznej zjawisko nieprzepuszczalności promieni rentgenowskich wykorzystuje się w celu różnicowania struktur anatomicznych oraz wykrywania patologii. Patologiczna nieprzepuszczalność może wskazywać na zwapnienia, zwłóknienia, ciała obce, złogi czy nagromadzenie środka kontrastowego. Pomiar stopnia nieprzepuszczalności w jednostkach Hounsfielda jest podstawą interpretacji badań tomografii komputerowej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl