worek wielokomorowy

Worek wielokomorowy (ang. multilocular cyst) to zmiana patologiczna charakteryzująca się obecnością wielu jam lub komór wewnątrz pojedynczej struktury torbielowatej. W przeciwieństwie do torbieli jednokomorowej, worek wielokomorowy posiada przegrody wewnętrzne dzielące jego światło na mniejsze przestrzenie wypełnione płynem lub inną treścią.

W diagnostyce obrazowej worek wielokomorowy uwidacznia się jako niejednorodna struktura z wewnętrznymi przegrodami. Taka budowa jest charakterystyczna dla niektórych nowotworów, np. torbielakogruczolaków (cystadenoma) jajnika, ale może też występować w zmianach nienowotworowych, jak torbiele skórzaste (dermoid cysts) czy torbiele czekoladowe w endometriozie.

W różnicowaniu worków wielokomorowych kluczowe znaczenie ma ocena grubości przegród, obecności części litych, zwapnień oraz unaczynienia w badaniach dopplerowskich. Wielokomorowość jest często cechą budzącą niepokój onkologiczny, szczególnie gdy towarzyszy jej nieregularność ścian, intensywne unaczynienie czy wzrost w czasie obserwacji.

Postępowanie z workiem wielokomorowym zależy od jego lokalizacji, wielkości i podejrzenia o charakter złośliwy. W większości przypadków diagnostyka wymaga wykonania badań obrazowych (USG, CT, MRI), a ostateczne rozpoznanie ustala się na podstawie badania histopatologicznego materiału pobranego podczas biopsji lub całkowitego usunięcia zmiany.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Dawkowanie i sposób podawania

Fosforany w preparacie Olimel N9E stanowią kluczowy składnik żywienia pozajelitowego, dostarczany zarówno z roztworu sodu glicerofosforanu uwodnionego, jak i fosfolipidów z emulsji tłuszczowej. Całkowita zawartość fosforanów wynosi odpowiednio 15,0 mmol/1000 ml, 22,5 mmol/1500 ml oraz 30,0 mmol/2000 ml. Dawkowanie fosforanów powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała i stanu klinicznego pacjenta, z maksymalną objętością preparatu dobowo wynoszącą 35 ml/kg u dorosłych, co dla pacjenta 70 kg odpowiada dawce około 36,75 mmol fosforanów na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest ograniczone ze względu na zawartość magnezu i aminokwasów, z maksymalną objętością odpowiednio 25 ml/kg/dobę dla dzieci 2-11 lat oraz 35 ml/kg/dobę dla młodzieży 12-18 lat. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, nie przekraczając 1,8 ml/kg/godz. u pacjentów pediatrycznych.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy, fosforan, gospodarka elektrolitowa, hiperfosfatemia, hipofosfatemia, homeostaza elektrolitowa, infuzja dożylna, metabolizm fosforanów, sodu glicerofosforan uwodniony, stężenie elektrolitów, stężenie magnezu, stężenie potasu, stężenie wapnia, worek wielokomorowy, zaburzenie czynności nerek, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N12E –

OLIMEL N12E to emulsja do żywienia pozajelitowego, dostarczająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity, przeznaczona do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 26 ml/kg, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 1,9 g glukozy/kg i 0,9 g tłuszczów/kg, a dla pacjenta 70 kg to 1820 ml produktu (138 g aminokwasów, 133 g glukozy, 64 g tłuszczów, 1171 kcal niebiałkowych, 1723 kcal całkowitej energii). U pacjentów poddawanych ciągłej terapii nerkozastępczej (CRRT) oraz u osób z chorobliwą otyłością dawka może wzrosnąć do 33 ml/kg (2,5 g aminokwasów/kg, 2,4 g glukozy/kg, 1,2 g tłuszczów/kg). Szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,3 ml/kg/godz. (0,10 g aminokwasów/kg/godz., 0,10 g glukozy/kg/godz., 0,05 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwas, chorobliwa otyłość, CRRT, elektrolit, emulsja do infuzji, glukoza, idealna masa ciała, katabolizm, leczenie żywieniowe, metabolizowanie składników, osmolarność, stan odżywienia, szybkość infuzji, terapia nerkozastępcza, tłuszcz, wartość energetyczna, worek wielokomorowy, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na płyny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Seryina – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie seryny w żywieniu pozajelitowym wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz metabolizmu. Preparaty takie jak Multimel N4-550E (1,10 g seryny/1000 ml) i Olimel N5E (1,95 g seryny/1500 ml) podaje się w dawkach maksymalnych dobowych odpowiednio do masy ciała, np. 40 ml/kg mc. dla Multimel N4-550E (2800 ml dla pacjenta 70 kg) i Olimel N5E (2800 ml dla 70 kg). Maksymalne szybkości wlewu nie powinny przekraczać 0,10 g aminokwasów/kg mc./h, 0,25 g glukozy/kg mc./h oraz 0,15 g tłuszczów/kg mc./h, z uwzględnieniem specyfiki preparatu (np. Multimel N4-550E do 3,0 ml/kg mc./h, Olimel N5E do 2,1 ml/kg mc./h). U dzieci i młodzieży dawkowanie seryny i innych składników żywienia pozajelitowego jest dostosowane do wieku i masy ciała, z podziałem na grupy 2-11 lat oraz 12-18 lat, uwzględniając zmienne zapotrzebowanie na płyny (60-120 ml/kg mc./dobę dla młodszych dzieci), aminokwasy (1-2 g/kg mc./dobę), glukozę i tłuszcze oraz maksymalne szybkości infuzji (np. Multimel N4-550E do 4,5 ml/kg mc./h u dzieci 2-11 lat). Żywienie pozajelitowe z seryną nie jest zalecane u dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość preparatów.
dawkowanie aminokwasów, dawkowanie seryny, dysfagia, eliminacja tłuszczów, emulsja do infuzji, metabolizm azotu, metabolizm glukozy, metabolizm składników odżywczych, mieszanina do żywienia pozajelitowego, Multimel N4-550E, Olimel N5E, potrzeby metaboliczne, preparat do żywienia pozajelitowego, preparat wielokomorowy, seryna, SmofKabiven EF, SmofKabiven Nutribase, SmofKabiven Peripheral, stan nawodnienia, szybkość wlewu, wartość energetyczna, worek wielokomorowy, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel Peri N4E

OLIMEL PERI N4E to emulsja do żywienia pozajelitowego, której dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego, masy ciała oraz zdolności metabolicznych pacjenta. Produkt nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na nieodpowiedni skład i objętość. U dorosłych średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi: azot 0,16-0,35 g/kg (1-2 g aminokwasów/kg), energia 20-40 kcal/kg oraz płyny 20-40 ml/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobowa OLIMEL PERI N4E to 40 ml/kg, co odpowiada 1 g aminokwasów/kg, 3 g glukozy/kg, 1,2 g tłuszczów/kg, 0,8 mmol sodu/kg i 0,6 mmol potasu/kg. Dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka wynosi 2800 ml, dostarczając 71 g aminokwasów, 210 g glukozy, 84 g tłuszczów i łącznie 1960 kcal energii. Infuzję należy rozpoczynać stopniowo, maksymalna szybkość wynosi 3,2 ml/kg/godz., co odpowiada 0,08 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz. i 0,10 g tłuszczów/kg/godz.
aminokwas, azot, emulsja do infuzji, energia niebiałkowa, glukoza, infuzja, katabolizm, leczenie żywieniowe, magnez, OLIMEL PERI N4E, osmolarność, pacjent pediatryczny, populacja pediatryczna, potas, sód, stan odżywienia, szybkość infuzji, szybkość wlewu, tłuszcz, worek wielokomorowy, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe

worek wielokomorowy

Powiązane wpisy

Fosforany – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N12E –

Seryina – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie i sposób podawania – Olimel Peri N4E