prążki Vogta

Prążki Vogta, nazywane także prążkami Vogta-Brücknera, to charakterystyczne zmiany strukturalne w warstwie wewnętrznej rogówki oka. Są to linearne przymglenia rogówki, które przypominają drobne pęknięcia lub linie biegnące równolegle względem siebie.

Prążki te są najczęściej wynikiem przewlekłego obrzęku rogówki, szczególnie w przypadkach zaawansowanego jaskrowego uszkodzenia rogówki lub przewlekłego zapalenia rogówki. Mogą również występować w przebiegu dystrofii rogówki typu Fuchsa, po urazach oka oraz w wyniku długotrwałego noszenia soczewek kontaktowych.

Diagnostyka prążków Vogta wymaga przeprowadzenia szczegółowego badania w lampie szczelinowej. Ich obecność może wskazywać na zaburzenia funkcji śródbłonka rogówki i wymaga dalszej diagnostyki okulistycznej. Leczenie skupia się na usunięciu przyczyny powodującej obrzęk rogówki i może obejmować stosowanie miejscowych preparatów hiperosmotycznych, leków przeciwzapalnych lub w zaawansowanych przypadkach zabiegów chirurgicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Keratoconus – Patofizjologia i mechanizm

Keratoconus (KC) to postępujące, degeneracyjne schorzenie rogówki, charakteryzujące się ścieńczeniem i wybrzuszeniem centralnej lub paracentralnej części rogówki, prowadzącym do nieregularnego astygmatyzmu i znacznego upośledzenia widzenia. Etiologia KC jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno predyspozycje genetyczne (m.in. polimorfizmy SNP w genach FOXO1, FNDC3B, VSX1, SOD1, LOX, COL1A1, COL4A1, ZNF469, TGFBI, COL5A1), jak i czynniki środowiskowe, takie jak pocieranie oczu (zwiększające ryzyko 5-7-krotnie), choroby alergiczne oczu (obecne w 30-50% przypadków), ekspozycja na UV oraz zanieczyszczenie powietrza (PM2.5, PM10, NO2). Patologia KC obejmuje fragmentację warstwy Bowmana (70% przypadków), ścieńczenie zrębu rogówki, dezorganizację włókien kolagenowych, zmniejszenie liczby lamelli i gęstości keratocytów oraz obecność prążków Vogta. Na poziomie molekularnym obserwuje się zaburzenia równowagi proteaz i ich inhibitorów (wzrost MMP1, MMP3, MMP9, katepsyn CTSD, CTSK; spadek TIMP1), stres oksydacyjny, stan zapalny (podwyższone IL-6, TNF-α), apoptozę keratocytów oraz zaburzenia składu macierzy pozakomórkowej, w tym zmniejszoną ekspresję oksydazy lizylowej (LOX). Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to TGF-β, Wnt, Hippo i NRF2.
analiza genomu, astygmatyzm nieregularny, atopowe zapalenie skóry, biomechanika rogówki, cytokiny prozapalne, dysmutaza ponadtlenkowa, katepsyny, keratoconus, keratocyty, losartan, macierz pozakomórkowa, metaloproteinazy macierzy, oksydaza lizylowa, pocieranie oczu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, prążki Vogta, promieniowanie UV, proteazy, sieciowanie kolagenu rogówki, stres oksydacyjny, szlak Hippo, szlak Nrf2, szlak TGF-beta, szlak Wnt, uszkodzenie DNA mitochondrialnego
Leksykon chorób i schorzeń
Keratoconus – Diagnostyka i diagnoza

Keratoconus to postępująca ektazja rogówki charakteryzująca się ścieńczeniem i stożkowatym uwypukleniem centralnej lub paracentralnej części rogówki, prowadzącym do nieregularnego astygmatyzmu i pogorszenia widzenia. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, topografii rogówki (zwykle przy krzywiźnie powyżej 47-48 D), tomografii rogówki (Scheimpflug, Orbscan) oraz pachymetrii, gdzie normalna grubość rogówki wynosi około 0,55 mm, a w keratoconusie obserwuje się jej znaczne ścieńczenie i nieregularny rozkład. OCT rogówki umożliwia ocenę warstw nabłonka i zrębu, a badania biomechaniczne (ORA, Corvis ST) wykazują obniżone parametry histerezy rogówkowej (CH) i czynnika odporności rogówki (CRF). Retinoskopia ujawnia charakterystyczny odruch nożycowy, a keratometria wskazuje na wysokie wartości powyżej 46-47 D i nieregularny astygmatyzm powyżej 3 D. Wczesne wykrycie keratoconusa jest kluczowe dla wdrożenia skutecznych terapii, takich jak sieciowanie rogówki (CXL), które może zatrzymać progresję choroby i zmniejszyć potrzebę przeszczepu rogówki.
astygmatyzm, astygmatyzm nieregularny, biomechanika rogówki, blizna rogówki, błona Descemeta, ektazja rogówki, keratoconus, keratometria, krótkowzroczność, lampa szczelinowa, pierścień Fleischera, prążki Vogta, przeszczep rogówki, sieciowanie rogówki, sztuczna inteligencja w okulistyce, topografia rogówki, uczenie maszynowe

prążki Vogta

Powiązane wpisy

Keratoconus – Patofizjologia i mechanizm

Keratoconus – Diagnostyka i diagnoza