nadmiar żelaza

Nadmiar żelaza w organizmie, nazywany również hemochromatozą, to stan patologiczny charakteryzujący się zwiększonym wchłanianiem żelaza z przewodu pokarmowego i jego gromadzeniem w tkankach i narządach. Może mieć charakter pierwotny (genetyczny) lub wtórny (nabyty).

Hemochromatoza pierwotna jest dziedziczona autosomalnie recesywnie i wiąże się najczęściej z mutacją genu HFE. Hemochromatoza wtórna może być następstwem częstych transfuzji krwi, przewlekłych chorób wątroby, nadmiernej suplementacji żelaza lub niektórych chorób hematologicznych.

Nagromadzenie żelaza prowadzi do uszkodzenia komórek i dysfunkcji narządów, szczególnie wątroby, trzustki, serca i przysadki. Kliniczne objawy obejmują zmęczenie, bóle stawów, zaburzenia endokrynologiczne, przebarwienia skóry, marskość wątroby, niewydolność serca i cukrzycę.

Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone stężenie ferrytyny, wysycenie transferyny), badaniach genetycznych oraz biopsji wątroby. Leczenie polega głównie na regularnych upustach krwi (flebotomii), które zmniejszają całkowite zapasy żelaza w organizmie. W ciężkich przypadkach stosuje się chelatację żelaza.

Wczesne rozpoznanie i leczenie nadmiaru żelaza może zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom narządów i znacząco poprawić rokowanie pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ferinject 50 mg Fe3+/ml

Produkt leczniczy Ferinject, zawierający karboksymaltozę żelazową, przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które potwierdziły jego korzystny profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych efektów niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. W testach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności. W zakresie wpływu na reprodukcję i rozwój płodu, żelazo z Ferinject przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielane z mlekiem w ograniczonych ilościach, a badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samców i samic oraz jedynie niewielkie zmiany kostne u płodów przy nadmiernym obciążeniu żelazem.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie rakotwórcze, działanie uczulające, genotoksyczność, karboksymaltozy żelazowa, nadmiar żelaza, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, płodność, podanie dożylne, potencjał alergizujący, potencjał mutagenny, reaktywność krzyżowa, rozwój zarodkowy, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, tolerancja miejscowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon chorób i schorzeń
Szkorbut – Etiologia i przyczyny

Szkorbut jest chorobą wynikającą z istotnego niedoboru witaminy C (kwasu askorbinowego), której zapasy w organizmie mogą wyczerpać się po 1-3 miesiącach braku odpowiedniej podaży. Witamina C jest niezbędna do syntezy kolagenu, kluczowego białka tkanki łącznej, a jej deficyt prowadzi do zaburzeń strukturalnych skóry, naczyń krwionośnych, kości i innych tkanek. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle po 4-12 tygodniach niedoboru i obejmują m.in. osłabienie, krwawienia, anemię wynikającą z upośledzonego wchłaniania żelaza oraz zaburzenia gojenia ran. Czynniki ryzyka to m.in. diety ubogie w świeże owoce i warzywa, choroby przewodu pokarmowego (np. choroba Leśniowskiego-Crohna), uzależnienia, palenie tytoniu (obniżające poziom witaminy C o 33%), dializy, stany zapalne, ciąża, laktacja oraz stany zwiększonego zapotrzebowania metabolicznego. Warto podkreślić, że witamina C ulega degradacji podczas obróbki termicznej, co może dodatkowo obniżać jej dostępność w diecie.
anemia, anemia sierpowata, ARFID, choroba Leśniowskiego-Crohna, dializa, dieta ketogeniczna, glikokortykosteroid, gnilec, inhibitor pompy protonowej, jelito cienkie, metabolizm lipidów, naczynie krwionośne, nadczynność tarczycy, nadmiar żelaza, niedobór witaminy C, niedożywienie, stan zapalny, synteza kolagenu, szkorbut, talasemia, tkanka łączna, wchłanianie żelaza, witamina C, wolne rodniki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół jelita drażliwego
Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Właściwości farmakokinetyczne

Deferazyroks wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność w leczeniu nadmiaru żelaza. Po podaniu doustnym w formie tabletek powlekanych (360 mg) biodostępność jest o 36% wyższa niż w przypadku tabletek do sporządzania zawiesiny (500 mg), przy czym AUC jest równoważne. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wzrasta o 30% (90% CI: 20,3%-40,0%), jednak bez klinicznie istotnych konsekwencji. Tmax wynosi od 1,5 do 4 godzin. Pokarm wpływa na wchłanianie: niskotłuszczowy posiłek obniża AUC i Cmax odpowiednio o 11% i 16%, a wysokotłuszczowy zwiększa je o 18% i 29%. Zaleca się przyjmowanie tabletek powlekanych na czczo lub z lekkim posiłkiem, aby uniknąć sumowania efektów zwiększających Cmax. Deferazyroks wiąże się w 99% z albuminą surowicy, ma objętość dystrybucji około 14 litrów i jest metabolizowany głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A1 i UGT1A3), z minimalnym udziałem cytochromu P450 (ok. 8%).
albumina surowicy, aminotransferaza wątrobowa, AUC, BCRP, biodostępność, cytochrom P450, deferazyroks, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksymocznik, klirens, kolestyramina, krążenie jelitowo-wątrobowe, MRP2, nadmiar żelaza, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, UGT1A1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Totylem 60 mg + 0,4 mg

Lek Totylem w formie tabletek powlekanych zawiera 60 mg żelaza (w postaci hydratu glukonianu żelaza(II)) oraz 0,4 mg kwasu foliowego (w postaci hydratu kwasu foliowego). Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym 158 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Nie należy stosować Totylemu w stanach związanych z nadmiarem żelaza, takich jak hemosyderoza i hemochromatoza, ani w niedokrwistościach z prawidłowym lub podwyższonym stężeniem żelaza, np. talasemia, niedokrwistość oporna na leczenie czy aplastyczna. Suplementacja żelaza w tych przypadkach może pogłębić powikłania narządowe i nasilić objawy przeładowania żelazem.
ferrytyna, glukonian żelaza, hemochromatoza, hemosyderoza, hemosyderyna, komórkowość szpiku kostnego, kwas foliowy, nadmiar żelaza, nadwrażliwość, niedobór witaminy B12, niedobór żelaza, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość mikrocytarna, niedokrwistość oporna, nietolerancja galaktozy, pancytopenia, rozpad erytrocytów, rozpad krwinek czerwonych, synteza hemoglobiny, talasemia, transferyna, transfuzja krwi, zdolność wiązania żelaza, zespół złego wchłaniania
Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Objawy

Hemochromatoza to choroba spichrzania żelaza charakteryzująca się nadmiernym wchłanianiem i akumulacją żelaza w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co prowadzi do ich uszkodzeń. Objawy rozwijają się powoli i są niespecyficzne, z przewlekłym zmęczeniem (74% pacjentów), bólami stawów (44%), zaburzeniami seksualnymi (impotencja u 45% mężczyzn) oraz zmianami skórnymi jako wczesnymi manifestacjami. Wątroba u ponad 95% pacjentów wykazuje hepatomegalię, a u 35-75% nieprawidłową funkcję, z ryzykiem marskości i raka wątrobowokomórkowego sięgającym 30%. Kardiomiopatia, arytmie i niewydolność serca są powikłaniami sercowymi, a odkładanie żelaza w trzustce prowadzi do cukrzycy. Diagnostyka opiera się na podwyższonej ferrytynie i wysyceniu transferryny, a potwierdzenie genetyczne dotyczy mutacji genu HFE.
artropatia, cukrzyca, ferrytyna w surowicy, funkcja wątroby, hemochromatoza, hemochromatoza młodzieńcza, hiperpigmentacja skóry, hipogonadyzm, impotencja, kardiomiopatia, kardiomiopatia restrykcyjna, kołatanie serca, marskość wątroby, mgła mózgowa, mutacja genu HFE, nadmiar żelaza, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, powiększenie wątroby, przeciążenie żelazem, przewlekłe zmęczenie, rak wątrobowokomórkowy, włóknienie wątroby, wodobrzusze, wysycenie transferryny, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, żelazna pięść, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ascofer (co odpowiada 23,2 mg jonów żelaza (II)) 200 mg

Produkt leczniczy Ascofer, zawierający 200 mg żelaza(II) glukonianu uwodnionego, co odpowiada 23,2 mg jonów żelaza(II), nie był poddany formalnym badaniom przedklinicznym bezpieczeństwa. Jednak dane dotyczące samej substancji czynnej wskazują na stosunkowo niski potencjał toksyczności w porównaniu do innych soli żelaza. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych wartości LD50 dla żelaza glukonianu po podaniu doustnym wyniosły odpowiednio: 4500 mg/kg u szczurów, 3700 mg/kg u myszy oraz 3500 mg/kg u królików, co potwierdza relatywnie niską toksyczność ostrą tej formy żelaza.
błona śluzowa, ciśnienie tętnicze, dawka śmiertelna LD50, działanie toksyczne, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, hipoglikemia, histamina, jon żelaza, marker toksyczności, mediator zapalny, naczynia krwionośne, nadmiar żelaza, niedociśnienie, ostre zatrucie, przebarwienie tkanki, serotonina, sól żelaza, toksyczność żelaza, uszkodzenie wątroby, zaburzenie pracy serca, zator naczyniowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tardyferon 80 mg

Lek Tardyferon zawiera 80 mg jonów żelaza(II) w postaci żelaza(II) siarczanu wysuszonego i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Nie powinien być stosowany u osób z nadmiernym zasobem żelaza, w tym z hemochromatozą, niedokrwistością syderoblastyczną oraz po powtarzanych transfuzjach krwi (każda jednostka krwi zawiera około 250 mg żelaza). Ponadto, preparat jest niewskazany w niedokrwistościach innych niż z niedoboru żelaza, takich jak talasemia, niedokrwistość oporna na leczenie czy niedokrwistość wynikająca z niewydolności szpiku kostnego, gdyż podanie żelaza w tych stanach nie poprawia parametrów morfologii krwi i może prowadzić do toksyczności. Przeciwwskazaniem są także zaburzenia metabolizmu żelaza, które mogą skutkować nieprawidłową dystrybucją i zwiększonym ryzykiem toksyczności.
Przed rozpoczęciem terapii Tardyferonem konieczne jest potwierdzenie niedokrwistości z niedoboru żelaza za pomocą badań laboratoryjnych, takich jak poziom hemoglobiny, MCV, ferrytyna, wysycenie transferyny oraz rozpuszczalny receptor transferyny. U dorosłych, zwłaszcza mężczyzn i kobiet po menopauzie, niedobór żelaza może wskazywać na poważne schorzenia, np. przewlekłe krwawienie z przewodu pokarmowego, dlatego niezbędna jest diagnostyka przyczyny niedoboru przed podaniem preparatu. W przypadku aktywnych chorób zapalnych jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) doustne preparaty żelaza mogą nasilać objawy, co wymaga rozważenia alternatywnych form podawania, np. pozajelitowych. Stosowanie Tardyferonu bez odpowiedniej diagnostyki lub w obecności przeciwwskazań może prowadzić do poważnych powikłań i pogorszenia stanu klinicznego pacjenta.
choroba Leśniowskiego-Crohna, erytroblast, hemochromatoza, hemoglobina, łańcuch globinowy, morfologia krwi, nadmiar żelaza, niedokrwistość oporna na leczenie, niedokrwistość syderoblastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność szpiku kostnego, reakcja anafilaktyczna, receptor transferyny, siarczan żelaza, synteza hemoglobiny, synteza hemu, talasemia, transfuzja krwi, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wysycenie transferyny, zaburzenie metabolizmu żelaza
Leksykon leków
Przedawkowanie – Liv 52 –

Preparat Liv.52 w formie tabletek zawiera mieszankę ekstraktów roślinnych (m.in. Capparis spinosae cortex, Cichorii intybus semen, Terminaliae arjunae cortex) oraz Mandur Bhasma z zawartością żelaza (Fe+2 i Fe+3) w dawce 3 mg na tabletkę. Do tej pory nie odnotowano udokumentowanych przypadków przedawkowania tego produktu, co uniemożliwia precyzyjne określenie potencjalnych objawów toksycznych. Brak jest również specyficznych zaleceń dotyczących maksymalnej dawki oraz postępowania w przypadku podejrzenia przedawkowania.
achillea millefolium, Capparis spinosa, cassia occidentalis, Cichorium intybus, działanie niepożądane, ekstrakt roślinny, jony żelaza, leczenie objawowe, Mandur Bhasma, monitorowanie parametrów życiowych, nadmiar żelaza, produkt leczniczy, przedawkowanie preparatu, Solanum nigrum, Tamarix gallica, Terminalia arjuna, żelazo
Leksykon substancji czynnych
Karboksymaltoza żelazowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Karboksymaltoza żelazowa, substancja czynna preparatu Ferinject, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeregiem badań przedklinicznych. Nie stwierdzono istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych ani immunotokycznych. Substancja przenika przez barierę łożyskową oraz jest wydzielana do mleka w ograniczonych ilościach, co ma znaczenie przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, choć u królików z nadmiarem żelaza zaobserwowano niewielkie zmiany patologiczne w układzie kostnym płodów. Nie przeprowadzono jednak długoterminowych badań oceniających potencjalne działanie rakotwórcze.
badanie przedkliniczne, bariera biologiczna, bariera łożyskowa, działanie immunotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie uczulające, Ferinject, genotoksyczność, karboksymaltoza żelazowa, nadmiar żelaza, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sorbifer Durules 100 mg Fe(II) + 60 mg

Lek Sorbifer Durules, zawierający 100 mg żelaza(II) w postaci siarczanu żelaza(II) oraz 60 mg kwasu askorbinowego w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań. Należą do nich nadwrażliwość na składniki preparatu, zwężenia przełyku lub inne zaburzenia pasażu przewodu pokarmowego, stany nadmiernego nagromadzenia żelaza (hemochromatoza, hemosyderoza), niedokrwistości niezwiązane z niedoborem żelaza oraz wielokrotne transfuzje krwi. Nieprzestrzeganie tych przeciwwskazań może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak reakcje alergiczne, mechaniczne uszkodzenia przewodu pokarmowego, uszkodzenia wielonarządowe w wyniku przeładowania żelazem czy brak efektu terapeutycznego z jednoczesnym ryzykiem toksyczności żelaza.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, hemochromatoza, hemosyderoza, hemosyderoza potransfuzyjna, kwas askorbowy, nadmiar żelaza, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość syderoblastyczna, podrażnienie błony śluzowej, reakcja nadwrażliwości, siarczan żelaza, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, transfuzja krwi, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wywiad alergologiczny, zwężenie przełyku
Leksykon substancji czynnych
Mandur Bhasma – Przedawkowanie

Mandur Bhasma, będący składnikiem preparatu Liv.52 w dawce 33 mg na tabletkę, zawiera żelazo w formach Fe+2 i Fe+3 w ilości 3 mg. Substancja ta, stosowana w medycynie ajurwedyjskiej jako komponent hepatoprotekcyjny, nie wykazuje udokumentowanych przypadków przedawkowania w kontekście klinicznym stosowania Liv.52. Dokumentacja produktu nie opisuje specyficznych objawów toksyczności ani nie zawiera szczegółowych wytycznych dotyczących postępowania w przypadku podejrzenia nadmiernego spożycia Mandur Bhasma.
działanie hepatoprotekcyjne, funkcja wątroby, gospodarka żelazowa, jon żelaza, leczenie zatruć, Mandur Bhasma, medycyna ajurwedyjska, nadmiar żelaza, postępowanie objawowe, preparat Liv.52, przedawkowanie substancji, żelazo, związek żelaza
Leksykon leków
Przedawkowanie – Monover 100 mg Fe3+/ml

Przedawkowanie preparatu Monover 100 mg/ml, zawierającego derizomaltozę żelazową, wiąże się z ryzykiem akumulacji żelaza w organizmie, mimo stosunkowo niskiej toksyczności substancji czynnej. Głównym zagrożeniem jest rozwój hemosyderozy, czyli patologicznego gromadzenia żelaza w tkankach takich jak wątroba, trzustka i serce, co może prowadzić do ich uszkodzenia. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu stężenia ferrytyny w surowicy krwi, które jest kluczowym markerem nadmiernego magazynowania żelaza. W przypadku potwierdzenia przedawkowania i objawów klinicznych wskazujących na akumulację żelaza, konieczne jest wdrożenie terapii chelatującej, mającej na celu usunięcie nadmiaru żelaza z organizmu.
akumulacja żelaza, badanie endokrynologiczne, biopsja tkanki, chelator żelaza, derizomaltoza żelazowa, ferrytyna, funkcja wątroby, gospodarka żelazowa, hemosyderoza, hemosyderyna, nadmiar żelaza, przedawkowanie leku, stres oksydacyjny, substancja chelatująca
Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Hemochromatoza to genetyczne zaburzenie prowadzące do nadmiernego wchłaniania żelaza i jego akumulacji w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym marskością wątroby, kardiomiopatią, arytmiami oraz cukrzycą. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu ferrytyny i saturacji transferyny (TSAT), gdzie ferrytyna powyżej 1000 μg/L wskazuje na konieczność biopsji wątroby z uwagi na ryzyko marskości. Leczenie polega głównie na flebotomii terapeutycznej, polegającej na regularnym usuwaniu 450-500 ml krwi (około 220-250 mg żelaza) w celu obniżenia poziomu ferrytyny poniżej 50 μg/L i TSAT poniżej 50%. W przypadkach przeciwwskazań do flebotomii stosuje się terapię chelatacyjną. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania uszkodzeniom narządów i poprawy rokowania.
arytmia, badanie krwi, biopsja wątroby, ból stawów, chelatacja, choroba wątroby, cukrzyca, flebotomia, flebotomia terapeutyczna, funkcja narządów, hematokryt, hemochromatoza, hemoglobina, insulinoterapia, kardiomiopatia, marskość wątroby, nadmiar żelaza, nieregularny rytm serca, poziom ferrytyny, rak wątroby, saturacja transferyny, suplement żelaza, technika aseptyczna, terapia chelatacyjna, test genetyczny, tomografia komputerowa, upust krwi, USG jamy brzusznej, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie genetyczne, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zwłóknienie wątroby
Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Deferazyroks, stosowany w lekach takich jak Deferasirox MSN i Exferana, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, szczególnie u organizmów z nadmiarem żelaza, które są docelową populacją terapeutyczną. Badania toksyczności wykazały toksyczne działanie na nerki oraz zmętnienie soczewki (zaćma) u zwierząt dorosłych i młodych, co wymaga monitorowania podczas terapii. Genotoksyczność in vitro była negatywna (test Amesa, test aberracji chromosomalnych), natomiast in vivo obserwowano tworzenie mikrojąder w szpiku kostnym szczurów bez obciążenia żelazem przy śmiertelnych dawkach, efekt nieobecny u zwierząt z nadmiarem żelaza. Badania rakotwórczości na szczurach (2 lata) i transgenicznych myszach p53+/- (6 miesięcy) nie wykazały działania kancerogennego, co wskazuje na niskie ryzyko nowotworzenia.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, deferazyroks, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogeneza, mikrojądra szpiku kostnego, nadmiar żelaza, obciążenie żelazem, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, profil toksyczności, rakotwórczość, test Amesa, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, wada rozwojowa, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ascofer (co odpowiada 23,2 mg jonów żelaza (II)) 200 mg

Przedawkowanie preparatu Ascofer, zawierającego 23,2 mg jonów żelaza(II) w postaci żelaza(II) glukonianu uwodnionego (200 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie u dzieci. Ostre zatrucie żelazem objawia się gwałtownymi wymiotami (często o czarnym zabarwieniu), biegunką z zielonkawym lub smolistym stolcem, silnymi bólami żołądka, sennością, bladością oraz sinicą. Objawy te wynikają z toksycznego działania nadmiaru żelaza na błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz zaburzeń metabolicznych i hemodynamicznych. Reakcje opóźnione, takie jak wstrząs i krwawienia z przewodu pokarmowego, mogą pojawić się nawet po 24 godzinach od ustąpienia pierwotnych symptomów, co wymaga długotrwałej obserwacji pacjenta.
Ascofer, deferoksamina, farmakoterapia, glukonian żelaza, gospodarka płynowa, hemosyderoza, interwencja medyczna, jon żelaza, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica, nadmiar żelaza, niedobór żelaza, obraz kliniczny, odtrutka, ostre zatrucie, ostre zatrucie żelazem, parametr hematologiczny, płukanie żołądka, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podrażnienie śluzówki żołądka, postępowanie terapeutyczne, preparat żelaza, przewlekłe przedawkowanie, przewód pokarmowy, równowaga kwasowo-zasadowa, utlenowanie tkanek, wskaźnik hematologiczny, wstrząs, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie ogólnoustrojowe, zatrucie żelazem
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tardysol Baby 20 mg/ml

Lek Tardysol Baby w postaci roztworu doustnego o stężeniu 20 mg/ml żelaza w formie siarczanu siedmiowodnego jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak sorbitol (360 mg/ml) i glikol propylenowy (12 mg/ml). Ponadto, preparat nie powinien być stosowany w stanach klinicznych związanych z nadmiarem żelaza, w tym w niedokrwistości normocytowej, hipersyderemicznej, talasemii, niedokrwistości opornej na leczenie oraz niedokrwistości spowodowanej niedoborem szpiku kostnego, gdzie suplementacja żelazem może prowadzić do toksycznego nagromadzenia żelaza i pogorszenia stanu pacjenta.
funkcja szpiku kostnego, glikol propylenowy, gospodarka żelazowa, morfologia krwi z rozmazem, nadmiar żelaza, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór żelaza, niedokrwistość normocytowa, niedokrwistość oporna na leczenie, preparat żelaza, roztwór doustny, sorbitol, stężenie ferrytyny, stężenie żelaza w surowicy, substancja pomocnicza, talasemia, TIBC, żelazo siarczan siedmiowodny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deferasirox MSN 90 mg

Analiza danych nieklinicznych dotyczących bezpieczeństwa deferazyroksu wykazała brak istotnego zagrożenia dla człowieka, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach na zwierzętach. Główne działania toksyczne obejmowały nefrotoksyczność, prawdopodobnie związaną z usuwaniem żelaza u zwierząt bez obciążenia żelazem, oraz zmętnienie soczewki (zaćmę) obserwowane u dorosłych i młodych zwierząt. Badania genotoksyczności wykazały negatywne wyniki in vitro (test Amesa i aberracji chromosomalnych), natomiast in vivo stwierdzono powstawanie mikrojąder w szpiku kostnym szczurów bez obciążenia żelazem przy podaniu dawek śmiertelnych, efekt nieobecny u zwierząt z nadmiarem żelaza. Dwuletnie badanie na szczurach oraz sześciomiesięczne badanie na transgenicznych myszach p53+/- nie wykazały działania rakotwórczego deferazyroksu.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, dane niekliniczne, deferazyroks, działanie teratogenne, funkcja nerek, genotoksyczność, mikrojądra, nadmiar żelaza, obciążenie żelazem, szpik kostny, test Amesa, toksyczność nerkowa, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Interakcje leku – Tardysol 20 mg/ml

Produkt leczniczy Tardysol (20 mg/ml, roztwór doustny) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez chelatację jonów żelaza z innymi lekami, co prowadzi do zmniejszonego wchłaniania zarówno żelaza, jak i współstosowanych substancji. Szczególnie istotne są interakcje z bisfosfonianami, tetracyklinami, fluorochinolonami, hormonami tarczycy, inhibitorami integrazy (np. biktegrawir), lewodopą, metylodopą, penicylaminą, trientyną oraz cynkiem, gdzie zalecany odstęp czasowy między podaniem wynosi co najmniej 2 godziny. W przypadku biktegrawiru wchłanianie może zmniejszyć się o około 66% przy jednoczesnym podaniu z żelazem lub na pusty żołądek, dlatego zaleca się przyjmowanie biktegrawiru co najmniej 2 godziny przed żelazem lub razem z nim podczas posiłku. Podawanie żelaza w formie soli dożylnych jednocześnie z innymi lekami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko omdlenia lub wstrząsu spowodowanego szybkim uwolnieniem żelaza i wysyceniem transferyny.
adsorbent, biktegrawir, bisfosfonian, choroba wątroby, dolutegrawir, elwitegrawir, entakapon, fluorochinolon, hormon tarczycy, inhibitor integrazy, jon żelaza, kompleks chelatowy, kwas acetohydroksamowy, lek przeciwretrowirusowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewodopa, metylodopa, nadmiar żelaza, penicylamina, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, raltegrawir, suplementacja żelaza, tetracyklina, transferyna, trientyna, wchłanianie żelaza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ferrum Lek 50 mg Fe3+/5 ml

Lek Ferrum Lek w formie syropu zawiera 50 mg żelaza w 5 ml i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kompleks wodorotlenku żelaza (III) z polimaltozą lub substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (1000 mg/5 ml), sorbitol (2000 mg/5 ml), etanol (16,25 mg/5 ml), metylu i propylu parahydroksybenzoesan oraz glikol propylenowy (7,5 mg/5 ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także obecność nadmiernych zasobów żelaza w organizmie, jak w hemochromatozie i hemosyderozie, gdzie suplementacja może prowadzić do uszkodzenia narządów wewnętrznych. Ponadto lek nie powinien być stosowany w zaburzeniach wbudowywania żelaza w hemoglobinę, takich jak niedokrwistość spowodowana zatruciem ołowiem, niedokrwistość syderoblastyczna oraz talasemia, ze względu na brak korzyści terapeutycznych i ryzyko akumulacji żelaza.
całkowita zdolność wiązania żelaza, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, ferrytyna, hemochromatoza, hemosyderoza, kompleks wodorotlenku żelaza z polimaltozą, lewofloksacyna, metabolizm żelaza, morfologia krwi, nadmiar żelaza, nadwrażliwość, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość syderoblastyczna, nieswoista choroba zapalna jelit, reakcja nadwrażliwości, saturacja transferyny, schorzenie wątroby, substancja pomocnicza, talasemia, tetracyklina, zaburzenie wchłaniania żelaza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ferrum-Lek 50 mg Fe3+/ml

Ferrum Lek, roztwór do wstrzykiwań zawierający 50 mg jonów żelaza(III)/ml w formie kompleksu wodorotlenku żelaza(III) z dekstranem, jest wskazany do leczenia niedokrwistości z niedoboru żelaza. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu, w tym reakcje alergiczne na inne pozajelitowe preparaty żelaza. Lek nie powinien być stosowany w niedokrwistościach o innej etiologii (np. hemolitycznej), stanach przeładowania żelazem (hemochromatoza, hemosyderoza), zaburzeniach wbudowywania żelaza w hemoglobinę (np. niedokrwistość syderoachrestyczna, zatrucie ołowiem) oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami hemostazy, takimi jak hemofilia, ze względu na ryzyko krwiaków po iniekcji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest pierwszy trymestr ciąży.
atopia, funkcja wątroby, hemochromatoza, hemofilia, hemosyderoza, kompleks wodorotlenku żelaza z dekstranem, metabolizm żelaza, nadmiar żelaza, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór żelaza, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość syderoachrestyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niszczenie erytrocytów, ostra infekcja, pierwszy trymestr ciąży, proces zapalny, przeładowanie żelazem, zaburzenie hemostazy