dieta niskobłonnikowa
Dieta niskobłonnikowa to specjalistyczny model żywieniowy, który zakłada znaczne ograniczenie spożycia błonnika pokarmowego. Jest stosowana głównie w przypadku zaostrzeń chorób zapalnych jelit, zespołu jelita drażliwego z biegunką, po zabiegach operacyjnych w obrębie przewodu pokarmowego oraz w przygotowaniu do badań endoskopowych.
W diecie niskobłonnikowej eliminuje się produkty bogate w błonnik, takie jak pełnoziarniste pieczywo, surowe warzywa i owoce, zwłaszcza te z grubymi skórkami i pestkami, rośliny strączkowe, otręby oraz orzechy i nasiona. Zaleca się natomiast produkty wysoko przetworzone: białe pieczywo, drobne makarony, ryż biały, gotowane i przecierane warzywa oraz owoce bez skórek.
Istotnym elementem diety jest odpowiednia obróbka termiczna produktów – preferowane jest gotowanie, duszenie bez obsmażania oraz przygotowywanie potraw o konsystencji papkowatej, co zmniejsza drażnienie mechaniczne śluzówki przewodu pokarmowego. Dieta niskobłonnikowa powinna być stosowana czasowo pod nadzorem lekarza lub dietetyka, ponieważ długotrwałe ograniczenie błonnika może prowadzić do zaburzeń mikrobioty jelitowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie divertikul – Leczenie
Zapalenie divertikul jelita grubego to stan zapalny małych uwypukleń ściany okrężnicy, którego leczenie zależy od nasilenia objawów, obecności powikłań oraz stanu ogólnego pacjenta. W przypadku niepowikłanego zapalenia zaleca się leczenie ambulatoryjne z zastosowaniem odpoczynku, diety płynnej przez 2-3 dni, a następnie stopniowego rozszerzania diety do wysokobłonnikowej (20-35 g błonnika/dzień). Antybiotykoterapia nie jest rutynowo wskazana, a jej stosowanie jest selektywne, zalecane u pacjentów z obniżoną odpornością, objawami systemowymi lub powikłaniami. Standardowe schematy antybiotykowe obejmują ciprofloksacynę 500 mg co 12 h i metronidazol 500 mg co 8 h przez 7-10 dni, trimetoprim/sulfametoksazol 1DS 2x/dz. i metronidazol 500 mg 2x/dz. przez 4-7 dni lub amoksycylinę z kwasem klawulanowym 875/125 mg 2x/dz. przez 4-7 dni.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk, antybiotykoterapia, antybiotykoterapia dożylna, ciprofloksacyna, dieta niskobłonnikowa, dieta wysokobłonnikowa, hioscyjamina, kolektomia, kolonoskopia, lek przeciwbólowy, lek rozkurczowy, leukocytoza, mesalazyna, metronidazol, niedrożność, niepowikłane zapalenie divertikul, nowotwór jelita grubego, operacja laparoskopowa, perforacja, powikłane zapalenie divertikul, probiotyk, przetoka, przetoka jelitowa, rifaksymina, ropień, stan ogólny pacjenta, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie divertikul - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Epidemiologia
Zapalenie wyrostka robaczkowego (appendicitis) jest jedną z najczęstszych przyczyn ostrego bólu brzucha i wskazań do pilnej interwencji chirurgicznej, z globalną zapadalnością wynoszącą około 229,9 przypadków na 100 000 osób w 2019 roku, co stanowi wzrost o 20,5% względem 1990 roku. Najwyższa zapadalność obserwowana jest w grupie wiekowej 10-19 lat (23,3/10 000 osób rocznie), ze średnim wiekiem diagnozy 28 lat i przewagą mężczyzn (współczynnik 1,4:1). Całożyciowe ryzyko zachorowania wynosi 7-8,6% w krajach zachodnich, a ryzyko wykonania appendektomii jest wyższe (12,0% u mężczyzn, 23,1% u kobiet), co wskazuje na znaczący odsetek operacji profilaktycznych lub fałszywie dodatnich diagnoz. Epidemiologia różni się geograficznie – najwyższe wskaźniki notuje się w regionach Andyjskiej Ameryki Łacińskiej, Azji Wysokodochodowej i Ameryce Łacińskiej Środkowej, a najniższe w Oceanii i Afryce Subsaharyjskiej. Wskaźniki perforacji wyrostka wahają się od 16% do 40%, z najwyższą częstością u dzieci (50-85%) i osób powyżej 50 roku życia, co wiąże się z opóźnioną diagnozą i nietypową prezentacją kliniczną. Śmiertelność globalna wynosi około 2,3%, ale jest wyższa u pacjentów z chorobami współistniejącymi i powikłaniami, takimi jak sepsa czy uogólnione zapalenie otrzewnej.
appendektomia, Bacteroides fragilis, błonnik pokarmowy, cukrzyca, DALY, dieta niskobłonnikowa, dyslipidemia, Escherichia coli, infekcja żołądkowo-jelitowa, kamień kałowy, mikrobiom jelitowy, nadciśnienie tętnicze, niedrożność wyrostka robaczkowego, niepowikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, ostre uszkodzenie nerek, ostry ból brzucha, Peptostreptococcus, perforowane zapalenie wyrostka robaczkowego, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, przewlekła choroba nerek, przewlekła choroba płuc, Pseudomonas, sepsa, Streptococcus milleri, uogólnione zapalenie otrzewnej, YLD, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie clostridioides difficile (c. diff) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenie Clostridioides difficile (C. diff) jest wywoływane przez Gram-dodatnią, beztlenową pałeczkę produkującą toksyny A i B, które odpowiadają za objawy kliniczne, od łagodnej biegunki po ciężkie zapalenie okrężnicy. Główne czynniki ryzyka to stosowanie antybiotyków (szczególnie klindamycyny, cefalosporyn, karbapenemów i fluorochinolonów), wiek >65 lat, hospitalizacja, choroby współistniejące oraz osłabienie układu odpornościowego. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu toksyn w kale oraz ocenie parametrów zapalnych, takich jak leukocytoza >15 000/µl i kreatynina >1,5 mg/dl. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 2-3 dni i obejmują wodnistą biegunkę (≥3 luźne stolce/dobę), ból brzucha, gorączkę, a w ciężkich przypadkach nawet do 15 wypróżnień na dobę, obecność krwi w stolcu, odwodnienie i powikłania takie jak rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy czy toksyczne rozdęcie okrężnicy.
antybiotykoterapia, badanie endoskopowe, bezlotoksumab, biegunka poantybiotykowa, Clostridioides difficile, dieta niskobłonnikowa, fidaksomycyna, ileostomia, inhibitor pompy protonowej, leukocytoza, metronidazol, mikroflora jelitowa, nawodnienie dożylne, niedrożność jelita, nieswoiste zapalenie jelit, odleżyna, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pałeczka beztlenowa, parametry zapalne, perforacja okrężnicy, piorunujące zapalenie okrężnicy, przeszczep mikrobioty kałowej, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sepsa, śluz w stolcu, środek dezynfekujący, środki ochrony osobistej, subtotalna kolektomia, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna A, toksyna B, toksyna C. difficile, tomografia komputerowa, wankomycyna, wodnista biegunka, wodobrzusze, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie stawów