translokacja genetyczna
Translokacja genetyczna to rodzaj aberracji chromosomowej, polegającej na przemieszczeniu fragmentu chromosomu w inne miejsce genomu. Może ona obejmować przeniesienie materiału genetycznego pomiędzy różnymi chromosomami (translokacja wzajemna) lub w obrębie tego samego chromosomu (translokacja wewnątrzchromosomowa).
Z klinicznego punktu widzenia translokacje mogą być zrównoważone (gdy nie dochodzi do utraty materiału genetycznego) lub niezrównoważone (gdy fragment chromosomu jest tracony lub powielany). Zrównoważone translokacje często nie powodują objawów u nosicieli, jednak mogą prowadzić do problemów z płodnością lub zwiększać ryzyko urodzenia dziecka z wadami genetycznymi.
Niektóre translokacje mają istotne znaczenie w patogenezie nowotworów. Przykładem jest translokacja t(9;22), znana jako chromosom Philadelphia, charakterystyczna dla przewlekłej białaczki szpikowej. Prowadzi ona do powstania genu fuzyjnego BCR-ABL1, kodującego białko o zwiększonej aktywności kinazy tyrozynowej, co przyczynia się do niekontrolowanej proliferacji komórek.
Diagnostyka translokacji obejmuje metody cytogenetyczne (kariotypowanie), fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) oraz techniki molekularne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS). Identyfikacja specyficznych translokacji ma kluczowe znaczenie w diagnostyce, prognozowaniu oraz wyborze terapii celowanej w wielu schorzeniach, szczególnie w onkologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka szpikowa – Etiologia i przyczyny
Przewlekła białaczka szpikowa (CML) jest nowotworem mieloproliferacyjnym charakteryzującym się obecnością chromosomu Filadelfia (Ph) u 90-95% pacjentów, powstałego w wyniku translokacji t(9;22)(q34;q11.2). Ta aberracja genetyczna prowadzi do powstania genu fuzyjnego BCR-ABL1, kodującego białko o konstytutywnie zwiększonej aktywności kinazy tyrozynowej, które stymuluje niekontrolowaną proliferację komórek mieloidalnych, hamuje apoptozę i zaburza różnicowanie komórek macierzystych szpiku. CML nie jest chorobą dziedziczną, a jej rozwój wiąże się z czynnikami ryzyka takimi jak ekspozycja na wysokie dawki promieniowania jonizującego, wiek (szczyt zachorowań między 40. a 60. rokiem życia) oraz płeć (częstsze występowanie u mężczyzn). W około 5-10% przypadków CML Ph-ujemnych obserwuje się inne mutacje genetyczne (np. SETBP1, ASXL1, NRAS/KRAS), co wiąże się z gorszym rokowaniem i ograniczoną skutecznością inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI).
aberracja chromosomowa, apoptoza, benzen, chromosom Filadelfia, gen BCR-ABL1, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa, komórki białaczkowe, komórki krwiotwórcze, komórki macierzyste szpiku, komórki mieloidalne, marker diagnostyczny, mutacja genetyczna, mutacje genów, nowotwór mieloproliferacyjny, proliferacja komórek, promieniowanie jonizujące, przewlekła białaczka szpikowa, radioterapia, remisja choroby, szpik kostny, terapia celowana, translokacja chromosomów, translokacja genetyczna, wtórny nowotwór - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka szpikowa – Patofizjologia i mechanizm
Przewlekła białaczka szpikowa (CML) jest mieloproliferacyjną chorobą nowotworową wywodzącą się z pluripotencjalnej komórki macierzystej hematopoetycznej, charakteryzującą się obecnością chromosomu Philadelphia (Ph) w 90-95% przypadków. Aberracja ta, wynikająca z translokacji t(9;22)(q34;q11.2), prowadzi do powstania fuzyjnego genu BCR-ABL1, kodującego onkoproteinę o konstytutywnej aktywności kinazy tyrozynowej (p210, p190 lub rzadziej p230). Białko BCR-ABL1 aktywuje kluczowe szlaki sygnałowe, takie jak JAK/STAT, PI3K/AKT/mTOR, RAS/MEK/ERK, MYC i RAF, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją granulocytów, zahamowaniem apoptozy, zmniejszoną adhezją do podścieliska szpiku oraz zaburzeniami naprawy DNA. Leukemiczne komórki macierzyste (LSC) z obecnością BCR-ABL1 wykazują oporność na inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI), co jest związane z ich stanem spoczynkowym, mikrośrodowiskiem szpiku oraz aktywacją szlaków niezależnych od BCR-ABL1, co utrudnia całkowite wyeliminowanie choroby i prowadzi do utrzymywania się minimalnej choroby resztkowej.
aberracja chromosomowa, apoptoza, choroba mieloproliferacyjna, chromosom Philadelphia, czynnik transkrypcyjny, egzosom, faza akceleracji CML, faza przewlekła CML, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fosforylacja, gen BCR-ABL1, gen supresorowy, granulocyty, hematopoetyczna komórka macierzysta, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa, komórka mezenchymalna, mechanizm epigenetyczny, metylacja DNA, mikrośrodowisko szpiku, minimalna choroba resztkowa, modyfikacja histonów, mutacja nabyta, mutacja punktowa, mutacja T315I, pluripotencjalna komórka macierzysta, ponatynib, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja łańcuchowa polimerazy, reaktywne formy tlenu, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnałowy, translokacja genetyczna, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bosutinib Zentiva 500 mg
Bosutinib Zentiva jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+). Lek dostępny jest w dawkach 100 mg, 400 mg oraz 500 mg w formie tabletek powlekanych, które różnią się kolorem i wymiarami (100 mg: żółte, 6×11 mm, oznaczenie „C18”; 400 mg: pomarańczowe, 9×17 mm, oznaczenie „C19”; 500 mg: różowe, 10×18 mm, oznaczenie „C20”). Bosutinib jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP). Ponadto, stosuje się go u pacjentów z CML Ph+ w fazie przewlekłej, akceleracji (AP) lub przełomu blastycznego (BP), którzy wcześniej byli leczeni inhibitorami TKI (imatynib, nilotynib, dazatynib), ale leczenie to było nieskuteczne, nieodpowiednie lub nietolerowane.
chromosom Philadelphia, faza akceleracji, faza przewlekła, faza przewlekła CML, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitory kinazy tyrozynowej, leczenie pierwszego rzutu, nietolerancja leku, oporność na leki, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, translokacja genetyczna