efekt przeciwfibrynolityczny

Efekt przeciwfibrynolityczny (antyfibrynolityczny) to zjawisko hamowania procesu fibrynolizy, czyli rozpadu skrzepów fibrynowych w organizmie. Fizjologicznie fibrynoliza jest naturalnym mechanizmem zapobiegającym nadmiernemu tworzeniu się skrzepów i utrzymującym równowagę hemostazy.

Leki o działaniu przeciwfibrynolitycznym są stosowane w sytuacjach klinicznych, w których występuje nadmierne krwawienie spowodowane wzmożoną aktywnością układu fibrynolitycznego. Do najczęściej stosowanych preparatów należą kwas traneksamowy i kwas ε-aminokapronowy, które działają poprzez blokowanie konwersji plazminogenu do plazminy – enzymu odpowiedzialnego za degradację fibryny.

Wskazania do zastosowania leków przeciwfibrynolitycznych obejmują m.in. krwotoki pooperacyjne, krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawienia z dróg rodnych, krwawienia związane z trombocytopenią, a także profilaktykę krwawień w kardiochirurgii i ortopedii. Terapia przeciwfibrynolityczna znajduje również zastosowanie w leczeniu wrodzonej lub nabytej hemofilii oraz choroby von Willebranda.

Stosowanie środków przeciwfibrynolitycznych wiąże się z potencjalnym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, dlatego istotna jest staranna kwalifikacja pacjentów oraz monitorowanie terapii, szczególnie u osób z czynnikami ryzyka zakrzepicy żylnej lub tętniczej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl