działanie hemodynamiczne
Działanie hemodynamiczne odnosi się do wpływu substancji, leków lub procedur medycznych na przepływ krwi i funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego. Obejmuje ono zmiany w parametrach takich jak ciśnienie tętnicze, opór naczyniowy, kurczliwość mięśnia sercowego, częstość akcji serca oraz objętość wyrzutowa.
W praktyce klinicznej ocena działania hemodynamicznego jest kluczowa przy stosowaniu leków kardiologicznych, takich jak beta-blokery, blokery kanału wapniowego czy leki rozszerzające naczynia. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych jest również niezbędne podczas zabiegów chirurgicznych, w stanach krytycznych oraz w terapii intensywnej, gdzie stabilność układu krążenia pacjenta jest priorytetem.
Nowoczesne metody oceny działania hemodynamicznego obejmują zarówno nieinwazyjne techniki (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), jak i metody inwazyjne (cewnikowanie serca, monitorowanie ciśnienia w tętnicy płucnej). Dokładne zrozumienie działania hemodynamicznego substancji leczniczych pozwala na optymalizację terapii i minimalizację działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem płucnym czy wstrząsem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Terlipressini acetas EVER Pharma 0,2 mg/ml
Terlipresyna, będąca analogiem wazopresyny, wykazuje specyficzny mechanizm działania polegający na powolnym uwalnianiu aktywnej lizyno-wazopresyny, co zapewnia utrzymanie terapeutycznego stężenia leku przez 4-6 godzin. Jej główne działanie polega na hamowaniu nadciśnienia wrotnego poprzez skurcz mięśni gładkich naczyń krążenia wrotnego, co prowadzi do zwężenia żylaków przełyku oraz zmniejszenia przepływu krwi w obszarze trzewnym. Terlipresyna wywołuje także skurcz mięśni jelit i ściany przełyku, zwiększając perystaltykę i zamykając żylaki. W przeciwieństwie do naturalnej wazopresyny, jej aktywność antydiuretyczna jest minimalna (3%), a wpływ na krążenie nerkowe jest zależny od stanu objętościowego pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się przez 2-4 godziny, powodując łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, z większym wzrostem u pacjentów z nadciśnieniem nerkopochodnym i miażdżycą. Nie stwierdzono toksyczności dla mięśnia sercowego, choć mogą wystąpić odruchowe działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego. Terlipresyna zmniejsza również przepływ krwi przez mięśniówkę macicy i skórę, co klinicznie manifestuje się bladością twarzy i ciała.
analog wazopresyny, bradykardia, centralizacja krążenia, ciągła infuzja dożylna, działanie antydiuretyczne, działanie hemodynamiczne, hiperwolemia, hipowolemia, krążenie wrotne, krwawienie z żylaków przełyku, lizyno-wazopresyna, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze nerkopochodne, nadciśnienie wrotne, niewydolność wieńcowa, normowolemia, perystaltyka jelit, powolne wstrzyknięcie dożylne, tylny płat przysadki mózgowej, zaburzenia rytmu serca, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół wątrobowo-nerkowy typu 1, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml
Levosimendan Kalceks w stężeniu 2,5 mg/ml jest lekiem do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Standardowa terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 6-12 μg/kg mc. podawaną przez 10 minut, a następnie infuzją ciągłą w dawce 0,1 μg/kg mc./min przez 24 godziny. Dawkę nasycającą 6 μg/kg zaleca się u pacjentów jednocześnie leczonych dożylnymi lekami rozszerzającymi naczynia lub innymi inotropowymi, natomiast 12 μg/kg zapewnia silniejszą odpowiedź hemodynamiczną, ale zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Infuzję można modyfikować w zakresie 0,05-0,2 μg/kg mc./min w zależności od tolerancji i efektu terapeutycznego. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych, EKG, ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz diurezy jest obowiązkowe przez co najmniej 3 dni po zakończeniu terapii, a u pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby – do 5 dni.
akcja serca, ciśnienie tętnicze, dawka nasycająca, digoksyna, diureza, dysfunkcja wątroby, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe, EKG, infuzja ciągła, klirens kreatyniny, koncentrat do infuzji, lek dożylny, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, roztwór infuzyjny, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Terlipresyna – Właściwości farmakodynamiczne
Terlipresyna, syntetyczny analog wazopresyny, działa jako prolek uwalniający aktywną lizyno-wazopresynę przez 4-6 godzin, co pozwala na utrzymanie terapeutycznych stężeń bez toksyczności. Farmakodynamika obejmuje istotne obniżenie ciśnienia w żyle wrotnej oraz zwężenie naczyń krwionośnych, ze skutecznością dawki 1 mg i 2 mg, gdzie dawka 2 mg zapewnia dłuższe działanie (do 4 godzin). Terlipresyna zwiększa napięcie mięśni gładkich naczyń i jelit, zmniejszając przepływ krwi trzewnej i wywołując skurcz mięśni ściany przełyku, co zamyka żylaki przełyku. Aktywność antydiuretyczna jest minimalna (~3% wazopresyny), a wpływ na nerki zależy od stanu objętościowego pacjenta. W terapii zespołu wątrobowo-nerkowego mechanizm opiera się na skurczu naczyń splanchnicznych, poprawiając perfuzję nerkową i objętość krążącego osocza. Hemodynamicznie terlipresyna powoduje łagodne podwyższenie ciśnienia tętniczego, bardziej wyraźne u pacjentów z nadciśnieniem nerkopochodnym i miażdżycą naczyń.
analog wazopresyny, bradykardia, ciśnienie wrotne, działanie antydiuretyczne, działanie hemodynamiczne, hiperwolemia, infuzja dożylna, krążenie trzewne, lizyno-wazopresyna, marskość wątroby, miażdżyca naczyń, mięśnie gładkie, naczynia splanchniczne, nadciśnienie nerkopochodne, nadciśnienie wrotne, niewydolność wieńcowa, normowolemia, perfuzja nerek, przepływ krwi, skurcz jelit, tylny płat przysadki mózgowej, wstrzyknięcie dożylne, zdarzenia niepożądane, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół wątrobowo-nerkowy typu 1, żyła nieparzysta, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Levosimendan Accord jest lekiem inotropowym stosowanym wyłącznie w warunkach szpitalnych, dostępny w postaci koncentratu 2,5 mg/ml do infuzji dożylnej. Standardowa terapia obejmuje fazę nasycającą (6-12 µg/kg mc. przez 10 minut) oraz fazę podtrzymującą (0,1 µg/kg mc./min). U pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki rozszerzające naczynia lub inotropowe zaleca się niższą dawkę nasycającą 6 µg/kg mc. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych (EKG, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, diureza) jest obligatoryjne podczas i co najmniej 3 dni po infuzji, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby – do 5 dni. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia.
ciśnienie krwi, częstość tętna, dostęp centralny, dostęp obwodowy, działanie hemodynamiczne, EKG, faza nasycająca, faza podtrzymująca, infuzja ciągła, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek inotropowy, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, nasilenie objawów, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odpowiedź hemodynamiczna, tachykardia, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tadalafil SUN 5 mg
Przedawkowanie tadalafilu (Tadalafil SUN) wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na możliwość nasilenia działań niepożądanych typowych dla tego leku. W badaniach klinicznych zdrowym ochotnikom podawano pojedyncze dawki do 500 mg (100-krotność standardowej dawki 5 mg) oraz wielokrotne dawki do 100 mg/dobę (20-krotność dawki terapeutycznej). Objawy przedawkowania obejmują nasilone działania hemodynamiczne, w tym istotny spadek ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu azotanów lub leków alfa-adrenolitycznych. Działania niepożądane są podobne do tych obserwowanych przy dawkach terapeutycznych, lecz mogą występować z większą intensywnością i częstotliwością.
azotan, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dawkowanie terapeutyczne, działanie hemodynamiczne, działanie niepożądane, eliminacja tadalafilu, hemodializa, lek alfa-adrenolityczny, lek hipotensyjny, parametr hemodynamiczny, postępowanie objawowe, przedawkowanie tadalafilu, spadek ciśnienia tętniczego, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Interakcje leku – NiQuitin MINI Citrus 2 mg
Produkt leczniczy NiQuitin MINI Citrus zawiera 2 mg nikotyny i nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami w ramach Nikotynowej Terapii Zastępczej (NTZ). Jednak zaprzestanie palenia powoduje obniżenie aktywności enzymu CYP1A2, co może prowadzić do wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak teofilina, kofeina, flekainid, klozapina, olanzapina, ropinirol oraz pentazocyna. Szczególnie istotne jest ścisłe monitorowanie leków o wąskim indeksie terapeutycznym, np. teofiliny, z możliwą koniecznością modyfikacji dawkowania. Nikotyna może również nasilać hemodynamiczne działanie adenozyny, powodując wzrost ciśnienia tętniczego, przyspieszenie tętna oraz nasilenie bólu dławicowego, co wymaga monitorowania pacjenta podczas jednoczesnego stosowania tych substancji.
aktywność enzymatyczna, badania laboratoryjne, choroba Parkinsona, cytochrom P450 1A2, dławica piersiowa, działanie hemodynamiczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwpsychotyczny, monitorowanie kliniczne, nadciśnienie tętnicze, nikotyna z kationitem, nikotynowa terapia zastępcza, przedawkowanie leku, przewlekła obturacyjna choroba płuc, terapia odwykowa - Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytylu tetraazotan – Właściwości farmakokinetyczne
Pentaerytrytylu tetraazotan (PETN), substancja czynna leku Galpent 100 mg, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą metabolizm jelitowy do pentaerytrytylu triazotanu, który jest szybko wchłaniany (60-70%) i podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu oraz w erytrocytach. Metabolity diazotanowe i monoazotanowe wykazują aktywność jako donory tlenku azotu (NO), co przekłada się na długotrwałe działanie terapeutyczne. Biodostępność PETN jest modyfikowana przez obecność pokarmu oraz stan czynnościowy nerek i wątroby, a także wiek pacjenta. Zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 1 godzinę po posiłku, aby zapewnić optymalną absorpcję. Po podaniu 100 mg PETN, metabolity wykazują następujące parametry farmakokinetyczne: pentaerytrytylu diazotan – t½ 4,2 h, Cmax 17,4 ng/ml, tmax 2,5 h, AUCt 96,7 h·ng/ml; pentaerytrytylu monoazotan – t½ 10,4 h, Cmax 79,3 ng/ml, tmax 7,1 h, AUCt 1064 h·ng/ml. Stężenia metabolitów utrzymują się odpowiednio przez około 13 i 24 godziny, co potwierdza długi czas działania leku.
biodostępność, biotransformacja, denitryfikacja, donor tlenku azotu, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka, krążenie wątrobowo-jelitowe, maksymalne stężenie, mikroflora jelitowa, okres półtrwania, pentaerytrytylu diazotan, pentaerytrytylu monoazotan, pentaerytrytylu tetraazotan, pentaerytrytylu triazotan, pierwsze przejście wątrobowe, wchłanianie jelitowe, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – NiQuitin Extra Fresh 4 mg
Podczas stosowania nikotynowej terapii zastępczej (NTZ) z produktem NiQuitin Extra Fresh 4 mg guma do żucia nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami, jednak należy zwrócić uwagę na potencjalne efekty nikotyny na farmakodynamikę innych substancji. Szczególnie istotna jest interakcja z adenozyną, gdzie nikotyna może nasilać jej działanie hemodynamiczne, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego, tachykardii oraz nasilenia bólu dławicowego. Ponadto, zaprzestanie palenia tytoniu, często towarzyszące terapii NTZ, może wymagać modyfikacji dawkowania leków metabolizowanych przez CYP1A2 (np. teofilina, olanzapina, klozapina), beta-adrenolityków oraz insuliny, ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne po eliminacji dymu tytoniowego.
adenozyna, akcja serca, beta-adrenolityki, beta-blokery, ból dławicowy, ciśnienie tętnicze, cytochrom CYP1A2, działanie hemodynamiczne, indukcja enzymatyczna, insulina, klozapina, nikotyna, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, poziom glukozy we krwi, tachykardia, teofilina, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Omnipaque (joheksol) to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o stężeniu 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), charakteryzujący się pełną rozpuszczalnością w wodzie. Roztwór o stężeniu 140 mg I/ml jest izotoniczny względem krwi i płynów tkankowych, natomiast preparat o stężeniu 240 mg I/ml wykazuje osmolalność 0,51 Osm/kg H₂O (37°C, osmometria parowo-ciśnieniowa). Lepkość tego roztworu wynosi 5,6 mPa·s w 20°C oraz 3,3 mPa·s w 37°C, co wpływa na jego właściwości fizykochemiczne i komfort podania. Preparat dostępny jest jako jałowy, gotowy do użycia roztwór o barwie od bezbarwnej do bladożółtej, co nie wpływa na jego skuteczność diagnostyczną.
badania laboratoryjne, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, działanie hemodynamiczne, działanie izotoniczne, funkcja układu krążenia, hemostaza, joheksol, lepkość roztworu, osmolalność, osmometria parowo-ciśnieniowa, roztwór jałowy, środek kontrastujący niejonowy, środek kontrastujący radiologiczny, substancja czynna, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu, w tym kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż te osiągane klinicznie, a AUC 3-4 razy większe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne oraz hemodynamicznym efektem redukcji przepływu wieńcowego, choć pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach przedklinicznych obserwowano także przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów (fosfolipidoza) w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wartość AUC, wskaźniki płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Reig Jofre 2,5 mg/ml
Levosimendan Reig Jofre (2,5 mg/mL) jest lekiem inotropowym stosowanym wyłącznie w warunkach szpitalnych, wymagającym ścisłego monitorowania hemodynamicznego. Standardowa terapia obejmuje dawkę nasycającą 6-12 µg/kg mc. podawaną przez 10 minut, a następnie infuzję ciągłą w dawce 0,1 µg/kg mc./min. U pacjentów przyjmujących inne leki rozszerzające naczynia lub inotropowe zaleca się rozpoczęcie od niższej dawki nasycającej (6 µg/kg mc.) w celu minimalizacji ryzyka działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze czy tachykardia. W przypadku nadmiernej odpowiedzi możliwe jest zmniejszenie infuzji do 0,05 µg/kg mc./min lub jej przerwanie, natomiast w celu wzmocnienia efektu hemodynamicznego dawkę można zwiększyć do 0,2 µg/kg mc./min. Infuzja powinna trwać około 24 godzin, a działanie leku utrzymuje się do 9 dni po zakończeniu podawania, bez rozwoju tolerancji.
bradykardia, ciśnienie tętnicze, diureza, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe, hipotensja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, lek inotropowy, lek wazoaktywny, monitorowanie pacjenta, niedociśnienie tętnicze, odpowiedź hemodynamiczna, przewlekła niewydolność serca, tachykardia, tolerancja na lek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 160 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje unikalny, podwójny mechanizm działania jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek przeciwarytmiczny klasy III. Blokuje receptory β₁ i β₂ bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, jednocześnie przedłużając czas trwania potencjału czynnościowego serca. Elektrofizjologicznie sotalol zmniejsza częstość rytmu serca, wydłuża odstęp PQ oraz okres refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym, a także wydłuża odstępy QT i QTc bez wpływu na szerokość zespołów QRS. Działanie to obejmuje przedłużenie refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co stanowi podstawę jego skuteczności w terapii tachyarytmii nadkomorowych i komorowych.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, automatyzm serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, odstęp QTc, parametry elektrofizjologiczne serca, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor β1, receptor β2, repolaryzacja mięśnia sercowego, sotalol chlorowodorek, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – 0,9% Sodium Chloride-BRAUN 9 mg/ml
Roztwór 0,9% Sodium Chloride-Braun to izotoniczny roztwór do infuzji o osmolarności teoretycznej 308 mOsm/l, pH w zakresie 4,5-7,0 oraz niskiej kwasowości miareczkowej poniżej 0,3 mmol/l. Zawiera 9 mg/ml chlorku sodu, co odpowiada stężeniom jonów sodu i chlorku na poziomie 154 mmol/l. Sód, jako główny kation przestrzeni zewnątrzkomórkowej, odgrywa kluczową rolę w regulacji objętości tej przestrzeni oraz w utrzymaniu procesów bioelektrycznych. Chlorki, będące głównymi aktywnymi osmotycznie anionami, wpływają na równowagę kwasowo-zasadową poprzez modulację wydalania wodorowęglanów przez nerki, co może prowadzić do zakwaszenia organizmu.
działanie hemodynamiczne, kwasowość miareczkowa, osmolalność surowicy, osmolarność, procesy bioelektryczne, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń śródmiąższowa, przestrzeń śródnaczyniowa, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynowa, roztwór chlorku sodu, stężenie elektrolitów, stężenie sodu, wodorowęglany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tadalafil Actavis 10 mg
Przedawkowanie tadalafilu, nawet w dawkach jednorazowych sięgających 500 mg (50-krotność standardowej dawki 10 mg) oraz wielokrotnych do 100 mg na dobę (10-krotność dawki terapeutycznej), wiąże się z nasileniem działań niepożądanych typowych dla inhibitorów PDE5. Objawy te obejmują ból głowy, niestrawność, bóle pleców i mięśni, przekrwienie błony śluzowej nosa oraz zawroty głowy, a także potencjalnie poważniejsze skutki ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych pozostaje jakościowo podobny do obserwowanego przy dawkach terapeutycznych, jednak ich nasilenie jest większe.
ból głowy, ból mięśni, ból pleców, ciśnienie tętnicze, dawka tadalafilu, działania niepożądane, działanie hemodynamiczne, funkcje życiowe, hemodializa, inhibitor PDE5, leczenie objawowe, lek wazopresyjny, niestrawność, przekrwienie błony śluzowej nosa, tadalafil, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Kabi 2,5 mg/ml
Levosimendan Kabi (2,5 mg/ml) jest lekiem inotropowym przeznaczonym do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych, z koniecznością monitorowania EKG, ciśnienia tętniczego, tętna oraz diurezy. Standardowa terapia obejmuje infuzję dawki nasycającej 6-12 µg/kg mc. przez 10 minut, a następnie infuzję ciągłą 0,1 µg/kg mc./min przez 24 godziny. U pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki rozszerzające naczynia lub inotropowe zaleca się niższą dawkę nasycającą (6 µg/kg mc.). Dawkowanie można modyfikować w zależności od odpowiedzi hemodynamicznej: zmniejszyć do 0,05 µg/kg mc./min w przypadku niedociśnienia lub tachykardii lub zwiększyć do 0,2 µg/kg mc./min przy dobrej tolerancji i potrzebie silniejszego efektu. Po zakończeniu infuzji efekt hemodynamiczny utrzymuje się co najmniej 24 godziny, a nawet do 9 dni, bez rozwoju tolerancji czy efektu odbicia.
ciśnienie krwi, dawka nasycająca, digoksyna, działanie hemodynamiczne, efekt odbicia, EKG, infuzja ciągła, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do infuzji, lek inotropowy, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, naczynie krwionośne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odpowiedź hemodynamiczna, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 40 40 mg
Werapamil, substancja czynna leku Staveran (kod ATC C08DA01), jest wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu nasercowym, hamującym napływ jonów wapnia i sodu do komórek mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń. Jego działanie przeciwarytmiczne polega na zwalnianiu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużaniu okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zmniejszaniu częstości skurczów komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków. Werapamil skutecznie przerywa pobudzenie nawrotne w węźle przedsionkowo-komorowym, co może przywrócić rytm zatokowy w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Lek nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami, nie zmienia czasu trwania potencjału czynnościowego przedsionków ani przewodzenia wewnątrzkomorowego, a jego działanie jest selektywne względem struktur układu przewodzącego serca.
antagonista wapnia, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe ujemne, działanie nasercowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, homeostaza wapnia, jon sodu, jon wapnia, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kod ATC, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśniówka gładka, migotanie przedsionków, naczynie krwionośne, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze serca, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, rytm zatokowy, stężenie wapnia, surowica krwi, tętnica płucna, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy, zaburzenie czynności serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi dotyczącymi cytalopramu ze względu na podobieństwo profili toksykologicznych, wykazały kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u zwierząt były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne u ludzi, natomiast AUC było 3-4 razy większe. Działanie kardiotoksyczne prawdopodobnie wynika z wpływu na aminy biogenne i hemodynamikę naczyń wieńcowych, jednak mechanizm pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach wykazano również odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, której znaczenie kliniczne nie jest ustalone. Embriotoksyczność escytalopramu objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i przemijającym opóźnieniem kostnienia przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji wyższej niż kliniczna.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, oddziaływanie toksyczne, okres laktacji, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, redukcja implantacji, stężenie leku w osoczu, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Dopamina – Przeciwwskazania stosowania
Chlorowodorek dopaminy, dostępny w stężeniach 1% (10 mg/ml) oraz 4% (40 mg/ml) w postaci roztworu do infuzji (Dopaminum Hydrochloricum WZF), posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na dopaminę lub substancje pomocnicze, w tym pirosiarczyn sodu (2,5 mg/ml w 1% i 10 mg/ml w 4%), który może wywoływać reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową. Pheochromocytoma stanowi krytyczne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i poważnych powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, dopamina jest przeciwwskazana u pacjentów z migotaniem komór oraz niewyrównanymi tachyarytmiami, gdyż jej działanie β-adrenergiczne może nasilać arytmie, zwiększając automatyzm rozrusznikowy i przyspieszając przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
astma oskrzelowa, chlorowodorek dopaminy, choroba okluzyjna naczyń, dopamina, dopaminum hydrochloricum, duszność, działanie arytmogenne, działanie hemodynamiczne, guz chromochłonny nadnerczy, hipotermia, hipowolemia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, krwawienie śródczaszkowe, miażdżyca naczyń, migotanie komór, nadczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, pirosiarczyn sodu, pokrzywka, powikłanie sercowo-naczyniowe, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, receptor β-adrenergiczny, roztwór do infuzji, substancja czynna, substancja pomocnicza, tachyarytmia, tyreotoksykoza, udar mózgu, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Właściwości farmakodynamiczne
Sotalol jest lekiem o podwójnym mechanizmie działania, łączącym właściwości niewybiórczego beta-adrenolityka (klasa II wg Vaughana-Williamsa) oraz leku przeciwarytmicznego klasy III. Substancja ta jest mieszaniną izomerów l- i d-sotalolu, z których l-sotalol odpowiada za działanie beta-adrenolityczne, natomiast oba izomery wykazują efekt przeciwarytmiczny. Działanie farmakologiczne jest dawkozależne: przy dawkach 25 mg dominuje efekt beta-adrenolityczny, natomiast przy dawkach powyżej 160 mg/dobę ujawnia się wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w przedsionkach, komorach oraz drogach przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W EKG obserwuje się wydłużenie odstępów PR, QT i QTc, bez istotnych zmian zespołu QRS, co koreluje z hamowaniem przewodzenia w pęczku Hisa i zwolnieniem rytmu zatokowego.
aktywność sympatykomimetyczna, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, działanie beta-adrenolityczne, działanie chronotropowe ujemne, działanie elektrofizjologiczne, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie kardiodepresyjne, działanie przeciwarytmiczne, grupa farmakoterapeutyczna, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, odstęp PR, odstęp QT, okres refrakcji, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, renina, rytm zatokowy, sotalol, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pelethrocin 500 mg
Pelethrocin, zawierający 500 mg zmikronizowanej diosminy, jest lekiem z grupy bioflawonoidów o działaniu ochronnym na naczynia (kod ATC: C05CA03). Farmakodynamicznie wpływa na układ żylny poprzez zmniejszenie rozszerzalności i światła żył, co redukuje zastój żylny, oraz poprawę funkcjonowania mikrokrążenia przez zwiększenie wytrzymałości i sprawności naczyń włosowatych. Badania kliniczne, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby, wykazały istotne statystycznie korzyści w zakresie poprawy hemodynamiki żylnej, w tym zwiększenia napięcia żylnego i skrócenia czasu opróżniania żył kończyn dolnych, potwierdzone obiektywnymi pomiarami rtęciowymi. Optymalna dawka terapeutyczna to 2 tabletki dziennie.
badanie kliniczne, bioflawonoid, diosmina zmikronizowana, działanie farmakodynamiczne, działanie hemodynamiczne, mikrokrążenie, naczynie krwionośne, naczynie włosowate, naczynie żylne, napięcie żylne, niewydolność żylna, podwójnie ślepa próba, przewlekła niewydolność żylna, układ kapilarny, układ żylny, zastój żylny, żylaki odbytu