zawał prawej komory

Zawał prawej komory (RVI – Right Ventricular Infarction) to patologia kardiologiczna charakteryzująca się martwicą miokardium prawej komory serca w wyniku zamknięcia lub znacznego zwężenia tętnicy wieńcowej zaopatrującej ten obszar. Najczęściej (w około 30-50% przypadków) towarzyszy zawałowi ściany dolnej lewej komory i jest spowodowany okluzją prawej tętnicy wieńcowej.

Objawy kliniczne zawału prawej komory obejmują klasyczne cechy ostrego zespołu wieńcowego, ale wyróżniają się triada Kussmala: podwyższone ciśnienie żylne, hipotensja oraz „czyste” pola płucne w badaniu radiologicznym. Pacjenci często prezentują zwiększoną wrażliwość na leki zmniejszające obciążenie wstępne (nitraty, diuretyki), co może prowadzić do dramatycznego spadku ciśnienia.

Diagnostyka obejmuje EKG z odprowadzeniami prawokomorowymi (uniesienie odcinka ST w odprowadzeniu V4R >1 mm ma 100% swoistość dla RVI), badania biochemiczne markerów martwicy mięśnia sercowego oraz badania obrazowe (echokardiografia, koronarografia). Leczenie polega na pilnej rewaskularyzacji, odpowiednim nawodnieniu pacjenta oraz farmakoterapii poprawiającej funkcję hemodynamiczną, z unikaniem leków zmniejszających preload.

Rokowanie w zawale prawej komory zależy od skuteczności i szybkości wdrożenia leczenia reperfuzyjnego, rozległości uszkodzenia miokardium oraz współistniejących powikłań. Odpowiednio leczone przypadki charakteryzują się dobrą regeneracją funkcji prawej komory w ciągu 3-12 miesięcy, nawet przy rozległych uszkodzeniach.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki trójdzielnej – Patofizjologia i mechanizm

Choroba zastawki trójdzielnej obejmuje głównie niedomykalność (TR) i rzadziej zwężenie zastawki. Niedomykalność trójdzielna dzieli się na pierwotną (organiczna, 8-10% przypadków) wynikającą z bezpośredniego uszkodzenia aparatu zastawkowego (np. infekcyjne zapalenie wsierdzia, choroba reumatyczna, zespół rakowiaka, wady wrodzone) oraz wtórną (czynnościową, 90% przypadków) spowodowaną rozszerzeniem pierścienia zastawki i/lub napięciem płatków w przebiegu przebudowy prawej komory lub przedsionka. Wtórna TR może być związana z nadciśnieniem płucnym (PH-FTR) lub idiopatycznym rozszerzeniem prawego przedsionka (A-STR). Patofizjologia wtórnej niedomykalności obejmuje rozszerzenie pierścienia o ponad 40% i zmiany geometrii prawej komory, co prowadzi do błędnego koła progresji niewydolności zastawki i prawej komory. Zwężenie zastawki trójdzielnej, rzadziej spotykane, najczęściej wynika z choroby reumatycznej serca, prowadząc do włóknistego pogrubienia i zrośnięcia płatków, co skutkuje utrudnionym napływem krwi do prawej komory i wzrostem ciśnienia w prawym przedsionku oraz żyłach głównych.
anomalia Ebsteina, aparat zastawkowy, choroba Fabry’ego, choroba reumatyczna serca, choroba Whipple’a, infekcyjne zapalenie wsierdzia, mięsień brodawkowaty, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność wątroby, pierścień trójdzielny, prawy przedsionek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reumatoidalne zapalenie stawów, struny ścięgniste, toczeń rumieniowaty układowy, wodobrzusze, wsteczny przepływ krwi, zastawka trójdzielna, zatorowość płucna, zawał prawej komory, zespół Marfana, zespół rakowiaka, zwężenie zastawki trójdzielnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simdax

Lewozymendan (Simdax) wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, które wymaga starannego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, hipowolemią oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Początkowo lek może powodować spadek ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania oraz korekta hipowolemii przed rozpoczęciem infuzji. Efekty hemodynamiczne utrzymują się przez 7-10 dni po zakończeniu podawania, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenie około 48 godzin po infuzji. Zaleca się nieinwazyjne monitorowanie pacjenta przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu leczenia, z możliwością wydłużenia tego okresu w przypadku dalszego spadku ciśnienia tętniczego. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji metabolitów, co może nasilać i wydłużać działanie leku, wymagając wydłużonego monitorowania.
alkohol etylowy, arytmia, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, efekt hemodynamiczny, EKG, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, metabolit aktywny, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, odstęp QTc, padaczka, przeszczep serca, Simdax, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał prawej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Etiologia i przyczyny

Wstrząs kardiogenny to stan krytyczny charakteryzujący się niewydolnością pompowania serca, prowadzącą do hipoperfuzji narządów i niewydolności wielonarządowej. Najczęstszą przyczyną pozostaje ostry zawał mięśnia sercowego (AMI), odpowiadający za 30-55,4% przypadków, z częstością występowania w 5-10% hospitalizowanych pacjentów z zawałem, częściej w STEMI niż NSTEMI. Uszkodzenie lewej komory, zwłaszcza przy zajęciu >40% mięśnia, prowadzi do spadku rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Mechaniczne powikłania zawału, takie jak pęknięcie mięśnia brodawkowatego, przegrody międzykomorowej czy tamponada, stanowią istotne przyczyny wstrząsu. W ostatnich latach rośnie udział wstrząsu kardiogennego związanego z ostrą dekompensacją przewlekłej niewydolności serca, charakteryzującego się cięższym przebiegiem i wyższą śmiertelnością. Inne etiologie obejmują kardiomiopatie (w tym zespół takotsubo), ostre zaburzenia zastawkowe, poważne arytmie, tamponadę, masywną zatorowość płucną, urazy klatki piersiowej, rozwarstwienie aorty, toksyczne działanie leków oraz sepsę.
beta-blokery, blok przedsionkowo-komorowy, blokery kanału wapniowego, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja prawej komory, gazometria, kardiomiopatia połogowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, koronarografia, miażdżyca, migotanie komór, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność lewej komory, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, NSTEMI, objętość wyrzutowa, obrzęk płuc, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie przegrody międzykomorowej, pęknięcie wolnej ściany lewej komory, protokół RUSH, rozwarstwienie aorty, rzut serca, skala SOFA, skurcz naczyń, STEMI, tamponada serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wsierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał prawej komory, zespół takotsubo, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Reig Jofre

Lewozymendan (Levosimendan Reig Jofre, 2,5 mg/ml) wykazuje istotne działanie inotropowe i wazodylatacyjne, które może prowadzić do początkowego spadku skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Wskazane jest szczególne monitorowanie pacjentów z niskim ciśnieniem wyjściowym oraz korekta ciężkiej hipowolemii przed rozpoczęciem terapii. Efekty hemodynamiczne utrzymują się do 7-10 dni po infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających szczyt stężenia około 48 godzin po zakończeniu podawania. Zaleca się nieinwazyjne monitorowanie przez co najmniej 4-5 dni, z możliwością wydłużenia okresu obserwacji w przypadku dalszego spadku ciśnienia. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczna jest ostrożność ze względu na ryzyko kumulacji metabolitów i przedłużenia działania leku.
anemia, arytmia, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, czynny metabolit, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, etanol, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lek inotropowy, lek wazodylatacyjny, lek wydłużający QTc, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QTc, zawał prawej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Zentiva

Lewozymendan wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, w tym obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem wyjściowym oraz innymi czynnikami predysponującymi do niedociśnienia. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a podczas terapii monitorować parametry życiowe przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu podawania, ze względu na obecność aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest wydłużenie okresu monitorowania, gdyż dysfunkcje tych narządów mogą nasilać i przedłużać działanie leku. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, a w przypadku nadmiernych zmian ciśnienia lub rytmu serca infuzję należy zmniejszyć lub przerwać.
choroba niedokrwienna serca, hipokaliemia, hipowolemie, infuzja dożylna, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużony odstęp QTc, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał prawej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kabi

Lewozymendan, substancja aktywna preparatu Levosimendan Kabi, wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, polegające na obniżeniu skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz zagrożonych niedociśnieniem. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a dawkowanie i czas terapii powinny być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się zwykle przez 7-10 dni po zakończeniu infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia w osoczu około 48 godzin po podaniu. Zalecane jest nieinwazyjne monitorowanie pacjenta przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu terapii, z uwzględnieniem możliwości wydłużenia obserwacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, czynny metabolit, działanie hemodynamiczne, hematokryt, hipowolemnia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, odstęp QTc, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, próg drgawkowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kalceks

Lewozymendan, stosowany w leczeniu ostrej niewydolności serca, wykazuje działanie inotropowe dodatnie, jednak jego podawanie wymaga ścisłego monitorowania hemodynamicznego, zwłaszcza ciśnienia tętniczego, które może ulec obniżeniu na początku terapii. Zaleca się ostrożność u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym oraz korektę ciężkiej hipowolemii przed rozpoczęciem infuzji. Efekty hemodynamiczne utrzymują się przez 7-10 dni po zakończeniu podawania, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. Monitorowanie pacjenta powinno trwać co najmniej 4-5 dni, a w przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby okres ten może wymagać wydłużenia. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji metabolitów, co może nasilać i przedłużać działanie leku.
aktywny metabolit, arytmia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dysfagia, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, hematokryt, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, monitorowanie nieinwazyjne, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, odstęp QTc, ostra niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Lewozymendan jest lekiem o działaniu inotropowym dodatnim, stosowanym w terapii ostrej niewydolności serca, charakteryzującym się początkowym spadkiem skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Z tego względu wymaga ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz ryzykiem niedociśnienia, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego i odpowiedzi pacjenta. Przed infuzją konieczna jest korekta ciężkiej hipowolemii. Efekty hemodynamiczne utrzymują się zwykle 7-10 dni, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po zakończeniu podawania. Zalecane jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, EKG, stężenia potasu, parametrów hematologicznych oraz funkcji nerek i wątroby przez co najmniej 4-5 dni po infuzji, z możliwością wydłużenia tego okresu u pacjentów z zaburzeniami czynności tych narządów.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, digoksyna, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, EKG, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemii, infuzja, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, metabolit czynny, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, ostra niewydolność serca, padaczka, parametry hematologiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, tachykardia, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Mercapharm

Lewozymendan Mercapharm (2,5 mg/ml) wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, które wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz ryzykiem niedociśnienia. Infuzja lewozymendanu może powodować spadek ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować ciężką hipowolemię, a w trakcie terapii dostosowywać dawkę i szybkość infuzji w zależności od reakcji pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się do 7-10 dni po zakończeniu infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenie około 48 godzin po podaniu. Zalecane jest nieinwazyjne monitorowanie pacjentów przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu infuzji, z możliwością wydłużenia tego okresu u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
arytmia komorowa, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, czynny metabolit, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, potas w surowicy, stężenie hemoglobiny, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużony odstęp QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał prawej komory