nosicielstwo nosogardłowe
Nosicielstwo nosogardłowe to stan, w którym osoba jest kolonizowana przez patogeny (najczęściej bakterie) w obszarze nosogardła, nie wykazując przy tym objawów klinicznych zakażenia. Jest to zjawisko o istotnym znaczeniu epidemiologicznym, gdyż nosiciele stanowią rezerwuar drobnoustrojów i mogą nieświadomie przyczyniać się do rozprzestrzeniania zakażeń w populacji.
Najczęstszymi patogenami związanymi z nosicielstwem nosogardłowym są: Streptococcus pneumoniae (pneumokok), Neisseria meningitidis (meningokok), Staphylococcus aureus, Haemophilus influenzae oraz paciorkowce grupy A. Nosicielstwo może być przejściowe, okresowe lub przewlekłe, a jego częstość występowania zależy od wielu czynników, w tym wieku (najwyższa u dzieci), warunków socjoekonomicznych, sezonu oraz obecności czynników ryzyka, jak przebycie infekcji wirusowej.
Diagnostyka nosicielstwa obejmuje wymazy z nosogardła z następową identyfikacją patogenu metodami hodowlanymi lub molekularnymi. W przypadku niektórych drobnoustrojów (np. meningokoków) stosuje się działania profilaktyczne, takie jak chemioprofilaktyka u osób z bliskiego kontaktu z pacjentem z inwazyjną chorobą meningokokową. Szczepienia ochronne przeciwko pneumokokom, meningokokom czy Haemophilus influenzae typu b mają również istotny wpływ na ograniczenie nosicielstwa nosogardłowego tych patogenów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie płuc – Epidemiologia
Zapalenie płuc stanowi istotny problem zdrowotny na świecie, dotykając około 450 milionów osób rocznie i powodując miliony zgonów, w tym 1,4 mln w 2010 roku oraz 3 mln w 2016 roku. W USA CAP występuje z częstością 10-12/1000 osób rocznie, generując około 4 mln przypadków i 600 000 hospitalizacji rocznie, z 80% pacjentów leczonych ambulatoryjnie i śmiertelnością <1% w tej grupie. Najczęstszym patogenem jest Streptococcus pneumoniae, odpowiedzialny za około 15% przypadków CAP, a jego częstość spada dzięki szczepieniom PCV, które zmniejszyły inwazyjną chorobę pneumokokową u dzieci poniżej 5 lat o 95%. Wysokie wskaźniki zapadalności i śmiertelności obserwuje się w krajach rozwijających się, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej i Afryce, gdzie CAP jest główną przyczyną zgonów dzieci poniżej 5 roku życia (ponad 700 000 rocznie). Czynniki ryzyka obejmują wiek podeszły, choroby współistniejące (np. POChP, cukrzyca, immunosupresja), niedożywienie, zanieczyszczenie powietrza oraz palenie tytoniu.
Chlamydia pneumoniae, choroba nerwowo-mięśniowa, choroba pneumokokowa, choroba zakaźna, elektroniczna dokumentacja medyczna, Haemophilus influenzae, inwazyjna choroba pneumokokowa, kortykosteroid, legionella, lek przeciwdrobnoustrojowy, mycoplasma pneumoniae, nosicielstwo nosogardłowe, pneumokok, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, Streptococcus pneumoniae, syncytialny wirus oddechowy, szczepionka PCV, szpitalne zapalenie płuc, upośledzenie odruchów dróg oddechowych, wirus układu oddechowego, zakażenie szpitalne, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie płuc, zapalenie płuc związane z respiratorem, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko pneumokokom – Zapobieganie i profilaktyka
Szczepionki przeciwko pneumokokom, obejmujące polisacharydowe (PPSV23) oraz skoniugowane (PCV13, PCV15, PCV20, PCV21), stanowią podstawę profilaktyki zakażeń wywołanych przez Streptococcus pneumoniae. Szczególnie zalecane są dla dzieci poniżej 5. roku życia (schemat: 2, 4, 6 miesięcy oraz dawka przypominająca w 12-15 miesiącu) oraz dla dorosłych ≥50 lat i osób z grup ryzyka (np. przewlekłe choroby, immunosupresja). Nowością jest 21-walentna szczepionka skoniugowana CAPVAXIVE (PCV21), obejmująca serotypy odpowiadające za 84% inwazyjnej choroby pneumokokowej u dorosłych ≥50 lat, w tym 8 unikalnych serotypów nieobecnych w innych szczepionkach. U dorosłych dostępne są schematy: pojedyncza dawka PCV20 lub PCV21, lub PCV15 z następczą dawką PPSV23 po ≥8 tygodniach (osoby z obniżoną odpornością) lub ≥1 roku (pozostali). Szczepienia wykazują wysoką skuteczność, redukując zachorowalność na inwazyjną chorobę pneumokokową o 50-95% oraz zmniejszając hospitalizacje z powodu zapalenia płuc i ostrego zapalenia ucha środkowego.
anafilaksja, asplenia, choroba nowotworowa, choroba pneumokokowa, działanie niepożądane, immunogenność, inwazyjna choroba pneumokokowa, nosicielstwo nosogardłowe, odporność zbiorowiskowa, oporność na antybiotyki, polisacharyd otoczkowy, pozaszpitalne zapalenie płuc, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, sepsa, serotyp pneumokoka, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szczepionka skoniugowana, toksoid błoniczy, zaburzenie odporności, zakażenie HIV, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zastępowanie serotypów, zdrowie publiczne