rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe

Rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe (DIC – Disseminated Intravascular Coagulation) to poważny zespół kliniczny charakteryzujący się niekontrolowaną, uogólnioną aktywacją procesów krzepnięcia krwi w naczyniach krwionośnych całego organizmu. Prowadzi to do powstawania licznych zakrzepów w mikrokrążeniu, a jednocześnie do zużycia czynników krzepnięcia i płytek krwi, co paradoksalnie skutkuje skłonnością do krwawień.

DIC nigdy nie występuje jako schorzenie pierwotne, zawsze jest powikłaniem innych stanów klinicznych. Najczęstsze przyczyny to: sepsa, ciężkie urazy, nowotwory złośliwe, powikłania położnicze (zatrzymanie martwego płodu, zator płynem owodniowym), rozległe oparzenia czy ostre reakcje poprzetoczeniowe. Kluczowym mechanizmem patofizjologicznym jest masywne uwalnianie czynnika tkankowego do krwiobiegu.

Objawy kliniczne DIC obejmują zarówno objawy zakrzepowe (niewydolność narządowa, martwica tkanek), jak i krwotoczne (krwawienia z błon śluzowych, wybroczyny, krwiaki, krwotoki). Diagnostyka laboratoryjna wykazuje przedłużony czas protrombinowy (PT) i czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), obniżone stężenie fibrynogenu, małopłytkowość oraz podwyższone stężenie D-dimerów i produktów degradacji fibryny.

Leczenie DIC polega przede wszystkim na terapii choroby podstawowej oraz leczeniu wspomagającym. W zależności od obrazu klinicznego może być konieczne przetaczanie składników krwi (świeżo mrożone osocze, koncentrat płytek krwi, krioprecypitat), a w wybranych przypadkach stosowanie heparyny. Rokowanie zależy głównie od możliwości opanowania choroby podstawowej i stopnia niewydolności narządowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl