oparzenie
Oparzenie to uraz tkanki powstały wskutek działania wysokiej temperatury, substancji chemicznych, prądu elektrycznego, promieniowania lub tarcia. Skutkuje uszkodzeniem skóry i potencjalnie głębiej położonych tkanek, w zależności od stopnia oparzenia.
Klasyfikacja oparzeń obejmuje trzy stopnie: I stopień (powierzchowne) – zaczerwienienie i bolesność skóry; II stopień (częściowej grubości) – tworzenie pęcherzy i znaczny ból; III stopień (pełnej grubości) – zniszczenie wszystkich warstw skóry, często z uszkodzeniem tkanek podskórnych. Oparzenia IV stopnia, obejmujące uszkodzenia mięśni, ścięgien i kości, stanowią najcięższe przypadki.
Postępowanie w oparzeniach zależy od ich rozległości, głębokości oraz lokalizacji. Przy rozległych oparzeniach (powyżej 10% powierzchni ciała u dorosłych, 5% u dzieci) lub oparzeniach III stopnia konieczna jest hospitalizacja. Kluczowe jest także wdrożenie płynoterapii, kontrola bólu oraz profilaktyka przeciwtężcowa i antybiotykowa w wybranych przypadkach.
Długoterminowe leczenie oparzeń może obejmować zabiegi chirurgiczne, przeszczepy skóry oraz intensywną rehabilitację. Szczególnej uwagi wymagają oparzenia dróg oddechowych, twarzy, krocza, rąk i stóp oraz oparzenia okrężne, które mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nimbex
Nimbex (cisatrakurium) jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe, który powinien być stosowany wyłącznie przez anestezjologów lub pod ich bezpośrednim nadzorem, z zapewnieniem możliwości intubacji dotchawiczej i wentylacji kontrolowanej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadwrażliwością na inne środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, ze względu na wysoką częstość nadwrażliwości krzyżowej (>50%). U pacjentów z miastenią dawka początkowa nie powinna przekraczać 0,02 mg/kg masy ciała. Zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowe mogą modyfikować odpowiedź na lek, dlatego konieczne jest ich monitorowanie i korekta przed podaniem cisatrakurium. Lek nie był badany u noworodków poniżej 1 miesiąca życia oraz u pacjentów poddawanych hipotermii (25-28°C) podczas zabiegów kardiochirurgicznych, gdzie dawki mogą wymagać dostosowania. U pacjentów z oparzeniami czas działania może być skrócony, a dawki zwiększone.
anestezjolog, blokada zwojów nerwowych, bloker przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, cisatrakurium, drgawki, encefalopatia hipoksyczna, hipertermia złośliwa, hipotermia indukowana, intubacja dotchawicza, laudanozyna, miastenia, mocznica, nadwrażliwość krzyżowa, niedepolaryzujący środek zwiotczający, obrzęk mózgu, oparzenie, roztwór hipotoniczny, saturacja krwi tętniczej, uraz czaszki, wentylacja kontrolowana, wirusowe zapalenie mózgu, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie kwasowo-zasadowe, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego - Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Przeciwwskazania stosowania
Butylohydroksyanizol (E320) jest substancją pomocniczą stosowaną w plastrach leczniczych zawierających diklofenak, np. w preparacie Voltaren Forte, gdzie każdy plaster zawiera 2,90 mg E320. Stosowanie tych preparatów jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na E320, u dzieci i młodzieży poniżej 16. roku życia oraz w trzecim trymestrze ciąży. Ponadto, plastry z butylohydroksyanizolem nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, w tym w stanach takich jak wysiękowe zapalenie skóry, egzema, zmiany zakażone, oparzenia czy rany. Przeciwwskazania obejmują również pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, aktywną chorobą wrzodową oraz osoby, u których wystąpiły reakcje alergiczne na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ.
butylohydroksyanizol, czynna choroba wrzodowa, diklofenak, diklofenak sodowy, dysfagia, egzema, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oparzenie, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, plaster leczniczy, pokrzywka, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie ciągłości skóry, uszkodzona skóra, wysiękowe zapalenie skóry, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Owocnia pomarańczy – Przeciwwskazania stosowania
Owocnia pomarańczy (Citrus aurantium L. ssp. aurantium) jest składnikiem aktywnym w preparacie Melisana Klosterfrau Original, występującym w ilości 714 mg na 100 ml płynu. Preparat ten zawiera również etanol w stężeniu 66,8% V/V, co może stanowić dodatkowe przeciwwskazanie przy stosowaniu doustnym. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest nadwrażliwość na owocnię pomarańczy lub inne składniki preparatu, w tym substancje mogące wywoływać reakcje krzyżowe, takie jak cynamon czy balsam peruwiański. Stosowanie doustne jest przeciwwskazane u pacjentów z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy ze względu na drażniące działanie olejków eterycznych na błonę śluzową przewodu pokarmowego.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tracutil
Produkt leczniczy Tracutil, będący koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, zawiera istotne pierwiastki śladowe, takie jak żelazo (35 µmol/ampułkę, 2000 µg), cynk (50 µmol, 3300 µg), mangan (10 µmol, 550 µg), miedź (12 µmol, 760 µg), chrom (0,2 µmol, 10 µg), selen (0,3 µmol, 24 µg), molibden (0,1 µmol, 10 µg), jod (1,0 µmol, 127 µg) oraz fluor (30 µmol, 570 µg). W trakcie długotrwałego żywienia pozajelitowego konieczne jest monitorowanie stężenia manganu i ferrytyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub poddawanych transfuzjom, aby zapobiec toksycznej kumulacji tych pierwiastków. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z niewydolnością nerek, gdyż może dojść do ograniczonego wydalania selenu, fluoru, chromu, molibdenu i cynku, co zwiększa ryzyko przedawkowania.
dysfunkcja wątroby, ferrytyna, hiperkatabolizm, hipoglikemia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kumulacja w organizmie, mangan, nadczynność tarczycy, niedobór chromu, niewydolność nerek, oparzenie, pierwiastek śladowy, przedawkowanie, stężenie glukozy we krwi, suplementacja pierwiastków, tolerancja glukozy, transfuzja krwi, zaburzenie czynności wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Metoksyfluran – Wskazania do stosowania
Metoksyfluran, dostępny w Polsce pod nazwą handlową Penthrox, to lotna ciecz o stężeniu 99,9% substancji czynnej, stosowana w inhalacji parowej do doraźnego uśmierzania bólu o nasileniu umiarkowanym do silnego u pacjentów dorosłych przytomnych po urazach. Preparat zawiera 3 ml metoksyfluranu oraz 0,01% butylohydroksytoluen (E 321) jako substancję pomocniczą. Wskazania obejmują szybkie zniesienie bólu pourazowego w medycynie ratunkowej, przy złamaniach, zwichnięciach, oparzeniach oraz podczas bolesnych procedur medycznych. Zastosowanie metoksyfluranu jest szczególnie uzasadnione w warunkach przedszpitalnych i krótkotrwałej analgezji, gdy inne metody są niedostępne lub przeciwwskazane.
analgezja, ból nowotworowy, ból o nasileniu umiarkowanym do silnego, ból pourazowy, ból trzewny, butylohydroksytoluen, doraźne uśmierzanie bólu, dostęp dożylny, droga wziewna, działanie przeciwbólowe, gabinet zabiegowy, inhalacja parowa, medycyna ratunkowa, metoksyfluran, oparzenie, opioidowy lek przeciwbólowy, szpitalny oddział ratunkowy, uraz, uraz ostry, uraz tkanek miękkich, uraz układu mięśniowo-szkieletowego, właściwości przeciwbólowe, zespół ratownictwa medycznego, złamanie kości, zwichnięcie - Leksykon substancji czynnych
Benzoes – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające benzoesy, takie jak Homeoplasmine, w którym Benzoe TM występuje w stężeniu 0,1 g/100 g, wymagają ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych związanych z ich stosowaniem. Zaleca się, aby terapia nie przekraczała jednego tygodnia, gdyż długotrwałe stosowanie zwiększa ryzyko systemowego wchłaniania substancji czynnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność kwasu borowego w stężeniu 4,0 g/100 g, który w połączeniu z benzoesami może nasilać przenikanie przez uszkodzoną skórę lub błony śluzowe, co stanowi istotne zagrożenie, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe powierzchnie, otwarte rany, oparzenia oraz pod opatrunkiem okluzyjnym.
- Leksykon substancji czynnych
Olejek mięty polnej z obniżoną zawartością mentolu – Przeciwwskazania stosowania
Olejek mięty polnej z obniżoną zawartością mentolu (Menthae arvensis aetheroleum partim mentholi privum) jest składnikiem aktywnym preparatu Aromatol w stężeniu 0,24 g/100 g roztworu. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na olejek mięty polnej, inne olejki eteryczne zawarte w preparacie (lewomentol 1,72 g/100 g, olejek cytrynowy 0,57 g/100 g, olejek z kory cynamonowca cejlońskiego 0,24 g/100 g, olejek lawendowy 0,24 g/100 g, olejek cytronelowy 0,1 g/100 g, olejek goździkowy 0,1 g/100 g) oraz substancje pomocnicze. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą oskrzelową i innymi schorzeniami układu oddechowego charakteryzującymi się nadwrażliwością dróg oddechowych. Ze względu na wysoką zawartość etanolu (63–72% V/V) Aromatol nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u osób z uzależnieniem od alkoholu. Wewnętrzne stosowanie jest przeciwwskazane przy niedrożności dróg żółciowych, zapaleniu pęcherzyka żółciowego oraz ciężkich uszkodzeniach wątroby.
astma oskrzelowa, błona śluzowa, etanol, inhalacja parowa, kamica żółciowa, lewomentol, nadwrażliwość, nadwrażliwość dróg oddechowych, niedrożność dróg żółciowych, olejek cynamonowy, olejek cytronelowy, olejek cytrynowy, olejek goździkowy, olejek lawendowy, olejek mięty polnej, oparzenie, rana otwarta, uszkodzenie skóry, uszkodzenie wątroby, uzależnienie od alkoholu, wyprysk, wysypka skórna, zapalenie pęcherzyka żółciowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Albutein 50 g/l
Albutein 50 g/l to roztwór do infuzji zawierający 5% białka całkowitego, z czego minimum 95% stanowi albumina ludzka. Preparat wykazuje łagodne działanie hipoonkotyczne względem osocza i jest wskazany do uzupełniania oraz utrzymania objętości krwi krążącej w stanach hipowolemii, wstrząsu (septycznego, krwotocznego, anafilaktycznego), podczas zabiegów chirurgicznych oraz w resuscytacji płynowej po oparzeniach. Produkt jest dostępny w różnych objętościach (100 ml, 250 ml, 500 ml) o zawartości albuminy odpowiednio 5 g, 12,5 g i 25 g, co pozwala na indywidualne dostosowanie dawki do potrzeb klinicznych pacjenta. Albutein 50 g/l może być stosowany u pacjentów w każdym wieku, w tym u noworodków i niemowląt, z uwzględnieniem szczegółowych wskazówek dotyczących dzieci i młodzieży.
albumina ludzka, działanie hipoonkotyczne, hipotensja, hipowolemia, koloid, niedobór objętości krwi krążącej, objętość krwi krążącej, oliguria, oparzenie, płyn koloidowy, podaż sodu, resuscytacja płynowa, roztwór do infuzji, tachykardia, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs krwotoczny, wstrząs septyczny, zabieg chirurgiczny - Leksykon substancji czynnych
Mentol – Przeciwwskazania stosowania
Mentol, stosowany jako substancja aktywna o działaniu miejscowo znieczulającym, chłodzącym i przeciwświądowym, jest obecny w wielu preparatach leczniczych o różnorodnych postaciach farmaceutycznych. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na mentol lub inne składniki preparatu, co może manifestować się zarówno reakcjami miejscowymi, jak i uogólnionymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą oskrzelową oraz innymi schorzeniami dróg oddechowych z nadwrażliwością, ze względu na ryzyko skurczu tchawicy i oskrzeli. Mentol nie powinien być stosowany na uszkodzoną skórę (np. oparzenia, wypryski, rany otwarte), błony śluzowe oraz okolice oczu. Preparaty takie jak Dip Rilif czy Pudrospan mają dodatkowe przeciwwskazania związane z obecnością innych substancji czynnych, np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych czy beznokainy, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z alergiami lub ryzykiem methemoglobinemii. Większość preparatów z mentolem nie jest zalecana u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa.
alkoholizm, astma oskrzelowa, atopowa choroba skóry, błona śluzowa, działanie miejscowo znieczulające, działanie przeciwświądowe, interakcja lekowa, kamica żółciowa, kwas acetylosalicylowy, mentol, methemoglobinemia, nadwrażliwość dróg oddechowych, nadwrażliwość na mentol, niedrożność dróg żółciowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oparzenie, postać farmaceutyczna, przewlekła choroba wątroby, rana otwarta, schorzenie dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, wysypka, zanik błony śluzowej, zapalenie pęcherzyka żółciowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Maść nagietkowa –
Maść nagietkowa, zawierająca ekstrakt z Calendula officinalis L., jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na nagietek lub inne rośliny z rodziny Złożonych (Compositae/Asteraceae), takich jak rumianek, arnika czy chryzantema, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i reakcji krzyżowych. Preparatu nie należy stosować na otwarte rany, głębokie otarcia, rany szarpane czy oparzenia z przerwaniem ciągłości naskórka, gdyż może to prowadzić do podrażnienia, opóźnienia gojenia oraz zwiększenia ryzyka infekcji. Przed zastosowaniem maści konieczna jest ocena stanu skóry pacjenta, aby wykluczyć obecność uszkodzeń skóry.
aseptyka, dermatolog, infekcja, nadwrażliwość, nagietek lekarski, oparzenie, opóźnienie gojenia, otwarta rana, podrażnienie tkanki, przerwanie ciągłości naskórka, rana szarpana, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rodzina Złożonych, rośliny z rodziny Złożonych, test płatkowy, uszkodzenie skóry, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramadol Krka 50 mg/ml
Tramadol Krka, zawierający chlorowodorek tramadolu w stężeniu 50 mg/ml, jest opioidowym lekiem przeciwbólowym o złożonym mechanizmie działania, obejmującym agonizm receptorów opioidowych μ, δ i κ oraz modulację neuroprzekaźników monoaminowych poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu noradrenaliny i zwiększenie uwalniania serotoniny. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji w ampułkach 1 ml (50 mg) i 2 ml (100 mg). W porównaniu do morfiny, tramadol wykazuje mniejszą siłę działania przeciwbólowego (od 1/10 do 1/6 siły morfiny), ale cechuje się korzystniejszym profilem działań niepożądanych, w tym mniejszym ryzykiem depresji oddechowej, zaparć oraz ograniczonym wpływem na układ krążenia, co czyni go wartościową alternatywą w terapii bólu umiarkowanego do umiarkowanie silnego.
agonista receptora opioidowego, ból pooperacyjny, ból pourazowy, chlorowodorek tramadolu, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakcja zęba, hamowanie wychwytu noradrenaliny, oparzenie, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, profil bezpieczeństwa, receptor opioidowy, roztwór do wstrzykiwań, skuteczność przeciwbólowa, terapia przeciwbólowa, układ krążenia, uwalnianie serotoniny, zaparcie, złamanie - Leksykon substancji czynnych
Dializat – Wskazania do stosowania
Dializat, będący bezbiałkowym preparatem z krwi cieląt, stosowany jest głównie w formie roztworu do wstrzykiwań (42,5 mg/ml, 2 ml ampułka zawierająca 85 mg substancji czynnej) w leczeniu zaburzeń mikrokrążenia i wspomaganiu procesów regeneracyjnych tkanek. Wskazania obejmują ostre i przewlekłe uszkodzenia naczyniopochodne ośrodkowego układu nerwowego, w tym udary i zmiany naczyniowe związane ze starzeniem, a także zespół psychoorganiczny z deficytami funkcji poznawczych. Dializat poprawia ukrwienie mózgu oraz metabolizm neuronalny, co może przyczyniać się do poprawy funkcji poznawczych i zachowania u pacjentów z organicznym uszkodzeniem mózgu.
bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, błona śluzowa, chromanie przestankowe, deficyt funkcji poznawczych, dializat, miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych, mikrokrążenie, mikrokrążenie mózgowe, neuropatia, niedokrwienie, niewydolność żylna, odleżyna, oparzenie, ośrodkowy układ nerwowy, proces regeneracyjny, przeszczep skórny, stopa cukrzycowa, udar, uszkodzenie popromienne, zaburzenie gojenia ran, zespół psychoorganiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Maść borowinowa
Maść borowinowa, zawierająca 40 g wodnego wyciągu borowinowego na 100 g preparatu (400 mg/g), wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności podczas stosowania. Preparat jest przeciwwskazany do aplikacji na uszkodzoną powłokę skórną, w tym rany otwarte, oparzenia oraz inne formy uszkodzeń ciągłości skóry, ze względu na ryzyko podrażnienia i opóźnienia gojenia. Należy unikać stosowania na rozległe powierzchnie ciała, kontaktu z błonami śluzowymi i oczami, a w przypadku przypadkowego kontaktu z oczami zaleca się ich obfite przemycie wodą. Obecność etylu parahydroksybenzoesanu, substancji pomocniczej o potencjale uczulającym, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią nadwrażliwości na parabeny, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych typu późnego.
błona śluzowa, dane kliniczne, działanie niepożądane, działanie uczulające, gojenie ran, maść borowinowa, nadwrażliwość na parabeny, oparzenie, pacjent pediatryczny, parahydroksybenzoesan etylu, podrażnienie skóry, populacja pediatryczna, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja typu późnego, rozległa powierzchnia ciała, substancja pomocnicza, uszkodzenie ciągłości skóry, uszkodzenie powłoki skórnej, wodny wyciąg borowinowy - Leksykon substancji czynnych
Fluor – Dawkowanie i sposób podawania
Fluor jest stosowany w różnych formach farmaceutycznych, w tym preparatach stomatologicznych, żywieniu pozajelitowym oraz radiofarmaceutykach. W profilaktyce i leczeniu chorób zębów stosuje się żele, pasty oraz płyny o zróżnicowanym stężeniu fluoru, np. pasta zawiera 5000 ppm fluoru (5 mg/g), a płyn Fluormex 10 000 ppm (10 mg/g). Dawkowanie żelu w domu to 0,5 g (6,25 mg fluorku) raz w tygodniu, natomiast w gabinecie stomatologicznym dawki wahają się od 0,5 do 3 g żelu (6,25–37,5 mg fluorku) z czasem kontaktu do 5 minut. Płyn Fluormex stosuje się 5–10 razy w roku, aplikując 6–9 kropli na szczoteczkę lub wcierając 0,5–1 ml na zęby. U dzieci do 9 lat konieczny jest nadzór dorosłych, a po aplikacji nie należy płukać jamy ustnej ani jeść przez minimum 30 minut.
aminofluorek, cholestaza, diagnostyka PET, fludeoksyglukoza, fluor, fluorek, fluorek sodu, gabinet stomatologiczny, hiperkatabolizm, izotop 18F, kamień nazębny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oparzenie, pierwiastek śladowy, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat stomatologiczny, preparat stomatologiczny z fluorem, próchnica, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioizotop, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Trombina – Dawkowanie i sposób podawania
Trombina, będąca kluczowym składnikiem klejów tkankowych takich jak ARTISS i TISSEEL, odgrywa istotną rolę w tworzeniu stabilnej sieci fibryny, co umożliwia miejscową hemostazę i zamknięcie ran. Stężenie trombiny różni się w zależności od preparatu: ARTISS zawiera 4 j.m./ml, a TISSEEL 500 j.m./ml, co wpływa na czas polimeryzacji kleju – ARTISS zapewnia do 60 sekund na precyzyjne umieszczenie tkanek, co jest szczególnie ważne przy przeszczepach skóry. Dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły od 0,2 do 12 ml dla ARTISS oraz od 4 do 20 ml dla TISSEEL, a ilość preparatu powinna być dostosowana do powierzchni rany (np. 2 ml ARTISS lub TISSEEL pokrywają około 10 cm²). Zaleca się nakładanie cienkich warstw kleju, unikanie powtórnej aplikacji na spolimeryzowaną warstwę oraz stosowanie preparatów wyłącznie miejscowo, bez wstrzykiwania.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dermosavit 500 j.m./g
DER MOSAVIT to dermatologiczny preparat miejscowy zawierający retynolu palmitynian w stężeniu 300 j.m./g maści, należący do grupy leków z witaminą A. Forma palmitynianu zapewnia zwiększoną stabilność i odporność na czynniki oksydacyjne w porównaniu do czystej witaminy A. Witamina A jest kluczowa dla prawidłowego wzrostu i funkcjonowania tkanek nabłonkowych, wpływając na procesy różnicowania i regeneracji komórek skóry oraz błon śluzowych. Preparat wykazuje wielokierunkowe działanie: wspomaga regenerację skóry po powierzchownych uszkodzeniach (np. oparzenia, odmrożenia), zmniejsza rogowacenie naskórka poprzez normalizację keratynizacji, działa przeciwzapalnie oraz chroni skórę przed niekorzystnymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak zimno i wiatr.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Furosemidum Neupharm 10 mg/ml
Furosemidum Neupharm w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/ml, 2 ml ampułka zawierająca 20 mg furosemidu) jest silnym diuretykiem pętlowym stosowanym w sytuacjach, gdy podanie doustne jest nieskuteczne lub niemożliwe. Wskazania obejmują obrzęki i wodobrzusze związane z niewydolnością serca, chorobami wątroby i nerek, a także obrzęki pourazowe, np. po oparzeniach. Lek jest szczególnie użyteczny w ostrych stanach zagrożenia życia, takich jak obrzęk płuc, obrzęk mózgu oraz oliguria w przebiegu gestozy (po korekcji niedoboru płynów). W leczeniu przełomu nadciśnieniowego furosemid stosowany jest jako uzupełnienie terapii hipotensyjnej. Preparat ma pH 8,8-9,5, osmolarność 280-300 mOsmol/l oraz zawiera 3,7 mg sodu/ml, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
choroba nerek, ciśnienie śródczaszkowe, dieta niskosodowa, diuretyk pętlowy, furosemid, gestoza, gospodarka wodno-elektrolitowa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, oliguria, oparzenie, opór naczyniowy, osmolarność, przełom nadciśnieniowy, retencja płynów, wodobrzusze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polibiotic (5 mg + 5000 j.m. + 400 j.m.)/g
Polibiotic w postaci maści o stężeniu (5 mg + 5000 j.m. + 400 j.m.)/g zawiera trzy antybiotyki: siarczan neomycyny (5 mg/g), siarczan polimyksyny B (5000 j.m./g) oraz bacytracynę cynkową (400 j.m./g), które łącznie zapewniają szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Preparat jest wskazany do miejscowego stosowania w leczeniu i profilaktyce zakażeń powierzchownych uszkodzeń skóry, takich jak otarcia, zadrapania, niewielkie ukąszenia, oparzenia pierwszego i płytkiego drugiego stopnia oraz powierzchowne owrzodzenia skóry, gdzie istnieje ryzyko nadkażenia bakteryjnego. Polibiotic jest szczególnie przydatny w warunkach ambulatoryjnych, gdy konieczne jest skuteczne działanie przeciwbakteryjne bez hospitalizacji pacjenta.
bacytracyna cynkowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, działanie przeciwbakteryjne, etiologia bakteryjna, infekcja bakteryjna, nadkażenie bakteryjne, neomycyna, oparzenie, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie pierwszego stopnia, otarcie, owrzodzenie skóry, polimyksyna B, profilaktyka zakażeń, rana, roztwór antyseptyczny, spektrum przeciwbakteryjne, ukąszenie, ukąszenie owada, uszkodzenie naskórka, uszkodzenie skóry, zadrapanie, zakażenie bakteryjne skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lixim 70 mg
Stosowanie plastra leczniczego Lixim zawierającego 70 mg etofenamatu jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ, w tym astmy indukowanej NLPZ, skurczu oskrzeli, nieżytu błony śluzowej nosa, obrzęku naczynioruchowego oraz pokrzywki. Plaster nie powinien być stosowany na uszkodzoną skórę, w tym w przypadku wysiękowego zapalenia skóry, wysypek, zmian zapalnych, zakażonych, oparzeń oraz otwartych ran. Aplikacja na błony śluzowe, oczy i usta jest kategorycznie zabroniona ze względu na ryzyko poważnych reakcji miejscowych.
astma indukowana NLPZ, błona śluzowa, etofenamat, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie, otwarta rana, plaster leczniczy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie skóry, wydłużenie czasu krwawienia, wysiękowe zapalenie skóry, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie skóry, zamknięcie przewodu tętniczego, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Bepanthen Plus w formie kremu o stężeniu 50 mg/g dekspantenolu oraz 5 mg/g chlorheksydyny chlorowodorku jest wskazany do leczenia i odkażania powierzchniowych uszkodzeń skóry, szczególnie tam, gdzie istnieje ryzyko zakażenia. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu zadrapań, skaleczeń, otarć, pęknięć skóry, oparzeń I i II stopnia o niewielkiej powierzchni, odparzeń oraz zapaleń skóry z uszkodzeniem naskórka. Ponadto, jest stosowany w ranach po małych zabiegach chirurgicznych, gdzie istotne jest zarówno wspomaganie regeneracji tkanek, jak i profilaktyka zakażeń. Połączenie dekspantenolu, który stymuluje procesy gojenia, z antyseptycznym działaniem chlorheksydyny zapewnia kompleksową terapię.
chlorheksydyna, dekspantenol, działanie antyseptyczne, gojenie rany, infekcja, odparzenie, oparzenie, oparzenie termiczne, otarcie skóry, pęknięcie skóry, profilaktyka zakażeń, rana pooperacyjna, regeneracja tkanki, skaleczenie, stan zapalny skóry, tkanka martwicza, uraz zmiażdżeniowy, uszkodzenie skóry, właściwości antyseptyczne, właściwości regeneracyjne, zabieg chirurgiczny, zadrapanie, zakażenie, zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Penthrox 99,9 %
Produkt leczniczy Penthrox, zawierający 99,9% metoksyfluranu w ilości 3 ml na butelkę, jest wskazany do doraźnego uśmierzania bólu o nasileniu umiarkowanym do silnego u dorosłych pacjentów przytomnych, zdolnych do samodzielnego stosowania inhalatora. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu bólu pourazowego, w tym urazów kończyn (złamania, skręcenia, zwichnięcia), tkanek miękkich, oparzeń o ograniczonym zasięgu, urazów klatki piersiowej i brzucha oraz urazów wielonarządowych, pod warunkiem zachowania świadomości pacjenta. Penthrox jest stosowany w medycynie ratunkowej, na oddziałach ratunkowych, w ambulatoriach urazowych oraz w warunkach przedszpitalnych, szczególnie gdy konieczne jest szybkie i krótkotrwałe uśmierzenie bólu, a dostęp do innych leków przeciwbólowych jest ograniczony lub przeciwwskazane są opioidy.
ból pourazowy, butylohydroksytoluen, doraźne uśmierzanie bólu, dostęp dożylny, inhalacja parowa, lek przeciwbólowy, medycyna ratunkowa, metoksyfluran, oparzenie, opatrunek oparzeniowy, opieka przedszpitalna, opioid, ratownictwo medyczne, repozycja złamania, szpitalny oddział ratunkowy, uraz klatki piersiowej, uraz tkanek miękkich, uraz wielonarządowy - Leksykon substancji czynnych
Korzeń arcydzięgla – Przeciwwskazania stosowania
Korzeń arcydzięgla (Angelica archangelica L.) jest składnikiem preparatów leczniczych, takich jak Melisana Klosterfrau Original, dostępnym w formie płynu doustnego oraz płynu do stosowania miejscowego. W przypadku podania doustnego przeciwwskazaniami są: nadwrażliwość na substancje czynne i pomocnicze preparatu, a także aktywne owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, ze względu na ryzyko nasilenia objawów. Preparat zawiera 66,8% (V/V) etanolu, co wymaga uwzględnienia przeciwwskazań związanych z alkoholem. Wskazane jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kontekście nadwrażliwości na składniki roślinne.
balsam peruwiański, choroba wrzodowa, egzema, kłącze imbiru, kłącze omanu, kora cynamonowca, korzeń arcydzięgla, korzeń goryczki, liść melisy, nadwrażliwość na cynamon, olejek lotny, oparzenie, płyn doustny, płyn na skórę, preparat leczniczy, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, uczulenie krzyżowe, uszkodzenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Geloplasma –
Geloplasma jest roztworem do infuzji zawierającym zmodyfikowaną płynną żelatynę (3,0000 g żelatyny bezwodnej w 100 ml roztworu) oraz elektrolity: Na⁺ 150 mmol/l, K⁺ 5 mmol/l, Mg²⁺ 1,5 mmol/l, Cl⁻ 100 mmol/l i mleczan 30 mmol/l. Całkowita osmolalność wynosi 295 mOsm/kg, a pH mieści się w zakresie 5,8–7,0. Preparat jest wskazany do stosowania w stanach nagłych związanych z zaburzeniami hemodynamicznymi, takich jak wstrząs hipowolemiczny (np. krwotok, odwodnienie, przeciek włosowaty, oparzenia) oraz wstrząs naczyniowy o etiologii urazowej, chirurgicznej, zakaźnej (w tym sepsa) i toksycznej. Ponadto Geloplasma jest stosowana w leczeniu względnego niedociśnienia indukowanego przez leki rozszerzające naczynia, szczególnie podczas znieczulenia ogólnego.
chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, elektrolit, infuzja, krwotok, mleczan sodu, narkoza, niedociśnienie polekowe, objętość wewnątrznaczyniowa, odwodnienie, oparzenie, osmolalność, przeciek włosowaty, rozszerzenie naczyniowe, sepsa, środek anestetyczny, uraz, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs naczyniowy, zakażenie, zatrucie, żelatyna bezwodna, zmodyfikowana płynna żelatyna - Leksykon substancji czynnych
Glin chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorek glinu w stężeniu 100 mg/g, zawarty w preparacie Antidral, wymaga precyzyjnego stosowania zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi, ograniczając aplikację do wskazanych powierzchni skóry. Należy unikać kontaktu z błonami śluzowymi i oczami, a także nie myć skóry bezpośrednio przed aplikacją, aby nie obniżyć skuteczności leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować w obrębie skóry pach, gdzie golenie jest przeciwwskazane na 12 godzin przed i po zastosowaniu preparatu, ze względu na ryzyko podrażnień wynikających z uszkodzenia naskórka. W przypadku wystąpienia podrażnień zaleca się stosowanie łagodnego kremu z hydrokortyzonem, a terapię chlorkiem glinu można wznowić dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Scaldex –
Scaldex to miejscowa maść lecznicza zawierająca nalewkę z kwiatów nagietka, wyciąg z propolisu, bacytracynę oraz witaminę A, przeznaczona do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia. Schemat dawkowania jest dwuetapowy: w początkowej fazie terapii aplikacja powinna odbywać się co 2-3 godziny, a następnie częstotliwość zmniejsza się do 3 razy na dobę. W przypadku obecności wydzieliny ropnej zaleca się dodatkowe przemywanie rany 0,1% roztworem manganianu (VII) potasu dwa razy dziennie. Preparat stosuje się wyłącznie miejscowo na oczyszczoną i osuszoną skórę, nakładając cienką warstwę maści, z wykluczeniem stosowania w opatrunkach okluzyjnych, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Maksymalny czas stosowania bez konsultacji lekarskiej wynosi 7 dni, a w przypadku braku poprawy lub pogorszenia stanu należy skontaktować się z lekarzem.
bacytracyna, interwencja chirurgiczna, leczenie ogólnoustrojowe, manganian potasu, nadzór lekarski, nalewka z kwiatów nagietka, oparzenie, opatrunek okluzyjny, stosowanie miejscowe, substancja czynna, substancja pomocnicza, tkanka podskórna, uczulenie, witamina A, wyciąg z propolisu, wydzielina ropna, zakażenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diklofenak Viatris 180 mg
Produkt leczniczy Diklofenak Viatris, 180 mg, plaster leczniczy (1,3%) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak epolaminę, substancje pomocnicze (m.in. metylu parahydroksybenzoesan 14 mg, propylu parahydroksybenzoesan 7 mg, glikol propylenowy 420 mg na plaster) oraz u osób uczulonych na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Przeciwwskazania obejmują także pacjentów z objawami nadwrażliwości na NLPZ, takimi jak astma aspirynowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka czy ostry nieżyt nosa. Ponadto, stosowanie plastra jest zabronione na uszkodzoną skórę, w tym w przypadku wysiękowego zapalenia skóry, wyprysku, zakażonych zmian, oparzeń i zranień, ze względu na ryzyko nasilenia stanu zapalnego i zwiększonej absorpcji substancji czynnej.
absorpcja diklofenaku, astma aspirynowa, atak astmy, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak epolamina, dysfagia, glikol propylenowy, kwas acetylosalicylowy, metylu parahydroksybenzoesan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie, ostry nieżyt nosa, plaster leczniczy, pokrzywka, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja krzyżowa, trzeci trymestr ciąży, wyprysk, wysiękowe zapalenie skóry, zakażenie skóry, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diclofenac APTEO MED
Diclofenac APTEO MED w postaci żelu zawiera 10 mg/g diklofenaku sodowego i wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry lub długotrwałym stosowaniu, ze względu na ryzyko działań niepożądanych o charakterze ogólnoustrojowym. Preparat należy aplikować wyłącznie na nieuszkodzoną skórę, unikając kontaktu z oczami i błonami śluzowymi. W przypadku wystąpienia wysypki należy natychmiast przerwać leczenie. Żel może być stosowany z nieokluzyjnymi opatrunkami, natomiast stosowanie pod opatrunkami okluzyjnymi jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone wchłanianie substancji czynnej i ryzyko działań niepożądanych.
bandaż nieokluzyjny, diklofenak sodowy, diklofenak żel, działanie ogólnoustrojowe, glikol propylenowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, oparzenie, opatrunek okluzyjny, parahydroksybenzoesany, podrażnienie skóry, promieniowanie słoneczne, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja typu późnego, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ALLERTEC FOXILL
Allertec Foxill (1 mg/g, żel) zawiera dimetyndenu maleinian oraz substancje pomocnicze: benzalkoniowy chlorek (0,05 mg/g) i glikol propylenowy (150 mg/g), które mogą wywoływać działania niepożądane, w tym podrażnienia skóry. Należy unikać ekspozycji na promieniowanie UV obszarów skóry pokrytych żelem ze względu na ryzyko reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych. Produkt nie jest wskazany do stosowania u niemowląt i dzieci poniżej 2 lat na rozległe powierzchnie skóry, zwłaszcza przy obecności zranień lub stanów zapalnych, ze względu na zwiększone ryzyko wchłaniania substancji czynnej i pomocniczych oraz potencjalne nasilenie działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Albiomin 20% 200 g/l
Albiomin 20% to roztwór do infuzji zawierający 200 g/l albuminy ludzkiej (≥96% białka całkowitego), stosowany w celu szybkiego uzupełnienia i utrzymania objętości krwi krążącej w stanach hipowolemicznych, takich jak wstrząs krwotoczny, urazy wielonarządowe, oparzenia czy zabiegi z krążeniem pozaustrojowym. Produkt dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g białka) oraz 100 ml (20 g białka), charakteryzuje się działaniem hiperonkotycznym, co pozwala na zwiększenie objętości osocza o około 300-400 ml po podaniu 100 ml roztworu. Dzięki temu wymagana jest mniejsza objętość infuzji w porównaniu do roztworów izotonicznych lub 5% albuminy, co redukuje ryzyko przewodnienia, szczególnie u pacjentów z ryzykiem obrzęku płuc lub mózgu.
albumina ludzka, ciśnienie onkotyczne osocza, działanie hiperonkotyczne, hipoalbuminemia, hipowolemii, koloid, krążenie pozaustrojowe, nadciśnienie, niewydolność serca, objętość krwi krążącej, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, oparzenie, podanie dożylne, przesiąkanie płynów, przewodnienie, roztwór do infuzji, roztwór hiperonkotyczny, uraz wielonarządowy, wstrząs krwotoczny - Leksykon substancji czynnych
Kłącze galangi – Przeciwwskazania stosowania
Kłącze galangi (Alpinia officinarum Hance) jest składnikiem preparatu Melisana Klosterfrau Original, występującym w stężeniu 285 mg/100 ml. Substancja ta, bogata w olejki lotne, posiada istotne przeciwwskazania do stosowania, które lekarz powinien uwzględnić przed zaleceniem terapii. Przede wszystkim przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na kłącze galangi lub inne składniki preparatu, w tym substancje pomocnicze, a także aktywne owrzodzenie żołądka i dwunastnicy. Wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego oraz ocena stanu przewodu pokarmowego pacjenta, zwłaszcza w kontekście chorób wrzodowych, aby uniknąć powikłań związanych z podrażnieniem błony śluzowej.
aldehyd cynamonowy, alergia, Alpinia officinarum, balsam peruwiański, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, egzema, kłącze galangi, kłącze imbiru, kłącze omanu, kora cynamonowca, korzeń arcydzięgla, korzeń goryczki, kwiat goździka, liść melisy, nadwrażliwość na substancje czynne, nasienie kardamonu, nasienie muszkatołowca, olejek lotny, oparzenie, owoc pieprzu czarnego, owocnia pomarańczy, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, uczulenie krzyżowe, uszkodzenie skóry, wywiad alergologiczny, Zingiberaceae - Leksykon substancji czynnych
Olejek z kory cynamonowca cejlońskiego – Przeciwwskazania stosowania
Olejek z kory cynamonowca cejlońskiego (Cinnamomi zeylanici corticis aetheroleum) jest składnikiem preparatów złożonych, takich jak Aromatol, charakteryzujących się silnym działaniem biologicznym. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na olejek lub inne składniki preparatu. Preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z astmą oskrzelową, zwłaszcza w ciężkim przebiegu, oraz innymi schorzeniami układu oddechowego z nadwrażliwością dróg oddechowych, ze względu na ryzyko drażniącego działania i skurczu oskrzeli. Ze względu na wysoką zawartość etanolu (63-72% V/V) preparaty te nie powinny być stosowane u dzieci poniżej 12 roku życia, pacjentów z uzależnieniem od alkoholu, a także u osób z ciężkimi uszkodzeniami wątroby, niedrożnością dróg żółciowych lub zapaleniem pęcherzyka żółciowego. Wskazane jest również unikanie stosowania na uszkodzoną skórę, błony śluzowe oraz okolice oczu, ze względu na silne działanie drażniące i ryzyko nasilenia objawów chorobowych.
absorpcja systemowa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, choroba alkoholowa, choroba wątroby, działanie drażniące, egzema, kamica żółciowa, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, olejek cynamonowy, oparzenie, podrażnienie spojówek, preparat złożony, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja zapalna, skurcz oskrzeli, stosunek korzyści do ryzyka, terapia odwykowa, uszkodzenie naskórka, uszkodzenie wątroby, uzależnienie od alkoholu, wyprysk, zapalenie pęcherzyka żółciowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Braunol 7,5%, roztwór na skórę 75 mg/ml
Braunol 7,5% to roztwór na skórę zawierający 7,5 g powidonu jodowanego na 100 g preparatu, z 10% zawartością jodu, wykazujący szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego: przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze oraz wirusobójcze. Preparat jest wskazany do jednorazowej dezynfekcji nieuszkodzonej skóry i błon śluzowych przed procedurami medycznymi, w tym przed zabiegami inwazyjnymi, biopsją, iniekcjami, nakłuciami diagnostycznymi i terapeutycznymi, a także przed cewnikowaniem. Ponadto, Braunol 7,5% może być stosowany wielokrotnie, ale w ograniczonym czasie, do antyseptyki ran z kolonizacją bakteryjną, takich jak odleżyny, owrzodzenia podudzi, oparzenia oraz dermatozy z wtórnym zakażeniem bakteryjnym i superinfekcje skórne.
antyseptyka błony śluzowej, antyseptyka ran, biopsja, cewnikowanie, chirurgiczna dezynfekcja rąk, dezynfekcja skóry, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie wirusobójcze, flora przejściowa, higieniczna dezynfekcja rąk, iniekcja, nakłucie, odleżyna, oparzenie, owrzodzenie podudzi, powidon jodowany, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibured 50 mg/g (5%)
Ibuprofen w postaci żelu (Ibured, 50 mg/g) posiada liczne przeciwwskazania, które są kluczowe dla bezpiecznego stosowania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym alkohol benzylowy, oraz reakcje nadwrażliwości na inne NLPZ, takie jak kwas acetylosalicylowy. Objawy takie jak astma oskrzelowa indukowana NLPZ, skurcz oskrzeli, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka wykluczają stosowanie leku. Żel jest także przeciwwskazany w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz inne powikłania układu krążenia i nerwowego. Ponadto, preparatu nie należy aplikować na uszkodzoną skórę (rany, otarcia, infekcje, egzemy, oparzenia), aby uniknąć zwiększonego wchłaniania i działań ogólnoustrojowych oraz nasilenia miejscowego podrażnienia.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, choroba alergiczna, choroba skóry, działanie ogólnoustrojowe, egzema, ibuprofen, infekcja skórna, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie, opatrunek okluzyjny, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przewlekłe schorzenie układu oddechowego, reakcja fotouczulająca, skurcz oskrzeli, stan zapalny skóry, trzeci trymestr ciąży, uszkodzona skóra