odcinek QT
Odcinek QT to fragment zapisu elektrokardiograficznego (EKG) obejmujący całkowitą depolaryzację i repolaryzację mięśnia sercowego komór. Mierzony jest od początku zespołu QRS do końca załamka T. Czas trwania odcinka QT zależy od częstości rytmu serca – im szybsza akcja serca, tym krótszy odcinek QT.
W praktyce klinicznej stosuje się skorygowany odstęp QT (QTc), który uwzględnia wpływ częstości rytmu serca na długość tego parametru. Najczęściej używaną formułą do obliczania QTc jest wzór Bazetta, gdzie QTc = QT/√RR. Prawidłowy QTc u mężczyzn nie powinien przekraczać 450 ms, a u kobiet 460 ms.
Wydłużenie odstępu QT (LQTS – Long QT Syndrome) może być wrodzone (związane z mutacjami genów kodujących białka kanałów jonowych) lub nabyte (spowodowane działaniem leków, zaburzeniami elektrolitowymi, chorobami serca). Stanowi istotny czynnik ryzyka groźnych dla życia arytmii komorowych, szczególnie torsade de pointes, które mogą prowadzić do nagłego zgonu sercowego.
Skrócenie odstępu QT (SQTS – Short QT Syndrome) jest rzadszym zaburzeniem, również związanym ze zwiększonym ryzykiem nagłego zgonu sercowego. Monitorowanie długości odcinka QT jest istotnym elementem bezpieczeństwa farmakoterapii, szczególnie przy stosowaniu leków o potencjale wydłużania tego parametru.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Zypsila 60 mg
Zyprazydon wykazuje złożony profil farmakologiczny, co wymaga szczególnej uwagi na potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, tiorydazyna, pimozyd, sertindol, halofantryna, fluorochinolony), które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, zyprazydon może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z innymi lekami o działaniu ośrodkowym (benzodiazepiny, opioidy) oraz alkoholem, co zwiększa ryzyko sedacji, hipotonii ortostatycznej, zaburzeń poznawczych i objawów pozapiramidowych. Zyprazydon wykazuje niewielki potencjał hamowania enzymów CYP2D6 i CYP3A4, co nie przekłada się na istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak doustne środki antykoncepcyjne czy walproinian. Jednakże, induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie zyprazydonu nawet o 35%, co może wymagać dostosowania dawki.
ataksja, CYP2D6, CYP3A4, doustny lek antykoncepcyjny, drgawki kloniczne mięśni, działanie sedatywne, enzym cytochromu P450, glikoproteina p, halofantryna, hiperrefleksja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, lek przeciwinfekcyjny, lek serotonergiczny, lek stabilizujący nastrój, lek wydłużający odcinek QT, lek zobojętniający kwas żołądkowy, monoterapia litem, objaw pozapiramidowy, odcinek QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sól litu, spożywanie alkoholu, terapia skojarzona, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, walproinian, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, zyprazydon - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF 50 mg + 1000 mg
Przedawkowanie leku Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej wywołanej metforminą. Doświadczenia kliniczne wskazują, że sytagliptyna wykazuje stosunkowo bezpieczny profil nawet przy dawkach do 800 mg (16-krotność dawki terapeutycznej 50 mg), z minimalnym, klinicznie nieistotnym wydłużeniem odstępu QTc. W badaniach fazy I nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz 400 mg/dobę przez 28 dni. Natomiast metformina, obecna w dawkach 850 mg lub 1000 mg, przy znacznym przedawkowaniu może prowadzić do zagrażającej życiu kwasicy mleczanowej, objawiającej się hiperwentylacją, bólami brzucha, hipotermią i sennością, wymagającej natychmiastowej hospitalizacji.
dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, elektrokardiogram, hemodializa, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipotermia, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, lek hipoglikemizujący, luka anionowa, odcinek QT, odstęp QTc, pH krwi, postępowanie w zatruciu, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, śpiączka, stan zagrożenia życia, sytagliptyna i metformina, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gefitynib wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność narządową obejmującą zanik nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz zmiany wątrobowe, które pojawiały się przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej. W badaniach in vitro zaobserwowano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego (np. wydłużenie odcinka QT), jednakże dane kliniczne nie potwierdzają związku przyczynowego. W modelach zwierzęcych dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic szczurów oraz zmniejszenie przeżycia noworodków przy stosowaniu w okresie ciąży i porodu. Nie stwierdzono wad rozwojowych u szczurów i królików, choć u królików dawki ≥20 mg/kg mc./dobę wiązały się ze zmniejszoną masą ciała płodów. Gefitynib przenika do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią. Brak działania genotoksycznego potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa w tym zakresie.
badanie in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, EGFR, fototoksyczność, gefitynib, gruczolak wątroby, leczenie onkologiczne, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, odcinek QT, organogeneza, płodność, potencjał czynnościowy serca, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rozwój postnatalny, ścieńczenie rogówki, teratogenność, wada rozwojowa, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tamoxifen Sandoz 20 mg
Przedawkowanie tamoksyfenu, selektywnego modulatora receptora estrogenowego, jest rzadko opisywane, jednak może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych. Klinicznie istotnym objawem jest wydłużenie odstępu QT w EKG, obserwowane przy dawkach ≥160 mg/m² powierzchni ciała na dobę, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes. Przy dawkach ≥300 mg/m² pc./dobę pojawiają się objawy neurotoksyczności, takie jak drżenia mięśniowe, hiperrefleksja, chwiejny chód oraz zawroty głowy. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano paradoksalne działanie estrogenowe przy dawkach 100-200-krotnie przekraczających terapeutyczne, co stanowi odwrócenie typowego efektu przeciwestrogenowego tamoksyfenu.
arytmia komorowa, drżenie mięśniowe, działanie estrogenowe, działanie przeciwestrogenowe, elektrokardiogram, farmakokinetyka tamoksyfenu, hiperrefleksja, interwencja medyczna, neurotoksyczność, obserwacja kliniczna, odcinek QT, odruchy głębokie, okres półtrwania, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, selektywny modulator receptora estrogenowego, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Aloes – Interakcje
Aloes (Aloe capensis) stosowany w formie preparatów zawierających 18% aloiny może znacząco wpływać na farmakokinetykę innych leków doustnych poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego i zmniejszenie ich wchłaniania. Długotrwałe stosowanie aloesu wiąże się z ryzykiem rozwoju hipokalemii, co jest szczególnie istotne u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne (zwłaszcza wydłużające odcinek QT) oraz chinidynę, gdyż niedobór potasu może nasilać ich toksyczność i ryzyko zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne stosowanie aloesu z diuretykami, kortykosteroidami lub preparatami z korzenia lukrecji dodatkowo potęguje hipokalemię, co wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów i rozważenia alternatywnych terapii przeczyszczających.
aloes przylądkowy, aloina, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinidyna, diuretyk, działanie przeczyszczające, glikozyd nasercowy, hipokalemia, kortykosteroid, korzeń lukrecji, lek przeciwarytmiczny, lek przywracający rytm zatokowy, odcinek QT, parametr elektrokardiograficzny, pasaż jelitowy, skurcz mięśniowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, związki antranoidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Moloxin 400 mg/250 ml
Moksyfloksacyna, podawana w postaci dożylnej infuzji Moloxin 400 mg/250 ml, wykazuje zdolność do wydłużania odstępu QT w zapisie EKG, co stanowi istotne ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes. Jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami o podobnym działaniu (np. przeciwarytmicznymi klasy IA i III, neuroleptykami, lekami przeciwhistaminowymi, cisaprydem, makrolidami, trójpierścieniowymi i SSRI) jest przeciwwskazane lub wymaga unikania ze względu na addytywne ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Szczególnie wysokie ryzyko interakcji dotyczy leków takich jak chinidyna, prokainamid, amiodaron, sotalol, haloperydol, pimozyd, terfenadyna, astemizol oraz cisapryd. W przypadku leków przeciwdepresyjnych i przeciwmalarycznych zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko wydłużenia QT.
Podczas terapii moksyfloksacyną należy również unikać spożywania alkoholu, który może nasilać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, senność, zaburzenia koordynacji) oraz potencjalnie zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca. W przypadku stosowania leków moczopędnych, takich jak furosemid, istnieje ryzyko hipokaliemii, która może potęgować efekt wydłużenia odstępu QT; dlatego wskazane jest monitorowanie stężenia elektrolitów. Wysokie stężenia moksyfloksacyny w osoczu, wynikające z dożylnej formy podania, mogą zwiększać ryzyko interakcji, szczególnie tych dotyczących układu sercowo-naczyniowego, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłego nadzoru klinicznego.
amiodaron, astemizol, chinidyna, chlorochina, cisapryd, diuretyk pętlowy, erytromycyna, furosemid, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, klarytromycyna, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek wydłużający odstęp QT, makrolid, meflochina, moksyfloksacyna, neuroleptyk, odcinek QT, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, prokainamid, roztwór do infuzji, sotalol, SSRI, terfenadyna, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Fexofast 120 mg 120 mg
Feksofenadyna, będąca lekiem przeciwhistaminowym II generacji, nie ulega biotransformacji wątrobowej, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakometabolicznych z innymi lekami metabolizowanymi w wątrobie. Jednoczesne podanie feksofenadyny z erytromycyną lub ketokonazolem prowadzi do 2-3-krotnego wzrostu stężenia leku w osoczu, jednak bez wpływu na wydłużenie odcinka QT czy zwiększenie działań niepożądanych. Mechanizm tej interakcji wiąże się ze zwiększonym wchłanianiem feksofenadyny oraz zmniejszonym wydalaniem z żółcią lub obniżonym wydzielaniem żołądkowo-jelitowym. W przypadku leków zobojętniających kwas solny zawierających wodorotlenek glinu i magnezu, podanie ich na 15 minut przed feksofenadyną znacząco obniża biodostępność leku, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniami. Omeprazol nie wykazuje istotnych interakcji z feksofenadyną, co pozwala na ich bezpieczne jednoczesne stosowanie.
biotransformacja wątrobowa, działanie sedatywne, erytromycyna, feksofenadyna, feksofenadyna chlorowodorek, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek zobojętniający, odcinek QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, wodorotlenek glinu i magnezu, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Titlodine
Tolterodyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Titlodine) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z istotną przeszkodą podpęcherzową, chorobami przewodu pokarmowego (np. zwężenie odźwiernika), niewydolnością nerek i wątroby, neuropatią autonomiczną oraz przepukliną rozworu przełykowego. Lek może nasilać zatrzymanie moczu, zaburzenia perystaltyki oraz objawy refluksu. Dawkowanie powinno być dostosowane u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby. Ponadto, tolterodyna może wydłużać odstęp QTc, szczególnie przy dawkach 4 mg i 8 mg, co wymaga ostrożności u pacjentów z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokalemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), bradykardią (<60 uderzeń/min), chorobami serca (kardiomiopatia, niedokrwienie, niemiarowość, niewydolność serca) oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QT (np. chinidyna, amiodaron).
bradykardia, brak laktazy, choroba wątroby, hipokalcemia, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, motoryka przewodu pokarmowego, neuropatia autonomiczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrożność przewodu pokarmowego, niemiarowość rytmu serca, nietolerancja galaktozy, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, odcinek QT, przepuklina rozworu przełykowego, przeszkoda podpęcherzowa, refluks żołądkowo-przełykowy, tolterodyna, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie odstępu QT, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azyter 15 mg/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny, substancji czynnej leku Azyter, wykazały przemijającą fosfolipidozę jedynie po doustnym podaniu dawek przekraczających około 300-krotnie dawkę stosowaną miejscowo do oka u ludzi, co wskazuje na niskie znaczenie kliniczne tego efektu w terapii okulistycznej. Elektrofizjologiczne testy ujawniły potencjał azytromycyny do wydłużania odcinka QT w EKG, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa kardiologicznego. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości, jednak kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego działania leku. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano opóźnienie kostnienia płodu oraz zwiększenie masy ciała matek przy dawkach 50-200 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji przekraczającej 1000-krotnie maksymalne narażenie u ludzi po podaniu do oka, sugerując niskie ryzyko dla ludzkiej rozrodczości.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, narażenie ogólnoustrojowe, odcinek QT, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność oczna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paxtin 20 20 mg
Przedawkowanie paroksetyny, substancji czynnej preparatu Paxtin (dostępnego w dawkach 20 mg i 40 mg), cechuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, jednak wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Dawki sięgające nawet 2000 mg mogą być przeżyte bez poważnych następstw, aczkolwiek ryzyko powikłań wzrasta zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków psychotropowych lub alkoholu. Objawy przedawkowania obejmują gorączkę, mimowolne skurcze mięśniowe (zwykle przy dawkach >1000 mg), zaburzenia świadomości od senności do głębokiego zaburzenia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zmiany w zapisie EKG, takie jak wydłużenie odcinka QT i zaburzenia rytmu serca, które mogą prowadzić do zgonu.
drgawka, działanie niepożądane, elektrokardiogram, gorączka, interwencja medyczna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, mimowolny skurcz mięśniowy, objaw kliniczny, odcinek QT, parametry życiowe, paroksetyna, Paxtin, przewód pokarmowy, reakcja toksyczna, śpiączka, termoregulacja, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oriven 75 mg
Wenlafaksyna (Oriven) jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowymi słabymi właściwościami hamowania wychwytu dopaminy, co przekłada się na jej działanie przeciwdepresyjne. Lek dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. Charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych czy benzodiazepinowych. Skuteczność w leczeniu epizodów dużej depresji potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami do 375 mg/dobę (natychmiastowe uwalnianie) oraz 75-225 mg/dobę (przedłużone uwalnianie), zarówno w krótkoterminowych (4-12 tygodni), jak i długoterminowych (do 12 miesięcy) badaniach kontrolowanych placebo.
agorafobia, dawka supraterapeutyczna, działanie przeciwcholinergiczne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, natychmiastowe uwalnianie, nawracający epizod dużej depresji, nawrót epizodu depresyjnego, O-demetylowenlafaksyna, odcinek QT, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QT, Oriven, przedłużone uwalnianie, psychoanaleptyk, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, torsades de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Opacorden 200 mg
Amiodaron, substancja czynna leku Opacorden (200 mg/tabletka), jest przeciwarytmikiem klasy III (kod ATC: C01BD01) o złożonym mechanizmie działania obejmującym blokadę kanałów potasowych, sodowych oraz receptorów α- i β-adrenergicznych. Jego główne efekty elektrofizjologiczne to wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w komórkach mięśnia sercowego, co skutkuje hamowaniem przewodzenia impulsów w przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym. W EKG obserwuje się zmniejszenie częstości akcji serca, wydłużenie odcinków PR i QT, spłaszczenie fali T oraz pojawienie się odcinka U. Amiodaron wykazuje również działanie naczyniowe, rozszerzając naczynia wieńcowe i zmniejszając opory obwodowe, co jest korzystne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Podawany dożylnie w dawce 10 mg/kg m.c. wykazuje słabe działanie inotropowe ujemne, rzadko prowadzące do przerwania terapii u chorych z zastoinową niewydolnością serca.
chlorowodorek amiodaronu, choroba niedokrwienna serca, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie elektrofizjologiczne, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, elektrokardiogram, kanał jonowy, kanał potasowy, kanał sodowy, lek przeciwarytmiczny klasy III, mechanizm działania leku, naczynie wieńcowe, odcinek QT, okres refrakcji, podanie dożylne, potencjał błonowy, potencjał czynnościowy, przewodzenie impulsów elektrycznych, receptor adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, terapia doustna, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm (chlorowodorek bupropionu 150 mg) jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX12), działającym głównie poprzez selektywne hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. Skuteczność bupropionu w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) potwierdzono w licznych badaniach klinicznych obejmujących 1155 pacjentów stosujących tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu oraz 1868 pacjentów przyjmujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Dawkowanie w badaniach wynosiło od 150 do 450 mg/dobę, a w jednym z kluczowych badań wykazano statystycznie istotną poprawę w skali MADRS oraz wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W badaniu zapobiegania nawrotom depresji, stosowanie bupropionu w dawce 300 mg/dobę przez 44 tygodnie wykazało istotną przewagę nad placebo (64% vs 48% skuteczności, p<0,05), potwierdzając jego wartość w terapii podtrzymującej.
chlorowodorek bupropionu, ciężki epizod depresji, major depressive disorder, metoda LOCF, monoaminooksydaza, nawrót depresji, odcinek QT, odcinek QTcF, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo monoaminergiczne, remisja depresji, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, układ dopaminergiczny, układ noradrenergiczny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wychwyt zwrotny amin katecholowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Citronil 40 mg
Cytalopram, substancja czynna preparatu Citronil, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB04, będącym dwupierścieniową pochodną izobenzofuranu. Jego działanie farmakodynamiczne opiera się na silnym i selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT w synapsach, co determinuje efekt przeciwdepresyjny. Cytalopram występuje jako mieszanina racemiczna, z aktywnym enancjomerem S. Charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec układu serotoninergicznego, nie wpływając istotnie na wychwyt noradrenaliny, dopaminy czy GABA, ani na receptory 5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, alfa1, alfa2, beta, H1 i muskarynowe, co przekłada się na niski profil działań niepożądanych w porównaniu z nieselektywnymi lekami przeciwdepresyjnymi.
cytalopram, długotrwała farmakoterapia, działanie przeciwdepresyjne, enancjomer, epizod depresji, kwas gamma-aminomasłowy, mieszanina racemiczna, neuroprzekaźnik, odcinek QT, odcinek QTc, pochodna izobenzofuranu, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia podtrzymująca, układ serotoninergiczny, wychwyt zwrotny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mozarin 15 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Mozarin, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoninowym, z minimalnym powinowactwem do innych receptorów (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych). Dostępny jest w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg (w postaci szczawianu). W badaniach elektrokardiograficznych wykazano zależny od dawki wpływ escytalopramu na wydłużenie odcinka QTc (korekta Fridericii): 4,3 ms (2,2-6,4 ms) dla dawki terapeutycznej 10 mg/dzień oraz 10,7 ms (8,6-12,8 ms) dla dawki supraterapeutycznej 30 mg/dzień, co ma istotne znaczenie kliniczne przy kwalifikacji pacjentów do terapii.
badanie elektrokardiograficzne, dawka supraterapeutyczna, duży epizod depresji, escytalopram, fobia społeczna, inhibicja wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, muskarynowy receptor cholinergiczny, odcinek QT, odstęp QT, powinowactwo do miejsca wiązania, profilaktyka nawrotów depresji, przedział ufności, QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Y-BOCS, tabletka powlekana, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne