ostra choroba wysokogórska

Ostra choroba wysokogórska (ang. Acute Mountain Sickness, AMS) to zespół objawów występujących u osób nieprzystosowanych do przebywania na dużych wysokościach, zwykle powyżej 2500 m n.p.m. Powstaje w wyniku hipoksji hipobarycznej, czyli niedoboru tlenu spowodowanego obniżonym ciśnieniem atmosferycznym.

Główne objawy ostrej choroby wysokogórskiej to ból głowy, nudności, wymioty, zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia snu i brak apetytu. Symptomy najczęściej pojawiają się w ciągu 6-12 godzin po osiągnięciu dużej wysokości i ustępują samoistnie w ciągu 1-3 dni pod warunkiem aklimatyzacji.

Diagnostyka opiera się na skali Lake Louise, uwzględniającej nasilenie objawów. Leczenie obejmuje przerwanie wspinaczki, zejście na niższą wysokość, tlenoterapię oraz farmakoterapię (acetazolamid, deksametazon). Profilaktyka polega na powolnym zdobywaniu wysokości (nie więcej niż 300-500 m dziennie powyżej 3000 m n.p.m.) oraz stosowaniu acetazolamidu.

Nieleczona ostra choroba wysokogórska może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak wysokogórski obrzęk płuc (HAPE) lub wysokogórski obrzęk mózgu (HACE), które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej ewakuacji na niższą wysokość.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl