CRRT

CRRT (Continuous Renal Replacement Therapy) to metoda ciągłego leczenia nerkozastępczego stosowana u pacjentów w stanie krytycznym z ostrą niewydolnością nerek. W przeciwieństwie do konwencjonalnej hemodializy, CRRT zapewnia powolne, ale nieprzerywane oczyszczanie krwi, co pozwala na łagodniejsze usuwanie płynów, elektrolitów i produktów przemiany materii.

Główne techniki CRRT obejmują ciągłą żylno-żylną hemodializę (CVVHD), ciągłą żylno-żylną hemofiltrację (CVVH), ciągłą żylno-żylną hemodiafiltrację (CVVHDF) oraz powolną ciągłą ultrafiltrację (SCUF). Wybór konkretnej metody zależy od stanu klinicznego pacjenta, celów terapeutycznych oraz doświadczenia zespołu medycznego.

CRRT jest szczególnie korzystna u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie, z sepsą, niewydolnością wielonarządową lub po poważnych operacjach. Metoda ta pozwala na precyzyjne kontrolowanie bilansu płynów, zapobiega gwałtownym zmianom osmolarności i umożliwia jednoczesne stosowanie żywienia pozajelitowego i farmakoterapii.

Wyzwania związane z CRRT obejmują konieczność ciągłego dostępu naczyniowego, ryzyko powikłań krwotocznych związanych z antykoagulacją, potencjalne problemy techniczne z obwodem pozaustrojowym oraz wysokie koszty terapii. Nowoczesne systemy CRRT oferują zaawansowane funkcje monitorowania, alarmy bezpieczeństwa i opcje dostosowania parametrów leczenia do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –

Produkt leczniczy multiBic, stosowany w terapii nerkozastępczej (hemodializie i hemofiltracji), dostępny jest w wariantach różniących się zawartością potasu: 0 mmol/l, 2 mmol/l, 3 mmol/l oraz 4 mmol/l. Skład roztworu zawiera elektrolity w stężeniach zbliżonych do fizjologicznych, m.in. Na+ 140 mmol/l, Ca2+ 1,5 mmol/l, Mg2+ 0,50 mmol/l, Cl- 109-113 mmol/l, HCO3- 35 mmol/l oraz glukozę 5,55 mmol/l, a teoretyczna osmolarność wynosi 292-300 mOsm/l w zależności od wariantu. W okresie ciąży i laktacji brak jest wystarczających danych klinicznych i przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania multiBic, a badania na modelach zwierzęcych nie pozwalają na jednoznaczną ocenę potencjalnej toksyczności reprodukcyjnej. Z tego względu stosowanie multiBic w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że stan kliniczny pacjentki wymaga bezwzględnie ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT), gdzie korzyści mogą przewyższać ryzyko dla płodu.
ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dializa, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, hemodializa i hemofiltracja, hemofiltracja, karmienie piersią, laktacja, leczenie nerkozastępcze, metabolit, osmolarność, parametry biochemiczne, płodność, równowaga wodno-elektrolitowa, terapia nerkozastępcza, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek dwuwodny – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Wapnia chlorek dwuwodny, stosowany w infuzjach, dializie otrzewnowej oraz leczeniu hipokalcemii, przenika przez łożysko, co wymaga ostrożności w ciąży. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone; preparaty takie jak Calrecia i bicaVera nie posiadają wystarczających badań toksyczności reprodukcyjnej. Dializa otrzewnowa w ciąży powinna być stosowana po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Preparaty zawierające wapnia chlorek dwuwodny należy stosować u kobiet ciężarnych wyłącznie, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, a stan kliniczny wymaga terapii bez alternatyw. W trakcie porodu szczególną ostrożność należy zachować przy podawaniu wapnia chlorku w skojarzeniu z oksytocyną ze względu na możliwe zaburzenia stężenia sodu w surowicy.
Calcium Chloratum, Calrecia, CRRT, dializa otrzewnowa, hemofiltracja, hipokalcemia, łożysko, oksytocyna, płyn Ringera, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór do infuzji, SLEDD, stężenie sodu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozmnażanie, TPE, wapnia chlorek dwuwodny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Calrecia 14,7 g/l

Calrecia to roztwór chlorku wapnia dwuwodnego o stężeniu 14,7 g/l, zawierający 100 mmol/l jonów Ca²⁺ i 200 mmol/l jonów Cl⁻, przeznaczony do infuzji w trakcie specjalistycznych zabiegów pozaustrojowego oczyszczania krwi, takich jak CRRT, SLEDD oraz TPE. Preparat podawany jest w workach po 1500 ml i stosowany wyłącznie pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w antykoagulacji cytrynianowej. Dawkowanie Calrecii powinno być dostosowane do utrzymania ogólnoustrojowego stężenia wapnia zjonizowanego w zakresie fizjologicznym, nie niższym niż 0,9 mmol/l, z uwzględnieniem utraty wapnia podczas zabiegu, kompensacji działania cytrynianu, równowagi wapniowej organizmu oraz interakcji z innymi terapiami. Typowa dawka wapnia w CRRT wynosi 1,7-1,8 mmol na litr płynu usuniętego, a maksymalna zalecana dawka dobowa Calrecii to 3 litry przy stosowaniu nieprzewlekłym.
antykoagulacja cytrynianowa, centralny dostęp żylny, chlorek wapnia dwuwodny, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, kompleks wapń-cytrynian, płyn dializacyjny, pozaustrojowe krążenie krwi, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przepływ krwi, równowaga wapniowa, roztwór do hemofiltracji, roztwór do infuzji, roztwór substytucyjny, SLEDD, terapeutyczna wymiana osocza, TPE, wapń zjonizowany, wiązanie wapnia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N12E –

OLIMEL N12E to emulsja do żywienia pozajelitowego, dostarczająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity, przeznaczona do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 26 ml/kg, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 1,9 g glukozy/kg i 0,9 g tłuszczów/kg, a dla pacjenta 70 kg to 1820 ml produktu (138 g aminokwasów, 133 g glukozy, 64 g tłuszczów, 1171 kcal niebiałkowych, 1723 kcal całkowitej energii). U pacjentów poddawanych ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT) oraz u osób z chorobliwą otyłością dawka może wzrosnąć do 33 ml/kg (2,5 g aminokwasów/kg, 2,4 g glukozy/kg, 1,2 g tłuszczów/kg). Szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,3 ml/kg/godz. (0,10 g aminokwasów/kg/godz., 0,10 g glukozy/kg/godz., 0,05 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwas, chorobliwa otyłość, CRRT, elektrolit, emulsja do infuzji, glukoza, idealna masa ciała, katabolizm, leczenie żywieniowe, metabolizowanie składników, osmolarność, stan odżywienia, szybkość infuzji, terapia nerkozastępcza, tłuszcz, wartość energetyczna, worek wielokomorowy, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na płyny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek – Interakcje

Wapnia chlorek, powszechnie stosowany w infuzjach, dializie i żywieniu pozajelitowym, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Najważniejszą klinicznie interakcją jest nasilenie działania glikozydów naparstnicy, co zwiększa ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza przy hiperkalcemii; zaleca się monitorowanie EKG oraz stężeń wapnia i potasu w surowicy. Podawanie wapnia chlorku z ceftriaksonem jest przeciwwskazane w tej samej linii dożylnej ze względu na ryzyko wytrącania osadów, szczególnie u noworodków (wiek ≤28 dni). Dodatkowo, witamina D, tiazydowe leki moczopędne oraz antykoagulacja cytrynianowa podczas terapii nerkozastępczej mogą zwiększać ryzyko hiperkalcemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia wapnia. Wapnia chlorek może także osłabiać działanie antagonistów kanału wapniowego, a jego jednoczesne podawanie z bisfosfonianami, fluorochinolonami i tetracyklinami zmniejsza biodostępność tych leków, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych.
analog witaminy D, antagonista kanału wapniowego, antykoagulacja cytrynianowa, biodostępność, bisfosfonian, CRRT, cytrynian, emulsja tłuszczowa, fluorochinolon, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, homeostaza wapnia, infuzja, klirens triglicerydów, kortykosteroid, lek blokujący kanał wapniowy, lipaza lipoproteinowa, stężenie potasu, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, wapnia chlorek, witamina D, wytrącanie osadu, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Dawkowanie i sposób podawania

Potasu chlorek (KCl) jest kluczowym elektrolitem stosowanym w zapobieganiu i leczeniu hipokaliemii, z dawkowaniem ściśle zależnym od masy ciała, wieku oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych zalecane dobowe zapotrzebowanie wynosi 40-80 mmol (2-3 mmol/kg mc.), z maksymalną szybkością infuzji 20 mmol/h, którą można zwiększyć do 40 mmol/h w ciężkiej hipokaliemii (<2,5 mmol/l) pod ścisłym nadzorem EKG. U dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała (1-3 mmol/kg/dobę), a szybkość infuzji nie powinna przekraczać 0,5 mmol/kg mc./h. W preparatach dożylnych potas podaje się w rozcieńczeniu, zwykle 20-40 mmol/l do żył obwodowych, a powyżej 40 mmol/l wyłącznie dożylnie do żył centralnych. W żywieniu pozajelitowym stężenia potasu w roztworach wynoszą 20-60 mmol/l (3-w-1) lub 24-56 mmol/l (żywienie obwodowe). Pacjenci z niewydolnością nerek, w podeszłym wieku oraz z chorobami sercowo-naczyniowymi wymagają indywidualnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania stężenia potasu i EKG.
antagonista receptora angiotensyny II, bilans płynów, ciągła hemodializa, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dializat, hemodiafiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, leki oszczędzające potas, monitorowanie EKG, niedobór potasu, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, płyn Ringera, pompa infuzyjna, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemofiltracji, roztwór koloidowy, roztwór krystaloidowy, roztwór substytucyjny, stężenie potasu w surowicy, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Calrecia 14,7 g/l

Calrecia, roztwór do infuzji zawierający 100 mmol/l jonów wapnia (Ca²⁺) w postaci 14,7 g/l wapnia chlorku dwuwodnego, jest stosowany w terapii nerkozastępczej, w tym CRRT, SLEDD oraz TPE. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych, preparat nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko. Badania na modelach zwierzęcych nie dostarczyły wystarczających informacji o toksycznym wpływie na procesy rozrodcze. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym lekarz powinien poinformować o braku danych dotyczących wpływu Calrecii na płodność, co jest szczególnie istotne u pacjentek planujących ciążę.
chlorek wapnia, chlorek wapnia dwuwodny, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dawka terapeutyczna, jon chlorkowy, jon wapnia, laktacja, osmolarność, płodność, postać leku, przedłużona codzienna dializa, roztwór infuzyjny, SLEDD, substancja aktywna, terapeutyczna wymiana osocza, terapia nerkozastępcza, TPE, wapń w mleku kobiecym
Leksykon substancji czynnych
Sodu cytrynian – Działania niepożądane

Sodu cytrynian, stosowany w roztworach do dializy, infuzji oraz preparatach doodbytniczych, może powodować istotne zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe. Do najczęstszych należą hipokalcemia (Ca²⁺ <1,1 mmol/L, bardzo często ≥1/10; ciężka <0,9 mmol/L, często ≥1/100 do <1/10), hipomagnezemia (<0,7 mmol/L, często), hipernatremia (Na⁺ >145 mmol/L, bardzo często; ciężka >155 mmol/L, często), hipokaliemia oraz hipofosfatemia. Metabolizm cytrynianu do bikarbonianu może prowadzić do zasadowicy metabolicznej (pH >7,45, bardzo często) lub, w przypadku upośledzonej funkcji wątroby, do kwasicy metabolicznej (pH <7,2, często). Zaburzenia te mogą manifestować się objawami neurologicznymi (ból głowy, napady padaczkowe, śpiączka), sercowo-naczyniowymi (zaburzenia rytmu, zatrzymanie akcji serca, niedociśnienie, obrzęk płuc) oraz oddechowymi (skurcz oskrzeli, zatrzymanie oddychania, oddech Kussmaula). Ponadto obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, mięśniowo-szkieletowego, immunologicznego oraz miejsc podania infuzji.
antykoagulacja cytrynianowa, CRRT, dyskomfort okołoodbytniczy, hipernatremia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica metaboliczna, mioklonie, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, odwodnienie, pokrzywka, przewodnienie, reakcja nadwrażliwości, retencja płynów, skurcz oskrzeli, skurcze mięśni, sodu cytrynian, tachypnoe, terapia nerkozastępcza, wynaczynienie, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żyły, zapalenie żyły, zasadowica metaboliczna, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddychania
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Biphozyl –

Biphozyl to roztwór do hemodializy i hemofiltracji stosowany w ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT) u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek, szczególnie w fazie stabilizacji po ustąpieniu ostrej fazy choroby. Preparat może pełnić funkcję płynu substytucyjnego lub dializatu, stosowany jest po normalizacji kluczowych parametrów metabolicznych, takich jak pH, stężenie potasu i fosforu w surowicy. Biphozyl jest kompatybilny z miejscową antykoagulacją cytrynianową, co jest istotne w zapobieganiu wykrzepianiu krwi w układzie pozaustrojowym podczas CRRT. Ponadto, preparat jest wskazany u pacjentów z hiperkalcemią, umożliwiając korektę zaburzeń gospodarki wapniowej, a także w leczeniu zatruć substancjami usuwanymi dializą lub filtracją.
anion chlorkowy, anion wodorofosforanowy, anion wodorowęglanowy, antykoagulacja cytrynianowa, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dializat, hemodializa, hemofiltracja, hiperkalcemia, kation magnezowy, kation potasowy, kation sodowy, osmolarność, ostre uszkodzenie nerek, płyn substytucyjny, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, terapia nerkozastępcza, wykrzepianie krwi, zabieg nerkozastępczy, zatrucie produktami leczniczymi
Leksykon substancji czynnych
Izoleucyna – Dawkowanie i sposób podawania

Izoleucyna, aminokwas egzogenny o rozgałęzionym łańcuchu, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz zdolności metabolizowania aminokwasów. Zapotrzebowanie na azot wynosi od 0,16 do 0,35 g/kg mc./dobę (około 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), z możliwością wzrostu do 0,4 g azotu/kg mc./dobę (2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę) u pacjentów z ciężkimi oparzeniami lub znacznym anabolizmem. Maksymalna szybkość infuzji aminokwasów wynosi zwykle 0,1 g/kg mc./godz., a dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby wymaga indywidualnej modyfikacji i ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych. W przypadku pacjentów poddawanych hemodializie zaleca się dawkę około 1 g aminokwasów/kg mc./dobę, a u dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku i stanu klinicznego, z maksymalną dawką do 3,0 g aminokwasów/kg mc./dobę w stanach krytycznych. Preparaty zawierające izoleucynę podaje się głównie dożylnie, z uwzględnieniem osmolarności roztworu (powyżej 800 mOsm/l wymaga podania do żyły centralnej) oraz stopniowego zwiększania i zmniejszania szybkości infuzji, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii.
aminokwas egzogenny, anabolizm, CRRT, faza pooperacyjna, glikemia, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoksja, idealna masa ciała, infuzja, infuzja dożylna, izoleucyna, katabolizm, niedożywienie, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolarność surowicy, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, stres metaboliczny, terapia nerkozastępcza, zaburzenia metabolizmu glukozy, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas mlekowy – Interakcje

Kwas mlekowy, stosowany zarówno w preparatach dermatologicznych (np. ABE, Acerin, Brodacid, Maść na odciski, sensiva) jak i w roztworach do hemodializy/hemofiltracji (Hemosol BO, Prismasol), wykazuje różne profile interakcji farmakologicznych zależnie od drogi podania i dawki. W przypadku preparatów dermatologicznych, zawierających kwas mlekowy w dawce 100 mg/g, nie odnotowano istotnych interakcji przy miejscowym i krótkotrwałym stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Natomiast roztwory do hemodializy/hemofiltracji wykazują potencjalne ryzyko interakcji systemowych, w tym zmniejszenie stężenia leków dializowanych, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii zwiększające ryzyko zaburzeń rytmu serca u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe (np. digoksynę), a także na możliwość hiperkalcemii przy jednoczesnym stosowaniu witaminy D, jej analogów oraz preparatów wapnia (chlorek, glukonian, węglan wapnia).
antykoagulacja cytrynianowa, CRRT, cytrynian, digoksyna, glikozyd nasercowy, hemofiltracja, hiperkalcemia, hipokaliemia, kwas mlekowy, preparat dermatologiczny, produkt leczniczy, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemodializy, sodu wodorowęglan, stężenie wapnia w osoczu, substancja chelatująca, wapnia chlorek, wapnia glukonian, wapnia węglan, witamina D, zaburzenie rytmu serca, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Interakcje leku – multiBic z potasem 2 mmol/l roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –

Produkt leczniczy multiBic, stosowany w ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT), nie był formalnie badany pod kątem interakcji lekowych, jednak prawidłowe dawkowanie i monitorowanie parametrów biochemicznych (w tym elektrolitów: K+, Na+, Ca2+, Mg2+) oraz stanu życiowego pacjenta są kluczowe dla minimalizacji ryzyka interakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów otrzymujących glikozydy naparstnicy, u których normalizacja stężeń elektrolitów (K+ 2 mmol/l w multiBic) może odsłonić toksyczność tych leków, manifestującą się zaburzeniami rytmu serca. W trakcie CRRT istotne są także interakcje farmakokinetyczne związane z usuwaniem leków o niskim wiązaniu z białkami osocza, małej objętości dystrybucji i masie cząsteczkowej poniżej cut-off hemofiltra, co wymaga często modyfikacji dawkowania, zwłaszcza antybiotyków (aminoglikozydy, karbapenemy, cefalosporyny), leków przeciwdrgawkowych, litu oraz insuliny.
aminoglikozyd, antykoagulacja cytrynianowa, cefalosporyna, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, glikozyd naparstnicy, gospodarka płynowa, gospodarka węglowodanowa, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, karbapenem, lek przeciwdrgawkowy, lek wazopresyjny, objętość dystrybucji, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, stężenie terapeutyczne, suplementacja elektrolitów, toksyczność glikozydów naparstnicy, wapń zjonizowany, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek dwuwodny – Właściwości farmakokinetyczne

Wapnia chlorek dwuwodny dostarcza jony wapnia, które są kluczowe dla wielu procesów fizjologicznych, a ich farmakokinetyka obejmuje dystrybucję, metabolizm i eliminację zależną od drogi podania oraz stanu klinicznego pacjenta. Wapń w osoczu występuje w około 47% w formie zjonizowanej, 6% w kompleksach z anionami, a 47% związany jest z białkami, głównie albuminą, co wpływa na jego aktywność biologiczną. Stężenie wapnia w płynie zewnątrzkomórkowym wynosi około 2,5 mmol/l, a w płynie wewnątrzkomórkowym około 1 mmol/l. Wapń jest wydalany głównie przez nerki, z częściowym wchłanianiem zwrotnym, a także przez przewód pokarmowy i inne drogi (pot, naskórek). W terapii dializacyjnej, zwłaszcza w ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CADO) z roztworami zawierającymi 1,25 mmol/l wapnia i różne stężenia glukozy (1,5%, 2,3%, 4,25%), dochodzi do usunięcia do 160 mg wapnia na dobę, co pozwala na bezpieczne stosowanie suplementacji wapnia i witaminy D bez ryzyka hiperkalcemii.
albumina, antykoagulacja cytrynianowa, bufor wodorowęglanowy, CADO, CRRT, cykl Krebsa, dializa otrzewnowa, efekt osmotyczny, gospodarka wapniowa, hemofiltracja, hiperkalcemia, homeostaza elektrolitowa, jon wapnia, kalcytonina, łożysko naczyniowe, parathormon, plazmafereza, płyn dializacyjny, płyn ustrojowy, płyn wewnątrzkomórkowy, płyn zewnątrzkomórkowy, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, roztwór do infuzji, SLEDD, ultrafiltracja, wapń chlorek dwuwodny, wapń zjonizowany, witamina D, wodorowęglan
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biphozyl –

Biphozyl jest roztworem stosowanym w terapii nerkozastępczej, przeznaczonym do hemodializy i hemofiltracji, którego dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta. Kluczowe parametry wpływające na dobór objętości i szybkości podawania to stężenie fosforanów, poziom elektrolitów, równowaga kwasowo-zasadowa, bilans płynów oraz ogólny stan pacjenta. U dorosłych zalecane szybkości przepływu wynoszą 500-3000 ml/godz. jako płyn substytucyjny oraz 500-2500 ml/godz. jako dializat, z łączną objętością dobową około 48-60 litrów. U dzieci i młodzieży (0-18 lat) szybkość przepływu wynosi 1000-4000 ml/godz./1,73 m² powierzchni ciała, z uwzględnieniem ograniczeń dawki u młodzieży 12-18 lat. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów powyżej 65 roku życia.
bilans płynów, błona półprzepuszczalna, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dializat, elektrolity, filtr pozaustrojowy, fosforany we krwi, hemodiafiltracja, hemodiafiltracja ciągła, hemodializa, hemodializa ciągła, hemofiltracja, intensywna terapia, krążenie pozaustrojowe, pacjent pediatryczny, płyn substytucyjny, powierzchnia ciała, rekonstytucja, równowaga kwasowo-zasadowa, rozcieńczenie końcowe, rozcieńczenie wstępne, roztwór substytucyjny, terapia nerkozastępcza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Phoxilium

Phoxilium jest roztworem stosowanym w ciągłych technikach nerkozastępczych (CRRT), takich jak hemofiltracja, hemodiafiltracja i hemodializa, zawierającym potas (4,00 mmol/l), wodorofosforan (1,20 mmol/l) oraz inne elektrolity w określonych stężeniach (np. wapń 1,25 mmol/l, magnez 0,60 mmol/l, sód 140 mmol/l, chlorki 115,9 mmol/l, wodorowęglan 30 mmol/l). Ze względu na obecność potasu, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkaliemią, a stężenie potasu w surowicy musi być monitorowane przed i w trakcie terapii. W przypadku wystąpienia hiperkaliemii lub hiperfosfatemii (związanej z fosforanami), konieczne jest zmniejszenie szybkości wlewu lub przerwanie podawania leku. Phoxilium może wpływać na równowagę kwasowo-zasadową, dlatego należy kontrolować parametry gazometryczne i w razie pogłębienia kwasicy metabolicznej rozważyć modyfikację terapii.
bilans płynów, CRRT, cukrzyca, gazometria, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hiperwolemia, hipoglikemia, hipowolemia, kwasica metaboliczna, lek hipoglikemizujący, płyn substytucyjny, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, sepsa, stan hemodynamiczny, technika aseptyczna, ultrafiltracja, wodorofosforan, wstrząs