hamowanie aktywacji płytek krwi

Hamowanie aktywacji płytek krwi to kluczowy mechanizm działania wielu leków przeciwpłytkowych stosowanych w profilaktyce i leczeniu zaburzeń zakrzepowych. Proces ten polega na blokowaniu różnych szlaków biochemicznych odpowiedzialnych za aktywację, adhezję i agregację płytek krwi, co w konsekwencji zmniejsza ryzyko tworzenia się zakrzepów.

Głównymi grupami leków hamujących aktywację płytek krwi są: inhibitory cyklooksygenazy (kwas acetylosalicylowy), antagoniści receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), inhibitory fosfodiesterazy (cilostazol, dipirydamol) oraz antagoniści receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd, tirofiban). Każda z tych grup działa na inny etap kaskady aktywacji płytkowej.

Leki przeciwpłytkowe hamujące aktywację płytek krwi stanowią podstawę farmakoterapii w ostrych zespołach wieńcowych, udarze niedokrwiennym mózgu oraz w prewencji wtórnej zdarzeń sercowo-naczyniowych. Ich stosowanie wiąże się jednak ze zwiększonym ryzykiem krwawień, co wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta i starannego bilansowania korzyści względem ryzyka.

Nowoczesne strategie terapeutyczne często opierają się na podwójnej terapii przeciwpłytkowej (DAPT), łączącej leki o różnych mechanizmach działania, najczęściej kwas acetylosalicylowy z antagonistą receptora P2Y12. Czas trwania takiej terapii jest dostosowywany do indywidualnego ryzyka zakrzepowo-krwotocznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl