farmakokinetyka amisulprydu
Farmakokinetyka amisulprydu opisuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego atypowego leku przeciwpsychotycznego w organizmie. Amisulpryd po podaniu doustnym wykazuje dwufazową absorpcję z pierwszym szczytem stężenia występującym po 1 godzinie, a drugim po około 3-4 godzinach. Biodostępność leku wynosi około 50%.
Amisulpryd charakteryzuje się ograniczonym wiązaniem z białkami osocza (około 16-17%) i stosunkowo dużą objętością dystrybucji (5,8 l/kg). Lek słabo przenika przez barierę krew-mózg oraz nie przechodzi intensywnej biotransformacji w organizmie – około 50% podanej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki.
Okres półtrwania amisulprydu wynosi około 12 godzin, co umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy na dobę. Klirens nerkowy stanowi główną drogę eliminacji leku, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania. Farmakokinetyka amisulprydu wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych, co ułatwia przewidywanie stężeń leku w organizmie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Symamis, charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania po podaniu doustnym, z pierwszym Tmax około 1 godziny i drugim Tmax po 3-4 godzinach. Maksymalne stężenia (Cmax) dla dawki 50 mg wynoszą odpowiednio 39±3 ng/ml i 54±4 ng/ml. Całkowita biodostępność leku wynosi 48%, a objętość dystrybucji to 5,8 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Amisulpryd wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%) oraz bardzo słaby metabolizm, z identyfikacją jedynie dwóch nieaktywnych metabolitów stanowiących 4% dawki. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 12 godzin, a klirens nerkowy to 20 l/h (330 ml/min), z wydalaniem około 50% dawki w postaci niezmienionej z moczem, głównie w ciągu pierwszych 24 godzin.
AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dializa, eliminacja amisulprydu, farmakokinetyka amisulprydu, interakcja lekowa, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwpsychotyczny, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Amipryd, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 48% oraz dwufazowym profilem wchłaniania z dwoma szczytami stężenia w osoczu: pierwszym około 1 godziny (39±3 ng/ml) i drugim między 3 a 4 godziną (54±4 ng/ml) po podaniu dawki 50 mg. Objętość dystrybucji wynosi 5,8 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm amisulprydu jest nieznaczny (około 4% dawki), a lek jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym wynoszącym 20 l/godz. (330 ml/min) i okresem półtrwania około 12 godzin. Posiłki bogate w węglowodany obniżają parametry farmakokinetyczne, natomiast tłuszcze nie mają istotnego wpływu, choć znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
amisulpryd, AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka amisulprydu, hemodializa, klirens nerkowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, posiłki węglowodanowe, szczyt stężenia leku, Tmax, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Masultab (amisulpryd) jest wskazany w kompleksowej terapii schizofrenii, zarówno w ostrej, jak i przewlekłej postaci, skutecznie adresując objawy pozytywne (urojenia, omamy, dezorganizacja myślenia, wrogość, urojenia paranoiczne) oraz negatywne (stępienie uczuć, wycofanie emocjonalne i społeczne). Lek wykazuje także działanie na wtórne objawy negatywne oraz zaburzenia afektywne współwystępujące z schizofrenią, w tym objawy depresyjne, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną w przypadkach z komponentą depresyjną. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających 50 mg, 100 mg, 200 mg lub 400 mg amisulprydu, z zawartością laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
amisulpryd, dysfagia, farmakokinetyka amisulprydu, komponenta depresyjna, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpsychotyczne, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, objaw depresyjny, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozytywne schizofrenii, omam, receptor dopaminergiczny, schizofrenia, stępienie uczuć, urojenie, urojenie paranoiczne, wtórny objaw negatywny, wycofanie emocjonalne, wycofanie społeczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie myślenia -
Leksykon leków
ApoSuprid, zawierający amisulpryd w dawkach 200 mg i 400 mg, charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem po podaniu doustnym, z pierwszym szczytem stężenia w osoczu około 1 godziny (39±3 ng/mL po dawce 50 mg) oraz drugim, wyższym szczytem między 3 a 4 godziną (54±4 ng/mL). Biodostępność leku wynosi 48%, a jego farmakokinetyka jest istotnie modyfikowana przez posiłki bogate w węglowodany, które obniżają AUC, Tmax i Cmax, podczas gdy tłuszcze nie wpływają na te parametry. Amisulpryd wykazuje dużą objętość dystrybucji (5,8 L/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (16%), co sprzyja wysokiej dostępności farmakologicznej. Metabolizm wątrobowy jest minimalny (około 4% dawki w postaci nieaktywnych metabolitów), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym wynoszącym 20 L/godz. (330 mL/min) i okresem półtrwania około 12 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie.
aktywne wydzielanie kanalikowe, amisulpryd, biodostępność całkowita, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawkowanie, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka amisulprydu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens nerkowy, kumulacja w organizmie, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, podawanie doustne, pole pod krzywą stężenia, wiązanie z białkami osocza
