makroautofagia
Makroautofagia to najlepiej poznany rodzaj autofagii, stanowiący jeden z głównych mechanizmów degradacji wewnątrzkomórkowej w organizmach eukariotycznych. Proces ten polega na formowaniu dwubłonowych struktur zwanych fagoforem, które otaczają przeznaczone do degradacji składniki cytoplazmy, tworząc autofagosom. Następnie autofagosom ulega fuzji z lizosomem, tworząc autolizosom, w którym dochodzi do rozkładu zawartości przez enzymy lizosomalne.
W warunkach fizjologicznych makroautofagia pełni funkcję ochronną, usuwając uszkodzone organelle komórkowe (np. mitochondria) i nieprawidłowo sfałdowane białka, zapobiegając ich akumulacji. Proces ten jest szczególnie aktywowany w warunkach stresu komórkowego, takich jak niedobór składników odżywczych, hipoksja czy stres oksydacyjny. Aktywacja makroautofagii pozwala komórce przetrwać niekorzystne warunki poprzez recykling własnych składników.
Zaburzenia makroautofagii są związane z patogenezą wielu chorób, w tym neurodegeneracyjnych (choroba Alzheimera, Parkinsona), metabolicznych, nowotworowych oraz procesem starzenia. Regulacja tego procesu odbywa się głównie poprzez kompleks kinazy mTOR (mammalian target of rapamycin) oraz kompleks kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK). W ostatnich latach makroautofagia stała się ważnym celem terapeutycznym w badaniach nad nowymi metodami leczenia chorób związanych z akumulacją nieprawidłowych białek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Etiologia i przyczyny
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest chorobą wirusową wywoływaną przez podwójnoniciowy DNA wirus orf (ORFV) z rodzaju Parapoxvirus, rodziny Poxviridae. Wirus ten jest epiteliotropowy, zakażając głównie owce i kozy, ale może przenosić się na ludzi oraz inne gatunki zwierząt. Transmisja odbywa się przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub zanieczyszczonymi fomity, a infekcja rozwija się w miejscach uszkodzonej skóry. ORFV wykazuje wysoką odporność środowiskową, utrzymując się w strupach i materiale organicznym przez wiele miesięcy. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy immunomodulacyjne, takie jak produkcja homologu IL-10, inhibitory NF-κB oraz białka wiążące chemokiny, które hamują lokalną odpowiedź immunologiczną i sprzyjają utrzymaniu zakażenia. Klinicznie u zwierząt obserwuje się zmiany od pęcherzyków do guzopodobnych zmian skórnych, a u ludzi najczęściej występują pojedyncze, samoograniczające się zmiany skórne, choć u osób immunosupresyjnych mogą pojawić się cięższe, destrukcyjne zmiany wymagające terapii przeciwwirusowej i interwencji chirurgicznej.
amplifikacja izotermiczna, analiza filogenetyczna, brodawczak, choroba odzwierzęca, corynebacterium, czynnik wirulencji, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dermatitis pęcherzycowa, Dermatophilus congolensis, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, Fusobacterium, interleukina-10, makroautofagia, naczyniak skóry, odporność immunologiczna, paciorkowiec, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, poxviridae, Staphylococcus aureus, wirus orf, zakażenie bakteryjne, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wymienia, zmiana skórna, zoonoza - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Patofizjologia i mechanizm
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest wirusową chorobą skóry wywołaną przez Parapoxvirus z rodziny Orfviridae, naturalnie występującą u młodych owiec i kóz. Zakażenie u ludzi następuje przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub skażonymi materiałami. Wirus o wymiarach 260 x 160 nm replikuje się w komórkach warstwy zastępczej naskórka pochodzących ze ścian mieszków włosowych, powodując zmiany skórne takie jak pęcherzyki, grudki i strupy, głównie na granicy śluzówkowo-skórnej warg i wokół siekaczy. Patogeneza obejmuje odpowiedź komórkową z martwicą i złuszczaniem naskórka oraz proliferację naczyń włosowatych, co sprzyja replikacji wirusa i gojeniu ran. Wirus wykorzystuje makroautofagię i indukuje złożoną odpowiedź cytokinową, początkowo Th1, a następnie Th2, co umożliwia mu unikanie układu odpornościowego gospodarza.
białko wirulencji, choroba odzwierzęca, choroba wirusowa skóry, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynnik zjadliwości, dermatitis pęcherzycowa, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, indukcja apoptozy, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, makroautofagia, modulacja odpowiedzi immunologicznej, odpowiedź cytokinowa, odpowiedź humoralna, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, przepuszczalność naczyń, wirus orf, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C