blizna i bliznowiec

Blizna (cicatrix) to włóknista tkanka, która powstaje w miejscu uszkodzenia skóry lub tkanki łącznej w wyniku procesu gojenia. Stanowi końcowy etap naprawy tkanek po urazie, zabiegu chirurgicznym, oparzeniu lub innym uszkodzeniu. Strukturalnie blizna składa się głównie z kolagenu, który zastępuje normalną architekturę tkanki. W zależności od lokalizacji, rozległości uszkodzenia oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta, blizny mogą przybierać różną postać – od prawie niewidocznych, płaskich i bladych zmian, po wypukłe, przerosłe formacje.

Bliznowiec (keloid) to patologiczna forma blizny, charakteryzująca się nadmiernym rozrostem tkanki łącznej włóknistej poza obszar pierwotnego uszkodzenia. Keloid powstaje w wyniku zaburzonej regulacji procesu gojenia, gdzie fibroblasty produkują nadmierne ilości kolagenu. W przeciwieństwie do blizn przerosłych, bliznowce przekraczają granice pierwotnego urazu i mogą rozrastać się przez długi czas. Cechują się czerwonobrunatnym zabarwieniem, twardą konsystencją oraz tendencją do nawrotów po usunięciu chirurgicznym. Predylekcja do tworzenia bliznowców wykazuje podłoże genetyczne i częściej występuje u osób o ciemniejszym fototypie skóry.

Postępowanie terapeutyczne w przypadku blizn i bliznowców obejmuje szereg metod, takich jak: iniekcje kortykosteroidów, krioterapia, laseroterapia, radioterapia, stosowanie opatrunków silikonowych czy terapia uciskowa. Leczenie powinno być dobrane indywidualnie, uwzględniając rodzaj, lokalizację i wiek blizny oraz predyspozycje pacjenta. Szczególnie trudne w leczeniu są bliznowce, które często wymagają złożonego, długotrwałego postępowania terapeutycznego i multidyscyplinarnego podejścia.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl