sodu glicerofosforan uwodniony

Sodu glicerofosforan uwodniony to organiczny związek chemiczny będący solą sodową kwasu glicerofosforowego. W medycynie jest stosowany jako źródło fosforu w preparatach mineralnych i witaminowych, szczególnie w suplementach diety oraz w preparatach do stosowania pozajelitowego.

Związek ten odgrywa istotną rolę w uzupełnianiu niedoborów fosforanów w organizmie, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania komórek i tkanek. Fosforan jest niezbędny do produkcji ATP (adenozynotrifosforanu), podstawowego nośnika energii w organizmie, oraz do budowy błon komórkowych i kwasów nukleinowych.

W kontekście klinicznym, sodu glicerofosforan uwodniony znajduje zastosowanie w leczeniu hipofosfatemii (obniżonego poziomu fosforanów we krwi), która może prowadzić do zaburzeń funkcjonowania układu nerwowego, mięśniowego oraz sercowo-naczyniowego. Jest również wykorzystywany w terapii żywieniowej pacjentów z niedożywieniem lub zwiększonym zapotrzebowaniem na fosfor.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Olimel N12E –

OLIMEL N12E to trójkomorowy worek do infuzji zawierający emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz roztwór glukozy z wapniem, dostępny w objętościach 650 ml, 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml. Po zmieszaniu komór powstaje gotowa emulsja o pH 6,4 i osmolarności 1270 mOsm/l, zawierająca odpowiednio do objętości: tłuszcze (22,8–70 g), aminokwasy (49,4–151,9 g), azot (7,8–24 g), glukozę (47,7–146,7 g) oraz elektrolity, m.in. sód (22,8–70 mmol), potas (19,5–60 mmol), magnez (2,6–8 mmol) i wapń (2,3–7 mmol). Emulsja tłuszczowa składa się z 80% oleju z oliwek i 20% oleju sojowego, zapewniając stosunek niezbędnych kwasów tłuszczowych do całkowitej zawartości kwasów tłuszczowych na poziomie 20%. Wartość energetyczna całkowita waha się od 620 kcal do 1900 kcal, z niebiałkową energią stanowiącą 420–1280 kcal, przy stałym stosunku energii glukozy do tłuszczów 45/55 oraz stosunku energii niebiałkowej do azotu 53 kcal/g.
alanina, aminokwas, arginina, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfolipidy z jaja kurzego, fosforan nieorganiczny, fosforan organiczny, glicerol, glicyna, glukoza jednowodna, histydyna, izoleucyna, kation dwuwartościowy, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, kwas octowy lodowaty, kwas solny, kwas tłuszczowy, leucyna, lizyna, magnezu chlorek sześciowodny, metionina, niezgodność farmaceutyczna, octan lizyny, octan polietylenowinylu, olej sojowy oczyszczony, olej z oliwek oczyszczony, pochłaniacz tlenu, potasu chlorek, prolina, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór glukozy z wapniem, seryna, sodu glicerofosforan uwodniony, sodu octan trójwodny, sodu oleinian, sodu wodorotlenek, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, wapnia chlorek dwuwodny, warunki aseptyczne, węglowodan, woda do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Sodu glicerofosforan – Właściwości farmakodynamiczne

Sodu glicerofosforan, występujący głównie w formie uwodnionej pięciowodnej, jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, dostarczającym fosforany niezbędne do licznych procesów metabolicznych. Fosforany te uczestniczą w syntezie ATP, metabolizmie glukozy i lipidów oraz w utrzymaniu integralności błon komórkowych poprzez syntezę fosfolipidów. Zawartość fosforanów z sodu glicerofosforanu w preparatach waha się od 6 do 32 mmol, co pozwala na indywidualne dostosowanie podaży do potrzeb pacjenta. Substancja ta wspomaga również syntezę białek, współdziałając z aminokwasami w preparatach takich jak SmofKabiven czy Olimel N12E, gdzie profil aminokwasów obejmuje m.in. 44,8% aminokwasów niezbędnych oraz 18,3% aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach.
adenozynotrifosforan, aminokwas o rozgałęzionym łańcuchu, bilans elektrolitowy, błona komórkowa, emulsja tłuszczowa, fosfor organiczny, glikoliza, homeostaza organizmu, jednonienasycony kwas tłuszczowy, metabolizm glukozy, mieszanina do żywienia pozajelitowego, nasycony kwas tłuszczowy, niedobór elektrolitów, niedobór fosforanów, proces anaboliczny, sodu glicerofosforan, sodu glicerofosforan uwodniony, stan kataboliczny, synteza ATP, synteza białek, synteza fosfolipidów, wielonienasycony niezbędny kwas tłuszczowy, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neurologiczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Właściwości farmakokinetyczne

Fosforany w emulsji do żywienia pozajelitowego OLIMEL N9E występują głównie w formie glicerofosforanu sodu oraz fosfolipidów emulsji tłuszczowej, z całkowitą zawartością odpowiednio 15,0 mmol (1000 ml), 22,5 mmol (1500 ml) i 30,0 mmol (2000 ml). Po dożylnym podaniu fosforany ulegają dystrybucji w przestrzeni wewnątrz- i pozakomórkowej, podlegając ścisłej kontroli hormonalnej (parathormon, kalcytonina, witamina D). Metabolizm fosforanów jest ściśle powiązany z metabolizmem wapnia, a ich homeostaza jest kluczowa dla procesów takich jak synteza ATP, budowa kwasów nukleinowych, struktura błon komórkowych oraz regulacja pH. Fosforany są wydalane głównie przez nerki, z około 80% reabsorpcją w kanalikach nerkowych, a ich prawidłowe stężenie w surowicy (0,81-1,45 mmol/l) jest istotne dla utrzymania równowagi elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów żywionych pozajelitowo z ryzykiem hipofosfatemii.
aminokwas, buforowanie pH, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipid, fosforan, fosforan organiczny, fosforylacja, funkcja nerek, glicerofosforan sodu, hipofosfatemia, homeostaza fosforanowa, hydroliza, kalcytonina, kłębuszek nerkowy, kompleks wapniowo-fosforanowy, kwas nukleinowy, metabolizm wapnia, osmolarność, parathormon, reabsorpcja w kanalikach nerkowych, równowaga kwasowo-zasadowa, sodu glicerofosforan uwodniony, witamina D, wydalanie nerkowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Dawkowanie i sposób podawania

Fosforany w preparacie Olimel N9E stanowią kluczowy składnik żywienia pozajelitowego, dostarczany zarówno z roztworu sodu glicerofosforanu uwodnionego, jak i fosfolipidów z emulsji tłuszczowej. Całkowita zawartość fosforanów wynosi odpowiednio 15,0 mmol/1000 ml, 22,5 mmol/1500 ml oraz 30,0 mmol/2000 ml. Dawkowanie fosforanów powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała i stanu klinicznego pacjenta, z maksymalną objętością preparatu dobowo wynoszącą 35 ml/kg u dorosłych, co dla pacjenta 70 kg odpowiada dawce około 36,75 mmol fosforanów na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest ograniczone ze względu na zawartość magnezu i aminokwasów, z maksymalną objętością odpowiednio 25 ml/kg/dobę dla dzieci 2-11 lat oraz 35 ml/kg/dobę dla młodzieży 12-18 lat. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, nie przekraczając 1,8 ml/kg/godz. u pacjentów pediatrycznych.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy, fosforan, gospodarka elektrolitowa, hiperfosfatemia, hipofosfatemia, homeostaza elektrolitowa, infuzja dożylna, metabolizm fosforanów, sodu glicerofosforan uwodniony, stężenie elektrolitów, stężenie magnezu, stężenie potasu, stężenie wapnia, worek wielokomorowy, zaburzenie czynności nerek, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Działania niepożądane

Fosforany, obecne w preparacie do żywienia pozajelitowego OLIMEL N9E w postaci sodu glicerofosforanu uwodnionego, pełnią istotną rolę metaboliczną, jednak ich podaż wymaga starannego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Zawartość fosforanów wynosi 15,0 mmol w 1000 ml, 22,5 mmol w 1500 ml oraz 30,0 mmol w 2000 ml roztworu, co jest kluczowe przy ocenie całkowitej podaży i unikaniu zaburzeń gospodarki fosforanowej. Działania niepożądane mogą wynikać z nieprawidłowego dawkowania, zbyt szybkiej infuzji lub interakcji z innymi składnikami preparatu, a także z wynaczynienia roztworu, które może prowadzić do lokalnych reakcji zapalnych, martwicy skóry, pęcherzy, stwardnienia i napięcia tkanek w miejscu podania.
emulsja tłuszczowa, fosforany w surowicy, hipertriglicerydemia, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, podaż fosforanów, preparat do żywienia pozajelitowego, reakcja nadwrażliwości, sodu glicerofosforan uwodniony, tachykardia, uderzenie gorąca, układ sercowo-naczyniowy, wynaczynienie roztworu, wysypka rumieniowa, wysypka skórna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki fosforanowej, zaburzenia metabolizmu lipidów, zaburzenie metaboliczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Właściwości farmakodynamiczne

Fosforany w preparacie do żywienia pozajelitowego OLIMEL N9E stanowią kluczowy elektrolit, dostarczany głównie w postaci sodu glicerofosforanu uwodnionego (3,67 g w 1000 ml, 5,51 g w 1500 ml, 7,34 g w 2000 ml) oraz fosfolipidów z emulsji tłuszczowej. Całkowita zawartość fosforanów wynosi odpowiednio 15,0 mmol, 22,5 mmol i 30,0 mmol w zależności od objętości worka, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Fosforany pełnią istotną rolę w metabolizmie energetycznym, uczestnicząc w syntezie ATP oraz metabolizmie glukozy (440-880 kcal) i aminokwasów, a także w metabolizmie lipidów jako składnik fosfolipidów emulsji tłuszczowej (stosunek fosfolipidów do triglicerydów 0,06). Preparat zawiera także zrównoważony układ elektrolitów, w tym sód (35,0-70,0 mmol), potas (30,0-60,0 mmol), magnez (4,0-8,0 mmol), wapń (3,5-7,0 mmol), octany (54-107 mmol) i chlorki (45-90 mmol), z zachowaniem stosunku wapń/fosforany 1:4,3, co minimalizuje ryzyko wytrącania się soli wapniowo-fosforanowych.
adenozynotrifosforan, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipid, fosfolipid błony komórkowej, gospodarka minerałowa, homeostaza organizmu, metabolizm glukozy, metabolizm lipidów, osmolarność, osmolarność preparatu, powikłanie metaboliczne, równowaga elektrolitowa, sodu glicerofosforan uwodniony, sól wapniowo-fosforanowa, synteza białka, trigliceryd, wartość energetyczna, właściwość buforująca, worek trójkomorowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Skład i postać leku – Glycophos 216 mg/ml

GLYCOPHOS to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający sodu glicerofosforan w stężeniu 216 mg/ml (306,1 mg uwodnionego związku), co odpowiada 1 mmol fosforu i 2 mmol sodu na 1 ml preparatu. Preparat charakteryzuje się osmolalnością 2760 mOsm/kg wody oraz pH 7,4. Ze względu na wysoką osmolalność, GLYCOPHOS nie może być podawany w postaci nierozcieńczonej i wymaga odpowiedniego rozcieńczenia oraz aseptycznego przygotowania roztworu infuzyjnego. Zgodność preparatu została potwierdzona z wybranymi roztworami bazowymi, takimi jak Vamin 14 Electrolyte-Free, glukoza 50 mg/ml, 200 mg/ml i 500 mg/ml, z określonymi maksymalnymi dawkami GLYCOPHOS i wapnia (CaCl₂) dla każdego roztworu.
ampułka polipropylenowa, fiolka polipropylenowa, fosfor, infuzja roztworu, koncentrat do roztworu do infuzji, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, osmolalność, roztwór infuzyjny, skażenie mikrobiologiczne, sodu glicerofosforan, sodu glicerofosforan uwodniony, stabilność leku, substancja czynna, Vamin 14 Electrolyte-Free, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Wskazania do stosowania

Fosforany stanowią kluczowy składnik preparatu do żywienia pozajelitowego OLIMEL N9E, dostępnego w objętościach 1000 ml, 1500 ml oraz 2000 ml, zawierając odpowiednio 15,0 mmol, 22,5 mmol oraz 30,0 mmol fosforanów. Fosforany pochodzą częściowo z emulsji tłuszczowej oraz sodu glicerofosforanu uwodnionego (3,67 g, 5,51 g, 7,34 g w kolejnych objętościach). Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 roku życia, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. OLIMEL N9E dostarcza kompleksową suplementację elektrolitów (m.in. sód 35,0-70,0 mmol, potas 30,0-60,0 mmol, magnez 4,0-8,0 mmol, wapń 3,5-7,0 mmol) w proporcjach zapewniających prawidłową gospodarkę wodno-elektrolitową i zapobiegających powikłaniom, takim jak wytrącanie się kompleksów wapniowo-fosforanowych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, emulsja tłuszczowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperfosfatemia, hiperkatabolizm, hipofosfatemia, homeostaza fosforanowa, kompleks wapniowo-fosforanowy, niedrożność przewodu pokarmowego, sepsa, sodu glicerofosforan uwodniony, uraz wielonarządowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wytrącanie osadów, zaburzenie gospodarki fosforanowej, zapalenie błon śluzowych, zespół krótkiego jelita, zespół ponownego odżywienia, zespół złego wchłaniania, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe