proces fibrynolityczny

Proces fibrynolityczny, znany również jako fibrynoliza, to fizjologiczny mechanizm rozpuszczania skrzepów krwi poprzez enzymatyczną degradację fibryny. Jest to kluczowy element hemostazy, który zapobiega nadmiernemu tworzeniu się zakrzepów i utrzymuje prawidłowy przepływ krwi w naczyniach.

Głównym enzymem odpowiedzialnym za fibrynolizę jest plazmina, która powstaje z nieaktywnego prekursora – plazminogenu. Aktywacja plazminogenu zachodzi pod wpływem tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA) oraz urokinazowego aktywatora plazminogenu (u-PA). Plazmina degraduje sieć fibrynową, rozkładając ją na rozpuszczalne produkty degradacji fibryny (FDP), w tym D-dimery, które są ważnym markerem diagnostycznym aktywacji układu fibrynolitycznego.

Proces fibrynolityczny podlega ścisłej regulacji przez inhibitory, takie jak inhibitor aktywatora plazminogenu typu 1 (PAI-1) oraz α2-antyplazmina, które zapobiegają nadmiernej fibrynolizie. Zaburzenia równowagi między procesami krzepnięcia a fibrynolizą mogą prowadzić do stanów patologicznych – nadmierna aktywność fibrynolityczna zwiększa ryzyko krwawień, zaś jej niedobór sprzyja zakrzepicy.

W praktyce klinicznej wykorzystuje się leki fibrynolityczne (trombolityczne), takie jak alteplaza, streptokinaza czy tenekteplaza, w leczeniu ostrych stanów zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru niedokrwiennego mózgu czy zatorowości płucnej. Monitorowanie parametrów układu fibrynolitycznego, takich jak poziom D-dimerów czy aktywność PAI-1, dostarcza cennych informacji diagnostycznych i prognostycznych w wielu schorzeniach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl