kardiomiopatia połogowa
Kardiomiopatia połogowa (peripartum cardiomyopathy, PPCM) to rzadka, zagrażająca życiu forma niewydolności serca, która występuje u kobiet bez wcześniejszej choroby serca w ostatnim miesiącu ciąży lub w ciągu pięciu miesięcy po porodzie. Charakteryzuje się dysfunkcją skurczową lewej komory serca, gdzie frakcja wyrzutowa (LVEF) wynosi poniżej 45%.
Etiologia kardiomiopatii połogowej nie jest w pełni poznana, ale prawdopodobnie ma podłoże wieloczynnikowe. Wśród potencjalnych przyczyn wymienia się stres oksydacyjny, reakcje autoimmunologiczne, czynniki genetyczne oraz zaburzenia angiogenezy. Czynniki ryzyka obejmują: wiek powyżej 30 lat, wielorództwo, ciążę mnogą, nadciśnienie tętnicze i preeklampsję.
Objawy kliniczne kardiomiopatii połogowej mogą przypominać typowe dolegliwości związane z ciążą, co utrudnia wczesną diagnostykę. Pacjentki zgłaszają duszność wysiłkową, ortopnoe, kaszel, obrzęki kończyn dolnych oraz męczliwość. W badaniu fizykalnym stwierdza się tachykardię, trzeci ton serca, szmer niedomykalności zastawki mitralnej oraz objawy zastoju w krążeniu płucnym.
Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które wykazuje powiększenie lewej komory i obniżoną frakcję wyrzutową. Zaleca się również badania laboratoryjne, w tym oznaczenie peptydów natriuretycznych (BNP, NT-proBNP), biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego oraz badania wykluczające inne przyczyny niewydolności serca.
Leczenie kardiomiopatii połogowej opiera się na standardowych protokołach terapii niewydolności serca, zmodyfikowanych dla kobiet ciężarnych lub karmiących piersią. Obejmuje ono leki inotropowe, diuretyki, beta-blokery, inhibitory ACE (po porodzie) oraz bromokryptynę, która hamuje wydzielanie prolaktyny. W ciężkich przypadkach może być konieczne mechaniczne wspomaganie krążenia lub transplantacja serca.
Rokowanie w kardiomiopatii połogowej jest zróżnicowane. U około 30-50% pacjentek dochodzi do normalizacji funkcji serca w ciągu 6 miesięcy, natomiast u pozostałych rozwija się przewlekła niewydolność serca. Śmiertelność wynosi 5-10%. Kobiety, które przebyły kardiomiopatię połogową, powinny być informowane o wysokim ryzyku nawrotu w kolejnych ciążach, szczególnie jeśli nie doszło do pełnej normalizacji funkcji lewej komory.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Etiologia i przyczyny
Wstrząs kardiogenny to stan krytyczny charakteryzujący się niewydolnością pompowania serca, prowadzącą do hipoperfuzji narządów i niewydolności wielonarządowej. Najczęstszą przyczyną pozostaje ostry zawał mięśnia sercowego (AMI), odpowiadający za 30-55,4% przypadków, z częstością występowania w 5-10% hospitalizowanych pacjentów z zawałem, częściej w STEMI niż NSTEMI. Uszkodzenie lewej komory, zwłaszcza przy zajęciu >40% mięśnia, prowadzi do spadku rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Mechaniczne powikłania zawału, takie jak pęknięcie mięśnia brodawkowatego, przegrody międzykomorowej czy tamponada, stanowią istotne przyczyny wstrząsu. W ostatnich latach rośnie udział wstrząsu kardiogennego związanego z ostrą dekompensacją przewlekłej niewydolności serca, charakteryzującego się cięższym przebiegiem i wyższą śmiertelnością. Inne etiologie obejmują kardiomiopatie (w tym zespół takotsubo), ostre zaburzenia zastawkowe, poważne arytmie, tamponadę, masywną zatorowość płucną, urazy klatki piersiowej, rozwarstwienie aorty, toksyczne działanie leków oraz sepsę.
beta-blokery, blok przedsionkowo-komorowy, blokery kanału wapniowego, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja prawej komory, gazometria, kardiomiopatia połogowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, koronarografia, miażdżyca, migotanie komór, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność lewej komory, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, NSTEMI, objętość wyrzutowa, obrzęk płuc, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie przegrody międzykomorowej, pęknięcie wolnej ściany lewej komory, protokół RUSH, rozwarstwienie aorty, rzut serca, skala SOFA, skurcz naczyń, STEMI, tamponada serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wsierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał prawej komory, zespół takotsubo, zwężenie zastawki aortalnej