uogólniona padaczka idiopatyczna

Uogólniona padaczka idiopatyczna (UPI) stanowi grupę zaburzeń padaczkowych o podłożu genetycznym, charakteryzującą się napadami uogólnionymi bez wyraźnej przyczyny organicznej lub strukturalnej. Pacjenci z UPI zwykle mają prawidłowy rozwój psychomotoryczny i nie wykazują patologii w badaniu neurologicznym.

W obrazie klinicznym UPI dominują napady nieświadomości, miokloniczne i toniczno-kloniczne, które mogą występować osobno lub w kombinacji. Charakterystycznym elementem w badaniu EEG są uogólnione wyładowania napadowe typu iglica-fala lub wieloiglica-fala na prawidłowym tle. Napady często są prowokowane przez deprywację snu, zmęczenie, stres, alkohol lub nadmierną stymulację świetlną.

Do głównych zespołów UPI zalicza się dziecięcą padaczkę z napadami nieświadomości, młodzieńczą padaczkę miokloniczną, padaczkę z uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi oraz młodzieńczą padaczkę z napadami nieświadomości. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie walproinianów, lamotryginy, lewetiracetamu czy etosuksymidu, a rokowanie jest zazwyczaj dobre, choć w wielu przypadkach terapia musi być kontynuowana przez całe życie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl