obliteracyjne zapalenie tętnic
Obliteracyjne zapalenie tętnic, znane również jako choroba Buergera, jest rzadkim schorzeniem naczyniowym, które charakteryzuje się zapaleniem i zakrzepicą średnich i małych tętnic oraz żył, głównie w kończynach. Choroba ta prowadzi do stopniowego zamykania się światła naczyń, powodując niedokrwienie tkanek.
Etiologia schorzenia nie jest w pełni poznana, ale istnieje silny związek z paleniem tytoniu – ponad 95% pacjentów to aktywni palacze. Choroba występuje najczęściej u młodych mężczyzn przed 45. rokiem życia, choć w ostatnich latach obserwuje się wzrost zachorowań wśród kobiet.
Objawy kliniczne obejmują chromanie przestankowe, ból spoczynkowy, zjawisko Raynauda, owrzodzenia i martwicę tkanek, szczególnie palców stóp i rąk. Charakterystyczne dla choroby Buergera jest symetryczne zajęcie obu kończyn oraz przemienne występowanie okresów zaostrzeń i remisji.
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (angiografia, USG Doppler) oraz wykluczeniu innych przyczyn niedokrwienia. W badaniu histopatologicznym stwierdza się zakrzepicę z naciekiem komórek zapalnych, zachowaniem wewnętrznej błony elastycznej oraz brak zmian miażdżycowych.
Podstawą leczenia jest całkowite zaprzestanie palenia tytoniu, które może zatrzymać postęp choroby. Farmakoterapia obejmuje leki przeciwzakrzepowe, wazodylatacyjne i przeciwbólowe. W zaawansowanych przypadkach rozważa się sympatektomię lub amputację niedokrwionych fragmentów kończyn. Rokowanie jest ściśle związane z zaprzestaniem palenia – kontynuacja nałogu prowadzi do progresji choroby i zwiększonego ryzyka amputacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka pochwy – Patofizjologia i mechanizm
Przetoka pochwy stanowi patologiczne połączenie między ścianą pochwy a sąsiednimi narządami, najczęściej pęcherzem moczowym, cewką moczową, moczowodami lub odbytnicą. Patogeneza opiera się na uszkodzeniu tkanek prowadzącym do ich niedokrwienia, martwicy i powstania kanału przetoki, co skutkuje niekontrolowanym przepływem moczu, gazów lub kału przez pochwę. Mechanizmy powstawania przetok różnią się w zależności od etiologii, obejmując przedłużony poród (ucisk tkanek przez główkę płodu przez 3-5 dni), urazy operacyjne (np. histerektomia, cięcie cesarskie), radioterapię (obliteracyjne zapalenie tętnic), choroby zapalne jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna) oraz nowotwory miednicy. Czynniki ryzyka to m.in. palenie tytoniu, cukrzyca, otyłość, wcześniejsza radioterapia, niedożywienie i choroby układowe. Przetoki pęcherzowo-pochwowe i odbytniczo-pochwowe charakteryzują się specyficznymi cechami histopatologicznymi i klinicznymi, a ich lokalizacja i rozległość wpływają na rokowanie i wybór metody leczenia.
angiogeneza, cewka moczowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstomocz, jelito cienkie, martwica tkanki, mikroangiopatia, moczowód, niedokrwienie tkankowe, nietrzymanie moczu, obliteracyjne zapalenie tętnic, odbytnica, pęcherz moczowy, proces zapalny, przeszczep tkankowy, przetoka moczowodowo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka pęcherzowo-pochwowa, przetoka pochwowa, przetoka pochwy, rezonans magnetyczny, ropień okołoodbytniczy, tomografia komputerowa, układ moczowy, układ pokarmowy, upośledzenie przepływu krwi, włóknienie tkanki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków, zwieracz odbytu